Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

κεφάλαιο 63-ούπσι

63

«Δε σε αντέχω» κοπάνησε την πόρτα στα μούτρα του. Εκείνος φυσικά, την άνοιξε ατάραχος και μπήκε στο γραφείο της με απόλυτη ηρεμία.
«Δεν είναι επαγγελματική συμπεριφορά αυτή» της είπε. «Δε γίνεται κάθε φορά που διαφωνούμε, να οδύρεσαι και να κοπανάς τις πόρτες».
«Δεν διαφωνούμε απλά» του διευκρίνισε. «Έχουμε διαφορετική αισθητική αντίληψη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δε λύνεται. Ανάθεμα την ώρα που συμφώνησα σε αυτό το έργο και κάθομαι και συζητώ μαζί σου για το αν ταιριάζει το κροκί στην είσοδο. Το κροκί!» κάγχασε. Ο Νόα έχωσε τα χέρια του στις τσέπες του παντελονιού του. Ήταν φανερό ότι έχανε την υπομονή του αργά και σταθερά, αλλά δεν την ένοιαζε.
«Πώς είναι δυνατόν να είσαι τόσο ξεροκέφαλη; Όλα είναι θέμα διακόσμησης. Ο Μπιλ συμφωνεί».
«Τι; Πότε μιλήσατε πίσω από την πλάτη μου;» εκνευρίστηκε κι άλλο η Λέξι.
«Δεν ήξερα ότι απαγορεύεται».
«Εγώ είμαι η συνεργάτης σου!» του θύμισε.
«Τότε να συμπεριφέρεσαι και ανάλογα» της είπε ήρεμα, αλλά η Λέξι ήταν σίγουρη ότι έβραζε μέσα του. «Όταν προτείνω κάτι, μην κάνεις λες και σε τσίμπησε μέλισσα. Σκέψου το λίγο πριν το απορρίψεις».
«Αυτό κάνω» σούφρωσε τα χείλη της. «Δεν φταίω εγώ αν όλα όσα προτείνεις είναι έξω από τη σφαίρα της λογικής» του είπε όλο ύφος και αμέσως σταμάτησε. Τον είδε να σμίγει τα φρύδια του για κλάσματα δευτερολέπτου. Έχασε την αυτοκυριαρχία του μόνο για λίγο. Κάποιος άλλος ίσως δεν το είχε προσέξει, αλλά εκείνη το είχε νιώσει. Αυτό που του είχε πει είχε προεκτάσεις. Η ένταση μεταξύ τους όλες αυτές τις μέρες ήταν αποτέλεσμα του σκοτεινού σύννεφου που πλανάτο πάνω από το κεφάλι τους. Εκείνος είχε πετάξει τη βόμβα. Κι εκείνη δεν είχε απαντήσει. Τον απέφευγε και οι συζητήσεις τους ήταν καθαρά επαγγελματικές. Δεν ήξερε τι να του πει.

Δεν είναι ότι δεν τον ήθελε. Απλώς δεν άντεχε να πονέσει ξανά τόσο. Την πλήγωνε που το παρελθόν την είχε κάνει επιφυλακτική, αλλά ίσως ήταν για καλό. Δεν είχε κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι ο Νόα σκόπευε να κάνει αυτή τη φορά κάτι διαφορετικά. Θα κοιμόταν μαζί της, θα είχαν σχέση, αλλά για πόσο; Δεν ζητούσε το πάντα. Ήξερε ότι ο Νόα δεν φυλακιζόταν. Αλλά ήθελε μια σταθερότητα γιατί την είχε στερηθεί.
«Μάλλον είμαι ηλίθιος» είπε εκείνος πικρά και έκανε να φύγει.
 «Νόα…» του είπε και τον σταμάτησε πριν ανοίξει την πόρτα. Γύρισε και την κοίταξε και το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Είτε ήταν 16 χρονών είτε 27. Όλο της το σώμα σείστηκε από την απόλαυση του να τον κοιτάει.
«Νόα, τι;» είπε εκείνος συγκρατημένα. «Να εκλάβω την προηγούμενη δήλωση ως απάντηση τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική πρόταση που σου έχω κάνει;» τη ρώτησε.
«Δεν είπα κάτι τέτοιο» του είπε. Ίσως και να το είχε κάνει ασυναίσθητα. Αλήθεια, τι ήθελε;
«Λέξι» καθάρισε τη φωνή του και την κοίταξε για ένα ατελείωτο διάστημα. Η Λέξι είχε σχεδόν υπνωτιστεί. «Δεν περιμένω πια» της είπε τελικά. Η Λέξι ένιωσε σαν να της έδωσε χαστούκι. Ένα χέρι παγωμένο έσφιξε την καρδιά της και ένα άσχημο προαίσθημα φώλιασε μέσα της.
«Τι εννοείς;» ρώτησε απλά.
«Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας» της είπε. Η Λέξι δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε περάσει τόσος καιρός. «Ένας μήνας που με αγνοείς και με αποφεύγεις. Δεν περιμένω πια» της είπε πάλι και η Λέξι βεβαιώθηκε ότι τον είχε καταλάβει καλά.

Τον κοιτούσε αποσβολωμένη. Ήθελε να του φωνάξει ότι δεν περίμενε και πολύ. Να τον ειρωνευτεί και να τον βρίσει. Αλλά αν τα έκανε όλα αυτά, τι θα κέρδιζε; Θα έχανε και την λίγη αξιοπρέπεια που της είχε απομείνει. Ήταν πραγματικά η πιο πικρή στιγμή της ζωής της. Δεν μπορούσε να του εκφράσει πώς ένιωθε. Δε ήξερε αν ήθελε ή δεν ήθελε να την περιμένει.

«Όπως νιώθεις» του είπε τελικά και κατέβασε το βλέμμα στο πάτωμα. Δεν την περίμενε πια. Ήταν πολύ όσο την περίμενε; Ήταν λίγο; Πόσο διάστημα θα την έκανε ευτυχισμένη; Θα άλλαζε κάτι ή απλώς ήθελε να τον τυραννήσει; Αλλά αυτό που τη βασάνιζε ήταν ένα άλλο ερώτημα. «Δεν μου αξίζει να περιμένω τόσο μια απάντηση» της είπε. Η Λέξι χαμογέλασε. Εκείνη περίμενε λίγο παραπάνω για εκείνον. Μία ζωή. Δεν του είπε φυσικά τίποτα. «Μπορείς να ηρεμήσεις λοιπόν» συμπλήρωσε καυστικά.

Ήθελε να τον ρωτήσει αν βγαίνει με κάποια ή κάτι τέτοιο, αλλά δεν το έκανε. Δεν ωφελούσε. Τίποτα δεν ωφελούσε. Τον είχε χάσει πάλι. Άλλη μια φορά που δεν ήξερε αν έφταιγε εκείνη. Άλλη μια φορά που αναρωτιόταν πώς θα εξελισσόταν η σχέση αν... Αν μπορούσε, θα ούρλιαζε.
«Θα ηρεμήσω όταν τελειώσει αυτή η συνεργασία» του είπε σκληρά, πιο πολύ για να προστατεύσει τον εαυτό της. Για να μην κλάψει μπροστά του.

«Μπορεί να γίνει και πιο νωρίς από ό,τι νομίζεις» χαμογέλασε ο Νόα γλυκά και αποχώρισε από το γραφείο της, αφήνοντάς με πολλά, πολλά ερωτηματικά και με μια καρδιά χίλια κομμάτια.

4 σχόλια:

  1. Χαζη.... μια χαρα χαλια τα εκανες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πφφφφ ειλικρινά δεν έχω λόγια πια. Πάντως νομίζω ότι ο Νοα δεν θα φύγει έτσι απλα, νομίζω ότι θα πάρει την κατάσταση στα χέρια χέρια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πφφφφ ειλικρινά δεν έχω λόγια πια. Πάντως νομίζω ότι ο Νοα δεν θα φύγει έτσι απλα, νομίζω ότι θα πάρει την κατάσταση στα χέρια χέρια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θέλω να κλάψω!!!!γτ δε λέει ποτέ αυτά που θέλει;;;θα τον χασει και θα μετανιώσει αλλά είναι πληγωμένη και απλα δε ξερωωω!!!!αλλά και Νόα πονάει: ( υπέροχο και αυτό το κεφ!!!❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή