Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

κεφάλαιο 52-Χρόνια πολλά, Καλλιόπη!!!

52

«Τι έχεις εσύ και είσαι έτσι;» ρώτησε η Μπέτι την Λέξι το επόμενο πρωί. Η Λέξι γρύλισε ενώ έφτιαχνε τον καφέ της στο μικρό κουζινάκι τους.
«Βγήκα χθες το βράδυ και ξενύχτησα» είπε μετά από λίγη ώρα.
«Ραντεβού;» είπε πονηρά η Μπέτι και όταν η Λέξι έγνεψε καταφατικά τσίριξε με ενθουσιασμό. Είχε καιρό να βγει με άντρα και η φίλη της συχνά της παρότρυνε να το κάνει.
«Μη χαίρεσαι» είπε η Λέξι ξερά. «Ο τύπος ήταν τόσο βαρετός που κόντεψα να κοιμηθώ πάνω στο πιάτο μου. Και δεν έλεγε να τελειώσει η βραδιά. Πήγαμε για φαγητό και μετά για ποτό. Και μίλαγε, μίλαγε, μίλαγε. Δεν έλεγε να σκάσει».
«Ωραίος;» γέλασε η Μπέτι με την απελπισία της φίλης της.
«Πολύ, αλλά τι να το κάνεις;» είπε η Λέξι και επέστρεψε στο γραφείο της. Είχε περάσει απαίσια. Ο συνοδός της μπορεί να ήταν λίγο βαρετός αλλά και εκείνη δεν προσπάθησε καθόλου να συγκεντρωθεί σε όσα της έλεγε. Κάθε φορά που άκουγε την πόρτα του εστιατορίου να ανοίγει, νόμιζε, ήλπιζε ότι θα δει τον Νόα να μπαίνει μέσα. Κάθε φορά που δονείτο το κινητό της νόμιζε ότι θα της έχει στείλει μήνυμα. Τίποτα από αυτά δε συνέβη όμως.
«Μην πεις στον Νόα τίποτα για το ραντεβού» είπε η Λέξι στην Μπέτι και η κοπέλα έγνεψε.
«Και πού στο καλό είναι τέτοια ώρα;» ρώτησε εκνευρισμένη κοιτώντας το ρολόι της. Ήταν δέκα.
«Δεν ξέρω. Εσύ πάντα ενημερώνεις ότι θα αργήσεις. Αυτός όχι. Αλλά κι εμένα μου κάνει εντύπωση που έχει αργήσει. Τηλεφώνησαν από το εργοτάξιο ότι έχει μείνει λίγο πίσω η δουλειά γιατί έπαθαν πέντε εργάτες γαστρεντερίτιδα. Τον ενημέρωσα μήπως μπορεί να πάει να ρίξει μια ματιά αλλά δε μου απάντησε».
«Παράξενο πολύ» είπε η Λέξι και ανησύχησε κάπως. Ο Νόα ήταν παθιασμένος με τη δουλειά του και σπάνια αργούσε. Πόσω μάλλον να μην απαντάει στα μηνύματα της Μπέτι.
«Ίσως παρακοιμήθηκε» είπε η Μπέτι. «Περιμένω να έρθει ένας κούριερ. Ανέβα λίγο να δεις αν είναι πάνω και μετά βλέπουμε» την παρότρυνε. Η Λέξι δεν είχε καμία όρεξη να το κάνει. Ξεφύσησε και μετά πήρε μια βαθιά ανάσα.
Ανέβηκε από τα σκαλιά, ώστε να έχει χρόνο να σκεφτεί τι θα του πει. Δεν υπήρχε λόγος να νιώθει τόση αμηχανία. Τι είχε γίνει άλλωστε; Απλώς της είχε πει να μη βγει με τον άλλον άντρα. Ήταν μια κρίση κτητικότητας. Δε σήμαινε τίποτα πιο βαθύ. Δεν έπρεπε να δίνει σημασία, ούτε να τρέμει να τον αντικρύσει σήμερα. Αν τη ρωτούσε πώς πήγε το ραντεβού, θα του έλεγε απλώς «καλά». Δε θα το παρουσίαζε ως ονειρεμένο ραντεβού, αλλά δε θα του έλεγε ότι πέρασε και απαίσια.
Χτύπησε την πόρτα δυο τρεις φορές, αλλά δεν άκουσε τίποτα. Μετά χτύπησε το κουδούνι. Μία. Δύο φορές. Τίποτα. Μα πού ήταν και δεν απαντούσε στο σπίτι και στο τηλέφωνο; Μήπως είχε πάθει κάτι;
Άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες όταν άκουσε την πόρτα να ανοίγει δειλά. Ο χαρακτηριστικός ήχος του τριξίματος την έκανε να γυρίσει πίσω απότομα. Αλλά στην πόρτα δεν την περίμενε ο Νόα. Ο πόνος την έκανε να ανατριχιάσει. Η αηδία της έφερε εμετό και το μίσος για την άλλη γυναίκα ξεχύθηκε από πίσω της λυσσαλέο.
«Λίσα, καλημέρα…» είπε η Λέξι ευγενικά αλλά με ύφος που έσταζε φαρμάκι. «Χαίρομαι που φροντίζεις να είναι ικανοποιημένο το προσωπικό σου» συμπλήρωσε επιθεωρώντας επιδεικτικά το φανελάκι που φορούσε και άφηνε ακάλυπτα τα πόδια της. Έδειχνε αγουροξυπνημένη. Η Λέξι ήξερε ότι με το σχόλιό της κινδύνευε η θέση αλλά ειλικρινά, σε αυτή τη φάση, δεν την ενδιέφερε τίποτα.
«Λέξι, δεν κατάλαβες…» ξεκίνησε να λέει η Λίσα. Δεν είχε καλοξυπνήσει και μπέρδευε τα λόγια της.
«Τι έγινε; Ποιος είναι;» ακούστηκε μια φωνή από πίσω και η Λέξι είδε τον Νόα.Φορούσε πιτζάμες, πάνω κάτω και έδειχνε κι αυτός ταλαιπωρημένος. Ετριβε το πηγούνι του. Μάλλον το είχαν γλεντήσει χθες το βράδυ. Τόση υποκρισία λοιπόν; Ποιος ο λόγος να της κάνει κρίση ζηλοτυπίας αν ήταν να κοιμηθεί με την Λίσα λίγες ώρες μετά; Μόλις την είδε κι εκείνος, πάγωσε. Άνοιξε το στόμα του να πει κάτι αλλά δεν το έκανε ποτέ.
«Όταν είσαι έτοιμος, σε περιμένουμε κάτω. Προέκυψε ένα θέμα στο εργοτάξιο» του είπε η Λέξι χωρίς να τον κοιτάει, δεν μπορούσε άλλωστε, και άρχισε να κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες.

«Λέξι, να σου εξηγήσω…» άκουσε τη φωνή της Λίσα από πίσω της αλλά φυσικά δε σταμάτησε. 

8 σχόλια:

  1. ηταν που ηταν χαλια η κατασταση αναμεσα τους με αυτο εγινε ακομα χειροτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 1) Πολυαγαπημενη συγγραφεα της καρδιας μας αν δεν απατωμαι σε λενε και σενα Καλλιοπη!!! Χρονια σου πολλα,να εισαι παντα ευτυχισμενη στη ζωη σου,μαζι με ανθρωπους σε αγαπουν και τους αγαπας...ευχομαι να μην χασεις ποτε την ορεξη σου και να κανεις ΟΛΑ σου τα ονειρα πραγματικοτητα...αν το χρονια πολλα πηγαινε σε μενα σε ευχαριστω παρα πολυ που λε σκεφτηκες...χρονια πολλα και σε οποια αλλα αναγνωστρια εχει αυτο το πανεμορφο ονομα χαχαχα!! Πολλα φιλια,Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομιζω δεν κοιμηθηκαν μαζι, μαλλον μεθησαν και πεσαν ξεροι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χρονια πολλα σε ολες σας και ιδιαιτερα σε σενα λατρεμενη μας συγγραφεα!Να εισαι παντα γερη και καθε σου ονειρο να γινεται παντα πραγματικοτητα!Να γινεις τοσο ευτυχισμενη οσο γινονται οι ηρωιδες σου στο τελος της καθε ιστοριας!Σ'ευχαριστουμε για τις υπεροχες ιστοριες σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σκατά τα έχουν κάνει����

    ΑπάντησηΔιαγραφή