Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

κεφάλαιο 60-δωράκι (Τα λέμε από Δευτέρα!)

60

«Θα σε σκοτώσω» της είπε εκνευρισμένος το επόμενο μεσημέρι. Στεκόταν στο κατώφλι του σπιτιού της στη Νάπα. Πραγματικά έξαλλος.
«Φίλε, πέρνα πρώτα μέσα» είπε ο Μπιλ ανάλαφρα, αλλά ο Νόα δεν πήρε είδηση ότι υπήρχε άλλος στο δωμάτιο. Δεν γύρισε ούτε το βλέμμα του.
«Πήγα στο νοσοκομείο για να πάρουμε μαζί εξιτήριο και μαθαίνω ότι έχεις φύγει ήδη; Είσαι με τα καλά σου;» συνέχισε εκείνος ακάθεκτος.
«Είπα στον Μπιλ» του είπε εκείνη ήρεμα. Φορούσε ένα πιτζαμάκι κοντό αλλά το βλέμμα του δεν άφησε το δικό της ούτε λεπτό.
«Φίλε, πέρνα μέσα» είπε ο Μπιλ ξαφνικά, μετά από μια οπτική αναμέτρηση των δυο τους. Ο Νόα πέρασε. Διστακτικά στην αρχή, αλλά μετά έβγαλε το τζάκετ του και το πέταξε στον καναπέ.
«Θες ένα νερό;» προσφέρθηκε ο Μπιλ αλλά ο Νόα έγνεψε αρνητικά.
«Καταλαβαίνω ότι είστε φίλοι, εντάξει» είπε στη Λέξι, που κάθισε δίπλα του στον καναπέ. «Αλλά έπρεπε να με ενημερώσεις».
«Δεν ήξερα ότι θα έρθεις» του είπε εκείνη καυστικά.
«Δεν μπορεί να περίμενες ότι δε θα έρθω. Ειδικά μετά το χθεσινοβραδινό θέατρο που έστησες. Με το που άνοιξε το επισκεπτήριο ήρθα για να σε σκοτώσω».
«Και ήθελες να σε περιμένω;» γέλασε εκείνη. Ο Νόα δεν ανταποκρίθηκε στο πείραγμα.
«Παιδιά, ηρεμήστε λίγο» είπε ο Μπιλ και κάθισε μαζί τους. «Η Λέξι χρειάζεται ξεκούραση. Και χαλάρωση. Οι γιατροί είπαν ότι η συναισθηματική φόρτιση την έκανε τόσο αδύναμη». Η Λέξι κοκκίνισε λίγο.
«Ποια συναισθηματική φόρτιση; Η γυναίκα αυτή είναι…θα με τρελάνει!» είπε ο Νόα έξαλλος. Η Λέξι γέλασε. Την αγριοκοίταξε.
«Νόα, προφανώς ήθελα να μείνω μόνη μου και να σε αποφύγω. Και ο Μπιλ είναι δικός μου άνθρωπος» του είπε.
«Και εγώ τι είμαι;» τη ρώτησε εκείνος. Ο Μπιλ ξερόβηξε αμήχανα και εξαφανίστηκε από το δωμάτιο σε κλάσματα δευτερολέπτου.
«Δεν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω όλο αυτό που συμβαίνει» του είπε εκείνη τελικά. «Και προτεραιότητα έχει να ηρεμήσω».
«Θα ηρεμήσεις αν μου πεις τι έγινε. Μόνο τότε» είπε εκείνος με αυτοπεποίθηση και η Λέξι παραδέχτηκε σιωπηλά ότι είχε δίκιο σε αυτό που έλεγε. Εν μέρει φυσικά.
«Είσαι πιεστικός ε;» του χαμογέλασε. «Μάλλον επειδή είσαι μοναχοπαίδι».
«Κι εσύ μοναχοπαίδι είσαι» της θύμισε.
«Είναι ανυπόφορος».
«Όσο πιο γρήγορα μιλήσεις, τόσο πιο γρήγορα θα ηρεμήσεις και τόσο πιο γρήγορα θα προχωρήσουμε».
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Τι πιστεύεις ότι σημαίνει;».
«Μην παίζεις με τα λόγια» τον παρακάλεσε.
«Δεν παίζω καθόλου. Πρέπει να ρίξουμε μερικά εμπόδια για να δούμε τι θα κάνουμε εμείς οι δυο».
«Σαν τι θες να κάνουμε;» είπε αμήχανα εκείνη.
«Έχω δύο απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση. Η μία θα σε κάνει να κοκκινίσεις. Η άλλη όχι. Ποια προτιμάς;».
«Ωχ Νόα, όλα δύσκολα είναι μαζί σου» είπε εκείνη. Ευτυχώς τον καθυστερούσε.
«Κι εσύ δεν είσαι ακριβώς εύκολη περίπτωση».

 «Έχω ζήσει δύσκολες καταστάσεις, Νόα. Κι εσύ το ίδιο. Έχασες τη μητέρα σου. Τώρα και τον πατέρα σου. Έζησες με μητριά και με μια αδερφή που δεν ήθελες».
«Σε ήθελα» τη διόρθωσε.
«Καταλαβαίνεις τι εννοώ».
«Ήταν δύσκολο και για μένα».
«Το ξέρω. Αλλά εγώ έμεινα μόνη μου να ζω με την απόρριψη, μέχρι που τελικά την αποδέχτηκα. Την έκανα φίλη μου. Δεν ήξερα καν πώς ένιωθα για σένα. Για όσο καιρό κοιμόμασταν αναρωτιόμουν αν όντως σε ήθελα ή απλώς ήθελα τη σιγουριά».
«Και τι αποφάσισες;» τη ρώτησε γεμάτος αγωνία.
«Έχει σημασία τώρα;» τον ρώτησε πικρά.
«Για μένα ναι» είπε εκείνος, και με το βλέμμα του σχεδόν την παρακάλεσε να του πει. Η Λέξι δεν ήθελε να τον βλέπει να αναρωτιέται. Σηκώθηκε αργά από τον καναπέ και πήγε στην μεγάλη βιβλιοθήκη που στόλιζε τον τοίχο της. Σε ένα ράφι, είχε ένα ξύλινο μεγάλο σκαλιστό κουτί που είχε αγοράσει από έναν πάγκο στο Παρίσι. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε βρει για να βάλει μέσα κάτι τόσο πολύτιμο.
«Δεν ήξερα αν θα σε ξαναδώ…» του είπε κρατώντας το ξύλινο κουτί. «Εδώ μέσα βρίσκεται κάτι σημαντικό για σένα. Το κράτησα, ελπίζοντας μάλλον ότι κάποια μέρα θα σε ξαναδώ ή θα βρω τα ίχνη σου» του χαμογέλασε.  «Τώρα είναι καλή ευκαιρία να σου το δώσω».

Ο Νόα την κοιτούσε παραξενεμένος. Πήρε στο χέρι του το ξύλινο κουτί και το ακούμπησε στα πόδια του. Η Λέξι κάθισε ήρεμα δίπλα του και τον άφησε να χαϊδέψει με τα δάχτυλά του γρήγορα την επιφάνεια πριν το ανοίξει. Μετά είδε την έκφρασή του να αλλάζει. Το σοκ διαδέχτηκε η συγκίνηση.
«Λέξι…» είπε με βραχνή φωνή αλλά δεν συνέχισε τη φράση του.
Τον είδε να ξεφυλλίζει τα μπλοκ με τα σκίτσα του, να στέκεται στα πορτρέτα της μητέρας του και μερικά τοπία.  Ήταν τα εφηβικά έργα του και ήταν όλα γεμάτα πάθος και ζωή. Πάντα θαύμαζε τον τρόπο που ζωγράφιζε και ζήλευε το ταλέντο του, παρόλο που εκείνος κλείδωνε με τυπικότητα την σοφίτα και δεν την άφηνε να δει όσα έφτιαχνε. Έβλεπε μόνο όσα ζωγράφιζε για τα καλλιτεχνικά του σχολείου και με αυτά κέρδιζε βραβεία, και όσα μουτζούρωνε ασυναίσθητα σε χαρτοπετσέτες ή σε χαρτάκια στο σπίτι. Ήταν πολύ ταλαντούχος.
«Δεν το πιστεύω ότι τα κράτησες» της είπε συγκινημένος, κοιτώντας πεινασμένα τις εικόνες που είχε φτιάξει. «Δεν περίμενα να τα ξαναδώ. Είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μου έχει κάνει κανείς. Νόμιζα ότι χάθηκαν όλα στη φωτιά. Πίστευα ότι έφταιγες εσύ. Τόσα χρόνια πίστευα ένα ψέμα…» είπε σοκαρισμένος και την κοίταξε. Τα μάτια του ήταν κόκκινα.
«Χαίρομαι που τα κράτησα» του είπε εκείνη και ανασήκωσε τους ώμους.
«Εδώ μέσα είναι όλες οι αναμνήσεις μου. Τα έχεις δει;» τη ρώτησε. Η Λέξι έγνεψε αρνητικά.
«Κλείδωνες πάντα τη σοφίτα. Σεβάστηκα την ιδιωτικότητά σου» του είπε ήρεμα.
«Είσαι υπέροχη. Το ξέρεις;» τη ρώτησε εκείνος. Η Λέξι χαμογέλασε δειλά.
«Καλή είμαι» του είπε απαλά.

Ο Νόα την ευχαρίστησε με ένα φιλί. 




6 σχόλια:

  1. Υπεροχο κεφαλαιο!! Ευτυχως αποκαλυφθηκε το γιατι εοχε καθυστερισει, ποσο συγκινητικη κινηση, απο καποιον που πραγματικα αγαπησε!!!! Τελειο ευχαρσιτουμε για το κεφαλαιο συγγραφεα της καρδιας μας καταλαβαινουμε ποση ωρα θελει για να γραψεις ενα κεφαλαιο και που γραφεις καθε μερα παραειναι αρκετο για μας και με ενα κεφαλαιο σε μια βδομαδα θα με ευχαριστουσε πολυ, σεβομαστε τον κοπο σου!! Καλη ξεκουραση ειναι και καλοκαιρι οποτε οι διακοπες ειναι οτι πρεπει!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ. Με συγκινείς που με καταλαβαινεις😊

      Διαγραφή
    2. Καταλαβαινω οτι ενα κεφαλαιο δεν γραφεται ετσι απλα.. Παρακολουθωντας την ιστοσελιδα απο τον Δεκεμβριο του 14' απλα εχω καταλαβει οτι ολα αυτα θελουν κοπο και το σεβομαι αυτο, ποτε δεν παραπονιομουν για κεφαλαιο.. το βρικω ενοχλητικο και πιεστικο οσο δε παει. Ευχαριστουμε για την συντροφια που μας κρατας και ευχομαι καλα μπανια και ξεκουραση

      Διαγραφή
  2. Ευχαριστούμε για το φοβερό κεφάλαιο! Καλή ξεκούραση και να περάσεις όμορφα.. Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τελειο Κεφάλαιο!!! Καλή ξεκούραση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή