Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

κεφάλαιο 55-μη με πιέζετε, θα κάνω απεργία

55

«Συζητάμε εδώ και ώρα περί ανέμων και υδάτων» είπε ο Νόα χαμογελώντας μερικές ώρες μετά. «Είπαμε μέχρι και για τον καιρό» συνέχισε, τρώγοντας λίγη από τη σαλάτα από το πάτο της, με μια φοβερή άνεση, λες και ήταν ζευγάρι χρόνια. «Πότε θα μιλήσουμε για εμάς;» την αιφνιδίασε. Η Λέξι κόντεψε να πνιγεί με το κρασί της. Η αντίδρασή της τον έκανε να γελάσει. «Τι; Αλήθεια περίμενες να μην το θίξω; Ως πότε θα εθελοτυφλούμε;».
«Ηρθα υπό τον όρο να μιλήσουμε ουδέτερα» του θύμισε κοφτά. Τόση ώρα το πήγαιναν μια χαρά. Τι τον έπιασε τώρα;
«Αλήθεια πίστευες ότι δε θα κάναμε ποτέ αυτή τη συζήτηση; Ότι θα το αφήναμε έτσι απλά να περάσει;» της είπε εκείνος έκπληκτος. Η Λέξι θύμωσε λίγο με το ύφος του και αποφάσισε να μην του χαριστεί.
«Γιατί; Έτσι δεν κάναμε πάντα;» του απάντησε γλυκά, αλλά με σαφές υπονοούμενο.
«Μάλιστα» είπε εκείνος και ανασήκωσε το φρύδι. «Μπήκαμε στο ψητό».
«Δεν υπάρχει ψητό, Νόα. Όπως το αφήσαμε τότε, μπορούμε να το αφήσουμε και τώρα».
«Την προηγούμενη φορά, έβαλες φωτιά στο σπίτι μου. Σε ό,τι αγαπούσα. Στο παρελθόν μου. Περίμενες να το συζητήσω περαιτέρω;» της είπε σκληρά.
«Αυτό αγαπούσες εσύ; Ένα σπίτι; Ντουβάρια;» τον ρώτησε.
«Ντουβάρια;» είπε εκείνος με οξύ τόνο. «Ένας αρχιτέκτονας αποκαλεί ντουβάρια ένα σπίτι και όσα αυτό συμβολίζει για κάποιον;».
«Και οι άνθρωποι; Οι άνθρωποι που ζουν μέσα σε αυτό; Τι είναι; Διακοσμητικά στοιχεία;» τον ρώτησε.
«Όχι φυσικά. Αλλά ήξερες τι ήταν για μένα το πατρικό μου. Και όσα προκάλεσες δεν με άφησαν ασυγκίνητο».
«Να σου θυμίσω ότι είχες φύγει από εμένα, πριν το περιστατικό. Πριν κάψω το σπίτι» του είπε. Είχε αρχίσει να τρέμει. Αυτή η συζήτηση δεν έπρεπε να γίνει. Γιατί μπλέχτηκε έτσι;
«Ώστε το παραδέχεσαι ότι το έκανες;» τη ρώτησε. «Είναι η πρώτη φορά που το λες ανοιχτά».
«Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ, αλλά τι πιστεύεις εσύ».
«Πες μου τι έγινε» την παρότρυνε. Αλλά δε σκόπευε να του πει.
«Έφυγες, Νόα. Και δεν είχε να κάνει με όσα νομίζεις ότι έκανα. Έφυγες από μένα» είπε ήρεμα. Ήταν κάτι που της ξέσκιζε τα σωθικά, αλλά με κάποιον μαγικό τρόπο κατάφερε να το πει χωρίς να κλάψει.
«Δεν είχα καταλάβει ότι ήθελες να μείνω» είπε κι εκείνος εξίσου ήρεμα.
«Έπρεπε να σε παρακαλέσω να μείνεις; Να είμαι ο λόγος που θα έμενες πίσω;» του είπε. Ήθελε να του πει ότι τον αγαπούσε πολύ για να κόψει τα φτερά του αλλά συγκρατήθηκε ευτυχώς.
«Και τώρα; Τι ακριβώς κάνεις; Με παροτρύνεις να σε αφήσω πάλι;».
«Μια χαρά το κάνεις και μόνος σου» γέλασε εκείνη ξερά και ήπιε λίγο κρασί για να καθαρίσει την φωνή της που έτρεμε. «Δε χρειάζεσαι βοήθεια».
«Δεν έγινε τίποτα με τη Λίσα. Είχα πιει και με έφερε με το αμάξι μου σπίτι. Κοιμήθηκα στο κρεβάτι μου κι εκείνη στον ξενώνα. Εγώ της το πρότεινα, για να μην οδηγεί κι εκείνη βραδιάτικα μετά».
«Δε μου χρωστάς εξηγήσεις. Ας αφήσουμε αυτή τη συζήτηση» του είπε εκείνη κουρασμένη.
«Και τι θες; Να μιλάμε για ένα σωρό βλακείες και να αγνοούμε το θέμα σαν να μην έγινε;».
«Θέλω να ηρεμήσω λιγάκι και να μην ασχολούμαι άλλο με το παρελθόν ή το παρόν ή το μέλλον μας» είπε εκείνη. Ο Νόα έκανε μια γκριμάτσα, λες και τον είχε χτυπήσει.
«Δεν το εννοείς» της είπε ήσυχα, μετά από λίγο.
«Δε με νοιάζει τι έκανες με τη Λίσα. Πληγώθηκε λίγο ο εγωισμός μου και σοκαρίστηκα, αλλά πιστεύω ότι εμείς οι δύο είμαστε…κακή ιδέα».
«Πού το ξέρεις;» είπε εκείνος πικρά.
«Πες το ένστικτο».
«Δεν είσαι εσύ η Λέξι που ήξερα. Τι φοβάσαι τόσο;»
«Νόα, δεν μπορώ να αναπνεύσω» του είπε ειλικρινά. «Η συζήτηση αυτή με εξουθενώνει. Ηρθαμε να φάμε για να νιώσω καλύτερα. Νιώθω πολύ πιεσμένη. Δεν βγαίνει άκρη. Δε θα συμφωνήσουμε ποτέ».
«Δε θες να βγει άκρη».
«Εγώ φταίω για όλα» ειρωνεύτηκε η Λέξι.
«Δεν προσπαθείς».
«Για ποιο πράγμα; Σου έκαψα το σπίτι και εσύ με εγκατέλειψες. Πώς θα τα βρούμε;» γέλασε πικρά.
«Σε εγκατέλειψα; Έτσι το βλέπεις;».
«Έφυγες σαν τον κλέφτη, Νόα! Δεν μου είπες καν αντίο. Πώς να σε πιστέψω;».
«Δεν ήταν εύκολο να φύγω, Λέξι».
«Αν δεν ήταν εύκολο για σένα που έφυγες, μπορείς να φανταστείς πώς ήταν για μένα που έμεινα;» ύψωσε τον τόνο της φωνής της αλλά τον κατέβασε απότομα όταν είδε μερικά παραξενεμένα βλέμματα θαμώνων. «Μπορείς να μπεις λίγο στη θέση μου;».
«Προσπαθώ. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ» της είπε ήρεμα. Έδειχνε να το εννοεί.
«Έχω μπουχτίσει από ανασφάλεια και αστάθεια. Δε θέλω τα ίδια πάλι» τον κάρφωσε.
«Με τον φίλο του Μπιλ έχεις όσα θες;» ρώτησε εκείνος τρίβοντας το σαγόνι του. Έδειχνε εκνευρισμένος με την τροπή της συζήτησης.
«Είναι ωραίο να ξεκινάς κάτι χωρίς φορτίο» του είπε εκείνη. Δεν υπήρχε άλλος άντρας, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί.
«Χωρίς φορτίο και χωρίς συναίσθημα» σχολίασε ο Νόα δεικτικά.
«Δεν το ξέρεις αυτό».
«Αλεξάνδρα, είσαι ερωτευμένη;» τη ρώτησε εκείνος. Η Λέξι τον κοίταξε για μια ατελείωτη στιγμή. Ήταν τόσο όμορφος. Δεν μπορούσες να μείνεις θυμωμένη μαζί του. Το πρόσωπο, το σώμα του, η απίστευτη άνεση που είχε, ο αέρας και το πνεύμα του μάγευαν κάθε άνθρωπο που είχε την τύχη να τον συναναστραφεί. Σε ένα άλλο σύμπαν, θα ήθελε να ον συναντήσει ξανά, χωρίς όλες αυτές τις άσχημες αναμνήσεις και να ζήσει μαζί του ευτυχισμένη.

«Ναι» του είπε ήρεμα. Ο Νόα έγνεψε αργά. Μετά έκανε νόημα στο σερβιτόρο για τον λογαριασμό.

3 σχόλια:

  1. "Μαζί σου" δύο ριμαδες λεξουλες είναι ρε Λεξι... πες τες επιτέλους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ελπιζω να καταλαβε οτι εννωουσε αυτον οχι τον υποτιθεμενο φιλο του Μπιλ;;; αλλα χλωμο το βλεπω αυτη η δυο χανονται στην μεταφραση χρονια τωρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το μυστήριο με το καμένο σπίτι ακόμα να λυθεί είμαι σγρ πως η Λέξι δε το έκανε και αν το έκανε θα ηταν ατύχημα! Θυμάμαι ότο σε ενα κεφ είχε πει η Λέξι οτι κάτι είχε γίνει με τον πατέρα τ μήπως πήγε να την «πειραξει»;;αυτοι οι 2 δε μιλάνε ποτε ανοιχτα!! Πολυ ωραίο το κεφ!!❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή