Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

κεφάλαιο 58-πέμπτη παρασκευή παίρνω άδεια!

58

Η Λέξι άνοιξε τα μάτια της. Η πρώτη εικόνα που είδε ήταν ο Νόα. Κοίταξε τριγύρω. Ήταν στο νοσοκομείο και πρέπει να φορούσε μόνο τα εσώρουχά της. Πανικόβλητη τράβηξε το σεντόνι προς τα πάνω αλλά...
«Μη» άκουσε τη φωνή του, κοφτή και παγωμένη, να κομματιάζει την ησυχία στο δωμάτιο. Το χέρι του με αστραπιαία ταχύτητα άρπαξε τον καρπό της. Την έσφιξε. Ακούμπησε το χέρι της στο πλάι, ανίκανη να αντιδράσει, να αγωνιστεί. Ένιωθε πολύ αδύναμη και το φως μέσα στο δωμάτιο τη ζάλιζε. Πρέπει να είχε λιποθυμήσει. Αλλά αυτή τη στιγμή ένιωθε ότι κινδύνευε πιο πολύ από τον Νόα. Τον άντρα που την κοιτούσε με ένα μείγμα θυμού και τρόμου στα μάτια. Σαν να είχε κινδυνεύσει να χάσει κάτι πολύτιμο. Αν δεν τον ήξερε καλά θα πίστευε… Όχι. Δεν είχε ώρα για αυτά. Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι. Δεν μπορούσε να τον βλέπει να την κοιτάει με ύφος διερευνητικό. Και ειλικρινά δεν ήταν έτοιμη να δώσει εξηγήσεις.
«Θες να μου πεις τι είναι αυτό;» τον άκουσε να λέει. Δεν γύρισε καν να κοιτάξει τι έδειχνε. Ήξερε πολύ καλά.
«Δε νιώθω καλά. Θέλω να μείνω μόνη. Θέλω να μιλήσω με κάποιον γιατρό» ψέλλισε, κοκκινίζοντας. «Γιατί είμαι εδώ;» ρώτησε.
«Λιποθύμησες. Σου βάλανε ορό και θα μείνεις μέσα μέχρι αύριο για παρακολούθηση. Οι γιατροί δεν ανησυχούν. Μάλλον αναιμία είναι. Λέγε» τη διέταξε.
«Αναιμία; Εγώ δεν έχω πρόβλημα».
«Λέγε» τη διέκοψε. Η Λέξι δεν ήξερε τι να πει. Και απλώς έκλεισε το στόμα της. Ο Νόα δεν έδειχνε να έχει υπομονή όμως. «Γι’ αυτό ήθελες κλειστό το φως; Γι’ αυτό με αποφεύγεις; Γι’ αυτό τα ζιβάγκο;» συνέχισε να της επιτίθεται.
«Σε αποφεύγω γιατί με εκνευρίζεις» είπε εκείνη απλά. Δεν ήταν απάντηση, αλλά τουλάχιστον είχε πει κάτι.
«Στη φωτιά έγινε αυτό;» τη ρώτησε και πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Καλά! Μην δείχνεις και τόσο αηδιασμένος!» ξέσπασε ξαφνικά η Λέξι. Δεν μπορούσε να δει χωρίς καθρέπτη τα σημάδια στον ώμο και στο σβέρκο της. Αλλά ήξερε ότι ήταν αντιαισθητικά. Είχε μάθει να ζει με αυτά όμως. Σχεδόν δεν τα παρατηρούσε όταν έβγαινε από το ντους. Και τα έκρυβε επιμελώς, οπότε σπάνια αντιμετώπιζε αδιάκριτα βλέμματα. Ήταν η αχίλλειος πτέρνα της. Και τώρα ήταν εκτεθειμένη.
«Αηδιασμένος;» φώναξε ξαφνικά εκείνος και η Λέξι τρόμαξε. «Αηδιασμένος σου φαίνομαι;» επανέλαβε έκπληκτος. «Πιστεύεις ότι με σόκαραν μερικά σημάδια στον ώμο σου; Για ποιον με πέρασες;». Η Λέξι δεν ήξερε τι να σκεφτεί. Τι να υποθέσει. Είχε περάσει πολλά χρόνια κρύβοντας τα σημάδια της και πάντα φοβόταν ότι είναι αποκρουστική.
«Μη φωνάζεις» τον ικέτεψε.
«Τι μου κρύβεις; Είναι εγκαύματα αυτά που βλέπω. Ήσουν μέσα στη φωτιά; Τι έγινε; Πες μου» επέμεινε εκείνος.
«Θέλω να μείνω μόνη μου» του είπε.
«Έχεις μείνει πολύ καιρό μόνη σου υποπτεύομαι» την ξάφνιασε με το σχόλιό του. «Γι’ αυτό ξεκίνα να μιλάς. Αν δεν το κάνεις εσύ, θα αναγκαστώ να μάθω αλλιώς. Η Τζιλ, οι δικηγόροι μας, η αστυνομία… κάποιος θα ξέρει. Θα μου πάρει δυο τρεις μέρες, αλλά θα το μάθω. Και μετά θα σε σκοτώσω» είπε, και προς το τέλος η φωνή του έσπασε κάπως. Έγινε λίγο πιο απαλή. Πιο τρυφερή.
«Δεν είναι τίποτα, Νόα. Και αν σε ενδιαφέρει, ντρέπομαι πολύ. Θέλω να σκεπαστώ. Άσε με» του είπε και έκανε να καλυφθεί αλλά την σταμάτησε πάλι.
«Ποιον ντρέπεσαι; Εμένα;» έδειξε ειλικρινά έκπληκτος. Η Λέξι χαμογέλασε με την αφέλειά του. Φυσικά εκείνον.
«Νόα…» ξεκίνησε να του λέει αλλά τη σταμάτησε. Το χέρι του κινήθηκε στο πρόσωπό της και χάιδεψε απαλά με τον δείχτη του το μάγουλό της.
«Κόντεψα να τρελαθώ μέχρι να συνέλθεις» της είπε ήρεμα. Την κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια και η Λέξι ένιωθε ότι τρυπούσε το μυαλό της. «Νόμιζα ότι έχεις πάθει κάτι σοβαρό. Δεν έχω υπομονή» σοβάρεψε τελικά. «Πες μου τι έγινε».
«Είχα ένα ατύχημα πέρσι με το αυτοκίνητο και…»
«Αυτά είναι παλιά εγκαύματα. Λέγε» τη διέκοψε. Η Λέξι αναστέναξε.
«Τι θες να μάθεις;» τον ρώτησε απελπισμένη. «Ο,τι μάθεις δε θα είναι για καλό».
«Η αλήθεια είναι πάντα για καλό» τη διόρθωσε.
«Δε θέλω να με λυπάσαι» του είπε και ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της πριν καταφέρει να το ελέγξει. Εκείνος τη χάιδεψε ξανά απαλά.
«Από όλα τα συναισθήματα που νιώθω αυτή τη στιγμή, και πίστεψέ με είναι πολλά, ο οίκτος δεν είναι ανάμεσα σε αυτά» της είπε κατηγορηματικά.
«Κάηκα στη φωτιά» του είπε μετά από μερικά δευτερόλεπτα. «Το βράδυ εκείνο…που μπούκαρες στο δωμάτιο της Τζιλ, προσευχόμουν να μην ανοίξεις το φως. Ήμουν καλυμμένη με γάζες».
«Το βράδυ που σου είπα ότι σε μισώ;» είπε σκληρά εκείνος. Η Λέξι έγνεψε.
«Τι συνέβη εκείνο το βράδυ;».
«Δεν έχει σημασία. Απλώς ας πούμε ότι κάηκα και τέλος».
«Και τέλος; Εσύ δεν αντέχεις να σε κοιτάω. Μου λες ότι τέλος;» κάγχασε.
«Απλώς έχει πολύ φως εδώ μέσα και…» δεν τελείωσε ποτέ και έγειρε το κεφάλι στο πλάι. Κοιτούσε τον τοίχο. Καλύτερα από εκείνον. Ντρεπόταν τόσο πολύ. Θα πίστευε ότι είναι ένα απαίσιο τέρας.
«Λέξι» της είπε και σηκώθηκε από την καρέκλα του και κάθισε δίπλα της. «Πες μου ότι περνάει από το ηλίθιο μυαλό σου ότι μπορεί να μη σε θέλω» την εξέπληξε πάλι με την οξύνοιά του και ζέστανε την καρδιά της με τα λόγια του. «Γιατί αν δεν είχες αυτή τη βλακεία» έδειξε τον ορό «θα σου έδειχνα πόσο, μα πόσο λίγο, με νοιάζουν μερικά σημαδάκια» της είπε και έσκυψε αργά από πάνω της. Ακούμπησε τα χείλη του στον ώμο της απαλά,  στην αρχή διερευνητικά, μα στη συνέχεια πιο διεκδικητικά. Η Λέξι ανατρίχιασε ολόκληρη. Το σώμα της άνθισε.
«Νόα…» είπε, αλλά ξέχασε τι σκόπευε να πει. Δεν έπρεπε να ανταποκρίνεται έτσι. Το χέρι του χώθηκε στα μαλλιά της και τα χείλη του κάλυψαν τα δικά της. Το φιλί του ήταν βαθύ και παθιασμένο, σχεδόν εχθρικό.

«Πιστεύω ότι καλύψαμε το ότι σε θέλω» της είπε ασθμαίνοντας, μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Η Λέξι δεν μπορούσε ακόμα να μιλήσει από την ταχυκαρδία. Ο Νόα ήταν ο πιο σέξι άντρας που είχε γνωρίσει ποτέ και ήξερε πώς να τη στέλνει στα ουράνια. «Τώρα μπορώ να μάθω και τα υπόλοιπα;» τη ρώτησε και η Λέξι ήξερε ότι δε θα γλίτωνε εύκολα. 

5 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικό κεφάλαιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχω μεινει αφωνη!!!! Εξαιρετικο κεφαλαιο πραγματικα...ισωσ το πιο ωραιο αυτης της ιστοριας..μπερδευτηκα ομως...αναιμια? Εγκαυματα? Τι ειναι τελικα?
    Καληνυχτα,Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι, θα συμφωνησω, πολύ περίεργα μας τα λέει η Λέξι, θέλω να μαθω!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ρε σεις απορία. Όταν το κάναμε τόσες μέρες σπίτι της το πρωί αυτός πως και δεν είδε τίποτα; Όλη την ημέρα περασανε στο κρεβάτι έτσι δεν είναι; :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή