Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

κεφάλαιο 65-αρχίστε να ράβεστε

Κεφάλαιο 65

Δεν ήταν τυχερή.
Μπήκε στην αίθουσα στηριζόμενη στο μπράτσο του Μπιλ και το βλέμμα της έπεσε αυτόματα σε μια ψηλή μελαχρινή κοπέλα με έντονα χαρακτηριστικά. Φορούσε ένα μακρύ κόκκινο φόρεμα και είχε τα μαλλιά της μαζεμένα σε μια σφικτή κοτσίδα. Η μύτη της ήταν κάπως γαμψή και δεν ήταν αυτό που θα έλεγες πανέμορφη, αλλά ξεχώριζε μέσα στην αίθουσα λόγω της κομψότητας και της κορμοστασιάς της. Πριν σκεφτεί κάτι περισσότερο, είδε τον Νόα να της προσφέρει ένα ποτήρι σαμπάνια και να συζητάει μαζί της ανάλαφρα. Μάλιστα. Συνοδευόταν.

Εκείνος την είδε σχεδόν αμέσως και το βλέμμα του πλανήθηκε πάνω της λίγο παραπάνω από όσο θα όριζε η ευγένεια. Τη χαιρέτισε ευγενικά με ένα νεύμα αλλά δεν πλησίασε. Η Λέξι πήρε ένα ποτό από το μπαρ και πήγε να χαιρετίσει τους Κίναν. Η καρδιά της είχε βουλιάξει τελείως και δεν είχε όρεξη να γιορτάσει αυτή τη σημαντική μέρα, αλλά  έπρεπε. Πρώτα έπρεπε να μιλήσει με τους συνεργάτες της και μετά να κάνει μερικές δημόσιες σχέσεις, να ανταλλάξει κάρτες και να δεχτεί συγχαρητήρια από όλους τους παρευρισκόμενους. Μίλησε με άτομα που δεν είχε ξαναδεί. Με το δήμαρχο της πόλης, με καναδυο άτομα που ενδιαφέρονταν για μια συνεργασία μαζί της, με έναν παλιό καθηγητή της που έτυχε να είναι καλεσμένος των Κίναν. Αλλά το μυαλό της ήταν αλλού. Ο Μπιλ είχε καταλάβει πώς ένιωθε και στεκόταν δίπλα της τον περισσότερο χρόνο, αλλά σε κάποια φάση έμεινε μόνη. Σκέφτηκε να βάλει κάτι στο στόμα της γιατί ένιωθε να ζαλίζεται και έτσι πήρε ένα καναπεδάκι από ένα δίσκο.
«Δε θα το φας;» άκουσε μια φωνή από πίσω της και συνειδητοποίησε ότι κοιτούσε το καναπεδάκι αντί να το τρώει. Ήταν ο Νόα. Δεν ήξερε τι να απαντήσει και έτσι δοκίμασε το καναπεδάκι για να απασχολήσει το στόμα της. «Πρέπει να κόψουμε την κορδέλα» είπε εκείνος. Η Λέξι έγνεψε.
«Σου έφαγε η γάτα τη γλώσσα;» γέλασε ο Νόα. Η Λέξι πάλι δεν ήξερε τι να πει. Χαμογέλασε μόνο και τον κοίταξε. Δεν τον είχε ξαναδεί τόσο επίσημα ντυμένο. Της είχε ραγίσει την καρδιά άλλη μια φορά αλλά άξιζε κάθε στιγμή. Ήταν μοναδικός.
«Μίλησα με τον Μπιλ λίγο πιο πριν. Χάρηκα πολύ που αποφάσισε να ανοίξει δική του επιχείρηση. Είναι πολύ ταλαντούχος» συνέχισε να φλυαρεί. «Θες να σου συστήσω την Ελενα;» την ρώτησε απλά. Η Λέξι σκέφτηκε να ουρλιάξει όχι, αλλά συγκρατήθηκε.
«Ναι, φυσικά» του είπε ήρεμα. Πόσος πολιτισμός, σκέφτηκε από μέσα της.
Κατευθύνθηκαν στην άλλη άκρη της αίθουσας, εκεί όπου βρίσκονταν οι μεγάλες ροτόντες. Η Έλενα μιλούσε με τη Λίσα.
«Ελενα, να σου γνωρίσω τη συνεργάτιδά μου» είπε εκείνος και η κοπέλα σηκώθηκε όρθια. Έτεινε ευγενικά το χέρι της και η Λέξι το έσφιξε.
«Χαίρω πολύ, είμαι η Λέξι» της είπε.
«Είναι φοβερό το έργο σας. Πάτε σίγουρα για βραβείο» είπε η Έλενα.
«Είστε συνάδελφος;» ρώτησε η Λέξι απλά.
«Είμαι συντηρήτρια έργων τέχνης. Όχι αρχιτέκτονας, αλλά λάτρης της αρχιτεκτονικής» είπε και κοίταξε τον Νόα. Εκείνος κοκκίνισε. Αν ήταν δυνατόν!
«Πάμε;» είπε ο Νόα στη Λέξι τελικά και η Λέξι συμφώνησε. Ο κύριος Κίναν τους έκανε νόημα ότι έπρεπε να κόψουν την κορδέλα.
«Είμαι πολύ χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Κάναμε πολύ καλή δουλειά» της είπε εκείνος ενώ περπατούσαν. Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω τους. Η Λέξι ένιωθε σαν σταρ.
«Κι εγώ είμαι ικανοποιημένη. Δεν ξέρω αν θα ήταν το ίδιο χωρίς εσένα. Τελικά είναι καλό να ανταλλάζεις ιδέες» του είπε με ειλικρίνεια.
«Ακόμα και με τον εχθρό;»
«Δεν είσαι εχθρός» του είπε εκείνη πειραγμένη και τον κοίταξε. Εκείνος κοιτούσε ευθεία.

Έκοψαν την κορδέλα και δέχτηκαν ένα δυνατό χειροκρότημα. Τα φλας άστραψαν και αγκαλιάστηκαν για τις φωτογραφίες. Την κρατούσε ψυχρά, από την πλάτη σχεδόν. Χαμογελούσε χαλαρά όμως. Αβίαστα. Πώς μπορούσε;
«Οι Κίναν είναι πολύ ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. Μου το είπαν όλοι» της είπε.
«Ναι, κι εμένα» του είπε εκείνη. Ήθελε να τον ρωτήσει τι σκόπευε να κάνει από εδώ και στο εξής αλλά δεν το έκανε. Ντρεπόταν.
«Εκείνος ο τύπος εκεί» της έδειξε διακριτικά έναν ασπρομάλλη άντρα «είναι δημοσιογράφος για το Οίκος και Διακόσμηση. Θέλει να μας πάρει συνέντευξη. Θα είναι πολύ καλό για εμάς επαγγελματικά» της είπε.
«Ναι, κανόνισέ το. Μπορούμε να στείλουμε τις απαντήσεις με μέιλ και μερικές κοινές φωτογραφίες μας με το σπίτι» του πρότεινε.
«Καλή ιδέα» είπε εκείνος.

Αυτά… Η συζήτηση είχε κρεμάσει. Η Λέξι έστυβε το μυαλό της να βρει κάτι να του πει, αλλά δεν έβρισκε. Ήταν το τέλος. Ίσως η τελευταία φορά που μιλούσαν.
«Λέξι, με συγχωρείς» είπε εκείνος και κοίταξε το ποτήρι του αμήχανα. «Κάτι με θέλει η Έλενα» της είπε απλά και την άφησε μόνη.




4 σχόλια:

  1. Πολυ ωραίο και αυτό το κεφ❤❤αχχχ αυτο το ξερό τους το κεφάλι που δεν κάθονται να μιλήσουν!!!! Συγγραφέα μας ήθελα να σε ρωτησω μήπως εχεις κάποιο μέιλ οπου θα μπορούσα να επικοινωνίσω μαζί σου;;γιατί έχω να σ αναφέρω κάτι σοβαρό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καπου με ανεβαζουν παρανομα; εχω βαρεθει και λπαμαι πολυ για αυτο και δεν θελω να ξερω καν. Αστα, φιλενάδα! Μη μου το πεις καν...

      Διαγραφή
  2. Σε καταλαβαινω ειναι απαραδεκτοι οσοι το κανουν απλα να ξερεις εγω θα το κανω αναφορα στην εφαρμογη και θα κατεβει <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καντο σε παρακαλω. Μη φαινομαι μονο εγω... σε φιλω κ ευχαριστω πολυ

      Διαγραφή