Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

κεφάλαιο 67-δε θέλω πια...να ξαναρθείς...δε θέλω πια...μες στην καρδια φωτιά...Το ξέρετε το σονγκ?

67

«Είναι δυνατόν να αδυνάτισες κι άλλο;» έχασε την υπομονή του ο Μπιλ και άρχισε να φωνάζει ενώ εκείνη έκλεινε την εξώπορτα πίσω του. Ήταν έξαλλος. Γι’ αυτό το λόγο η Λέξι απέφευγε τα  τηλέφωνά του, αλλά εκείνος είχε αποφασίσει να την αγνοήσει και εμφανίστηκε στο κατώφλι της. Τάχαμ έκπληξη. Της είχε φέρει και τα αγαπημένα της κρουασάν. Αλλά η Λέξι δεν είχε όρεξη ούτε να τα δει.
«Σου φαίνεται. Φοράω μαύρα» του είπε εκείνη. Φορούσε ένα μαύρο μακρύ φόρεμα, πρόχειρο, και μπορεί να έδειχνε λίγο πιο αδύνατη λόγω του χρώματος, αλλά η αλήθεια ήταν πιο αντικειμενική και την έδειχνε η ζυγαριά της. Είχε χάσει όντως δύο κιλά από τη μέρα που έφυγε ο Νόα. Πριν από 16 μέρες δηλαδή. Δεν ήθελε να μετράει, αλλά δυστυχώς το έκανε.
«Αρκετά κρατήθηκα!» είπε ο Μπιλ έξαλλος. «Τι παιδιάστικη συμπεριφορά είναι αυτή;» τη ρώτησε και το βλέμμα του πλανήθηκε στο ακατάστατο σαλόνι. Πάνω στο τραπεζάκι υπήρχαν κουτιά από πίτσες και αποτσίγαρα. Στο πάτωμα υπήρχαν μαξιλάρια που δεν είχε μπει στον κόπο να σηκώσει και η κουζίνα ήταν ένα χάος. Δεν είχε όρεξη να συγυρίσει. Ε και; Δεν είχε δικαίωμα να ξεκουραστεί λιγάκι;
«Άσε με ήσυχη. Είμαι μια χαρά» του είπε και ξάπλωσε στον καναπέ. Εκεί όπου περνούσε όλο το 24ωρο. Έβλεπε τηλεόραση, έκλαιγε και κοιμόταν. Σπάνια έτρωγε και ακόμα πιο σπάνια έβγαινε από το σπίτι. Το ήξερε ότι βούλιαζε στην μελαγχολία και στην κατάθλιψη, αλλά ήθελε να το ζήσει. Να μπορέσει να το βγάλει από μέσα της.
«Είσαι χλωμή και έχεις αδυνατίσει» της επανέλαβε, δείχνοντάς τη. Το ύφος του μαρτυρούσε ότι πραγματικά τον είχε ανησυχήσει. «Και καταλαβαίνω ότι πληγώθηκες που έφυγε ο Νόα, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, εσύ φταις».
«Μην το λες αυτό» ούρλιαξε απότομα, και η κραυγή της αντήχησε στο δωμάτιο σαν κραυγή πληγωμένου ζώου. Ο Μπιλ την κοίταξε για μια ατελείωτη στιγμή, προφανώς σοκαρισμένος με την αντίδρασή της. Το ήξερε ότι της έλεγε την αλήθεια, αλλά δεν ήθελε να ακούει ότι έφταιγε.
«Λέξι, μην αυτοκαταστρέφεσαι» της είπε πιο ήπια αυτή τη φορά. Κάθισε δίπλα της και προσπάθησε να την αγκαλιάσει αλλά η Λέξι τραβήχτηκε. Δεν άντεχε κανέναν. «Η Μπέτι μού είπε ότι δεν της απαντάς στα τηλέφωνα και ότι δεν μπορεί άλλο να σε καλύπτει σε πελάτες που παίρνουν και σε ζητάνε».
«Να περιμένουν. Είμαι διακοπές» του είπε ειρωνικά. Καθάρισε τα γυαλιά της. Πόσο καιρό είχε να το κάνει; Σχεδόν δεν έβλεπε.
«Πολύ ωραίες διακοπές» κάγχασε ο Μπιλ. «Σκοπεύεις να αυτοκτονήσεις; Γιατί έτσι δείχνεις» της είπε εκείνος. Η Λέξι δεν απάντησε. Φυσικά και δεν το σκεφτόταν. Απλώς ήθελε να μιζεριάσει με την ησυχία της. Ποιον ενοχλούσε; Ήθελε να κλάψει και να το βγάλει από μέσα της. Περίμενε ότι σε μια βδομάδα θα ήταν καλά, αλλά έκανε λάθος. Σε αυτό το σπίτι είχαν κάνει έρωτα. Το είχε γεμίσει με την παρουσία του. Όταν το κατάλαβε ότι δεν είχε ελπίδα να ηρεμήσει εκεί μέσα, είχε αποδυναμωθεί πολύ για να μπορέσει να σηκωθεί και να φύγει.
«Θες κάτι να πιεις;» του είπε και του έδειξε ένα μπουκάλι κρασί πάνω στο τραπεζάκι. Ο Μπιλ έγνεψε αρνητικά.
«Θέλω να σηκωθείς και να ανοίξεις τα παράθυρα. Να πάρει αέρα το σπίτι. Να σε δει ο ήλιος. Τι έχεις πάθει; Στάσου όρθια, στα πόδια σου. Δεν είναι η πρώτη φορά που σε αφήνει. Περίμενα να πεισμώσεις» της είπε ο φίλος της.
«Είμαι πεισμωμένη. Αυτό που βλέπεις» γέλασε εκείνη ξερά, «δεν είναι μόνο απογοήτευση, αλλά και θυμός».
«Με ποιον;»
«Με μένα, με εκείνον, δεν ξέρω…» ψέλλισε εκείνη. «Ένιωσα πολύ ηλίθια όταν κατάλαβα ότι έφυγε. Και πληγώθηκα που δεν με αποχαιρέτισε. Αλλά κάθε μέρα που περνάει, ακόμα και σήμερα το πρωί που μπήκα στα μέιλ μου, περιμένω να μου στείλει κάτι. Όχι συγγνώμη, όχι δικαιολογία. Ένα άσχετο μέιλ, για κάτι διαδικαστικό. Τον ξέρω τον Νόα. Αυτός θα ήταν ο τρόπος του να μου δείξει ότι θα είμαστε σε επαφή. Ούτε αυτό δεν έκανε. Ούτε αυτό. Να μην ξέρω πού είναι και τι κάνει».
«Σε νοιάζει πού είναι και τι κάνει;» ρώτησε εκείνος σκληρά.
«Με νοιάζει αν είναι καλά» του είπε εκείνη.
«Εκείνον τον νοιάζει αν είσαι εσύ;» τη ρώτησε. Ο Μπιλ συμπαθούσε ειλικρινά τον Νόα, αλλά ήταν εμφανές ότι εκείνη ήταν η φίλη του, και τώρα προσπαθούσε να τη στηρίξει, αναδεικνύοντας τη σκληρότητα του Νόα.
«Με αφήνει παγερά αδιάφορη αν ανησυχεί για μένα» είπε η Λέξι όλο πάθος. «Από πότε είχε σημασία πώς νιώθει ο άλλος; Εγώ…εγώ τον αγαπάω» είπε για πρώτη φορά δυνατά, παρουσία κι άλλου ατόμου. «Δε με νοιάζει πώς νιώθει. Θέλω να έχω μια επαφή μαζί του και να ξέρω ότι είναι καλά».
«Επικοινώνησε εσύ τότε» είπε ο Μπιλ.
«Το έχω σκεφτεί» είπε η Λέξι. Ο Μπιλ σκούπισε τα δάκρυά της με το χέρι του. Έκλαιγε ξανά. «Αλλά θέλω να περάσει λίγος καιρός πρώτα. Είμαι λίγο ευαίσθητη» γέλασε μέσα στα δάκρυά της. «Αν τον πάρω τώρα, θα αρχίσω να κλαίω».
«Θες να επικοινωνήσω εγώ; Τάχαμ ότι θέλω κάτι. Να δω πού είναι» προσφέρθηκε η Μπιλ αλλά η Λέξι έγνεψε αρνητικά.
«Όχι, όχι. Θα ηρεμήσω λιγάκι και θα επικοινωνήσω εγώ. Θα ρίξω τον εγωισμό μου».
«Μην το βλέπεις έτσι. Ο εγωισμός σου ήταν αυτό που…»
«Μην το πεις» έκλεισε τα αφτιά της σαν παιδάκι. Ο Μπιλ τη χάιδεψε τρυφερά.
«Αφού τον αγαπάς, ρε χαζή. Γιατί άφησες να φτάσουν ως εδώ τα πράγματα;» τη ρώτησε κοφτά. Η Λέξι δεν ήξερε τι να απαντήσει σε αυτό. Χιλιάδες φορές το είχε αναρωτηθεί.
«Είναι άσχημο το παρελθόν μας και τα εμπόδια ανυπέρβλητα» του είπε.
«Σιγά» είπε ο Μπιλ, φανερά δύσπιστος.
«Άλλωστε κι εκείνος δεν έμεινε να το παλέψουμε» του είπε με παράπονο.
«Σε περίμενε όμως».
«Για πόσο; Ένα μήνα; Σκοτώθηκε» είπε η Λέξι ειρωνικά. Αυτή η σκέψη ήταν η μόνη που την κρατούσε για να μην τρελαθεί. «Και μετά πήρε την Ωραία Ελένη και πήγε στη Χαβάη να ξεκουραστεί».
«Λες;» ρώτησε ο Μπιλ.
«Ποιος ξέρει» ανασήκωσε τους ώμους της. «Εγώ θέλω να είναι ευτυχισμένος» είπε τελικά και άρχισε ξανά να κλαίει. Ο Μπιλ την έσφιξε πάνω του και την άφησε να ξεσπάσει.



3 σχόλια:

  1. Βρε Λέξι πάρε ενα τηλέφωνο κάνε κάτι!!! Εγω ειμαο σγρ οτι ο Νόα της δίνει χρονο για να παει να τον βρει αλλιως θα παει αυτός...ελπίζω!υπέροχο κεφ❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ την καημενουλα την αφησε με το παραπονο ας δωσει σημειο ζωης ο Νοα!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ξερεις οτι οι ιστοριες σου γινονται εκπληκτικες ταινιες; Εκπληκτικο κεφαλαιο. Ελευθερια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή