Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

κεφάλαιο 43-πλημμύρα

43

«Πού είναι η παροχή νερού; Σταμάτα να κλαις» είπε ο Νόα στην Λέξι και την άφησε για μερικά δευτερόλεπτα. Την αγκάλιασε ξανά όμως γιατί εκείνη τρανταζόταν ολόκληρη. «Πρέπει να κάνω μερικά πράγματα. Είσαι καλά να σε αφήσω λίγο μόνη;» τη ρώτησε ανήσυχος. Εκείνη έγνεψε αν και δεν ήθελε να απομακρυνθεί ούτε βήμα από κοντά της. Είχε αρχίσει να νιώθει άνετα στην αγκαλιά του.
«Έξω από την πόρτα» του είπε με αναφιλητά και κοίταξε τριγύρω την καταστροφή. Το ξύλινο πάτωμα είχε φουσκώσει σε δύο σημεία, τα χαλιά είχαν μουλιάσει, τα ξύλινα πόδια του υπέροχου καναπέ της το ίδιο. Η κατάσταση ήταν απελπιστική και η μυρωδιά αηδιαστική.
«Δώσε μου το τηλέφωνο του Ντέιβιντ» της είπε αλλά η Λέξι δεν μπορούσε να συντονίσει τη σκέψη και τις πράξεις της. Εκείνος της έβγαλε το κινητό από την τσέπη και απομακρύνθηκε ξανά. Η Λέξι τον παρακολουθούσε να πηγαινοέρχεται και να ελέγχει βρύσες και καλοριφέρ, το πλυντήριο και την τουαλέτα. «Νομίζω ότι είναι το καλοριφέρ δίπλα από την πόρτα» τον άκουσε να λέει. «Σε περιμένουμε» συμπλήρωσε δυναμικά.
«Λέξι, κάθισε κάπου και σταμάτα να κλαις» της είπε απαλά αφού έκλεισε το κινητό. Την έσφιξε ξανά πάνω του. Η Λέξι ένιωσε τεράστια ανακούφιση. «Είναι μερικά έπιπλα και λίγος προσωπικός κόπος. Δεν είναι θέμα υγείας. Θα το αντιμετωπίσουμε. Μην κλαις» προσπάθησε να την ηρεμήσει και παρόλο που ένιωθε άσχημα, η Λέξι βρήκε κάποιο δίκιο στα λόγια του. «Έχεις ασφάλεια για τέτοια πράγματα;».
«Δεν ξέρω» του είπε και συνέχισε να κλαίει.
«Λέξι, σταμάτα να κλαις να συνεννοηθούμε, κορίτσι μου!» της είπε αυστηρά, αλλά και τρυφερά ταυτόχρονα. «Πότε έγινες τόσο κλαψιάρα» τη ρώτησε χαμογελώντας πειρακτικά και η Λέξι κρατήθηκε με κόπο να του πει ότι άρχισε να κλαίει τη μέρα που εκείνος έφυγε για το κολλέγιο.
«Λοιπόν» είπε ο Νόα και σήκωσε τα μανίκια του. «Πρώτα θα βγάλουμε τα χαλιά έξω και μετά θα σφουγγαρίσουμε. Φέρε πετσέτες και ό,τι έχεις» της είπε και άρχισε να μετακινεί τα έπιπλα.
«Νόα, σταμάτα» του είπε εκείνη αδύναμα. «Θα τα κάνω όλα εγώ. Εσύ…πρέπει να γυρίσεις» είπε χωρίς να το εννοεί.
«Πλάκα κάνεις» της είπε εκείνος γουρλώνοντας τα μάτια του. «Είσαι έτοιμη να καταρρεύσεις και το σπίτι είναι σε μαύρα χάλια. Θέλω να βοηθήσω και με χρειάζεσαι. Θα μείνω για λίγο και βλέπουμε» είπε κοιτώντας το ρολόι του. «Φέρε πετσέτες» επανέλαβε. «Ο Ντέιβιντ έρχεται σε είκοσι λεπτά».

Μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι, είχαν βγάλει στην αυλή τα έπιπλα και τα χαλιά, αλλά δεν είχαν καταφέρει να στεγνώσουν το πάτωμα. Ο Ντέιβιντ σοκαρίστηκε με το μέγεθος της ζημιάς.
«Λέξι, δεν είχα ιδέα…» είπε απολογητικά. «Πίστευα ότι η τσιμούχα θα έφτανε για να περιορίσει την διαρροή, αλλά φαίνεται ότι αυτό εδώ και δέκα μέρες δούλευε» είπε, δείχνοντας τη διαρροή από το καλοριφέρ. «Το σπίτι είναι παλιό και η σκουριά διέλυσε τους σωλήνες» είπε ο υδραυλικός της μετά από μερικά λεπτά. «Αφήστε κλειστή την παροχή και θα έρθω αύριο να ξεκινήσω την επισκευή».
«Ευχαριστώ, Ντέιβιντ» είπε η Λέξι ευγενικά, παρόλο που ήταν πολύ εκνευρισμένη. Τον εμπιστεύτηκε ότι η διαρροή μπορούσε να περιοριστεί. Αλλά φαίνεται ότι είχε άδικο. Τώρα δε θυμόταν καν αν στο συμβόλαιο του σπιτιού της υπήρχε πρόβλεψη για ζημιές από διαρροές και τα οικονομικά της δεν της επέτρεπαν να ξαναγοράσει έπιπλα, να στρώσει ξύλινο δάπεδο και να ξαναβάψει τους τοίχους γιατί το σπίτι είχε μυρίσει λίγο. Ήταν μια καταστροφή.
«Ευτυχώς έχει ξηρό αέρα και ζέστη» είπε ο Νόα μετά από λίγο, όταν έμειναν μόνοι. «Σε δυο μέρες θα έχουν στεγνώσει τα χαλιά και μπορείς να τα στείλεις για στεγνό καθάρισμα και φύλαξη».
«Και τα έπιπλα θα είναι για πέταγμα» είπε η Λέξι με βαριά καρδιά. «Τα είχα αγοράσει από ένα μαγαζί με χειροποίητα ξύλινα έπιπλα και τα λάτρεψα. Πλήρωνα για αυτά ένα χρόνο δόσεις».
«Θα βρούμε έναν ξυλουργό να αντιγράψει τα πόδια. Ο σκελετός δεν έχει πάθει τίποτα, ούτε τα μαλακά μέρη» της εξήγησε με υπομονή. Η Λέξι σκέφτηκε ότι δεν του είχε προσφέρει τίποτα. Ξαφνικά τον κοίταξε. Είχαν περάσει δύο ώρες και έδειχνε σαν να μην είχε κάνει τίποτα. Δεν είχε ζητήσει ούτε ένα ποτήρι νερό και έδειχνε φρέσκος παρόλο που είχε κουβαλήσει δύο χαλιά, 2 καναπέδες και μια τραπεζαρία έξω, είχε σφουγγαρίσει 2 φορές, είχε βοηθήσει τον Ντέιβιντ με την επιθεώρηση της ζημιάς και είχε τηλεφωνήσει στον ασφαλιστή της για να του αναφέρει το συμβάν και να του ζητήσει να στείλει με μέιλ το συμβόλαιο για να το διαβάσουν. Αφού το διάβασε στα γρήγορα, ζήτησε στον δικηγόρο του να αναλάβει την αποζημίωση. Ευτυχώς υπήρχε ένας όρος όπου μπορούσαν να πατήσουν για να πάρει μερικά χρήματα, αλλά θα έπρεπε να εμπλακεί ο δικηγόρος του Νόα.
«Θες να σου προσφέρω κάτι;» τον ρώτησε εκείνη, νιώθοντας κουρασμένη, αν και δεν την είχε αφήσει να κάνει τίποτα. «Έχω κρασί και πατατάκια» χαμογέλασε ντροπαλά. «Δεν μένω εδώ τώρα και…».
«Θα παραγγείλουμε πίτσα» της είπε και κοίταξε ένα φυλλάδιο πάνω στο ψυγείο της. Η Λέξι αναρωτήθηκε πότε σκόπευε να φύγει. Όχι επειδή ήθελε να μείνει μόνη της. Επειδή δεν ήθελε με τίποτα.
«Καλή ιδέα» του είπε εκείνη και κάθισε στη μοναδική καρέκλα που δεν είχε βραχεί. Εκείνος κάθισε πάνω στον πάγκο της κουζίνας άνετα. Είχε σηκώσει τα μπατζάκια του και είχε βγάλει παπούτσια και κάλτσες. Θύμιζε ψαρά αλλά παρέμενε σέξι σαν διάβολος.
«Το γνωστό;» τη ρώτησε άνετα και εκείνη έγνεψε. Μανιτάρια, τσένταρ, πιπεριές και μπέικον. Η πίτσα τους. Την παραξένευε κάθε φορά που συνειδητοποιούσε ότι θυμόταν ακόμα πράγματα που έκαναν μαζί.
«Νόα, λυπάμαι για όλο αυτό» του είπε μετά από λίγο. Εκείνος είχε χωθεί πίσω από την τηλεόραση και επιθεωρούσε την κατάσταση των καλωδίων. Ευτυχώς δεν έδειχνε ανήσυχος. «Σου χάλασα το βράδυ. Προλαβαίνεις να γυρίσεις όμως» του είπε. «Μη χάσεις το βράδυ σου».
Την κοίταξε για λίγο και χαμογέλασε. Στράφηκε στην τηλεόραση και την άναψε.
«Αν δε σε πειράζει, λέω να μείνω» της είπε ήρεμα. Η Λέξι κράτησε την ανάσα της. Πώς μπορούσε να απαντήσει καταφατικά χωρίς να του δείξει πόσο το ήθελε;
«Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρείσαι…» ξεκίνησε αλλά τη διέκοψε με μια χειρονομία.
«Χρειάζεσαι βοήθεια. Πρέπει να καταγράψουμε τις ζημιές και να βγάλουμε φωτογραφίες τα πάντα αύριο. Και πρέπει να δω τι μπορώ να φτιάξω χωρίς να χρειαστεί να έρθει μάστορας» της είπε. Η Λέξι δεν πείστηκε και πολύ αλλά έγνεψε καταφατικά.
«Θα κοιμηθείς στον ξενώνα» του είπε από το πουθενά. Εκείνος γέλασε λιγάκι.
«Χαίρομαι που ένιωσες την ανάγκη να το διευκρινίσεις» της είπε. Η Λέξι χαμογέλασε άθελά της.
«Θα με κάνεις να το μετανιώσω. Ε;»τον ρώτησε εύθυμα. Με τον Νόα στο σπίτι της, η διαρροή ξαφνικά έμοιαζε μηδαμινό πρόβλημα.

« Εννοείται» γέλασε εκείνος και έτριψε το σαγόνι του.

8 σχόλια:

  1. Δεν το πιστευω!! Ο στριγκλος που εγινε αρνακι!! Προθυμο το παιδι να βοηθησει...ανυπομωνω τις εξεληξεις..εχω και μια ερωτηση: γτ ολες οι ιστοριες διαδραματιζονται στο εξωτερικο και οι πρωταγωνιστες ειναι ξενοι? Οχι οτι εχω θεμα απλα εντυπωση μ κανει. Καληνυχτα,Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου Καλλιόπη. Υπάρχει ιστορία που διαδραματιζεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Φολέγανδρο αν θυμάμαι καλά. Θα την βρεις στο Σεπτεμβρίου του 2013 και λέγεται Έρωτας στις Κυκλάδες.... Πολύ υπέροχη ιστορία. - Πετρίτσα

      Διαγραφή
  2. Αυτο ειναι.Καποιος στα δυσκολα αναλαμβανει την κατασταση. Ολα γινονται πιο ευκολα.Μεγαλη συμπαρασταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτο ειναι.Καποιος στα δυσκολα αναλαμβανει την κατασταση. Ολα γινονται πιο ευκολα.Μεγαλη συμπαρασταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτο ειναι.Καποιος στα δυσκολα αναλαμβανει την κατασταση. Ολα γινονται πιο ευκολα.Μεγαλη συμπαρασταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ετοιμος να λύσει κάθε πρόβλημα ο Νόα και να την παρηγορήσει !!! Ανυπωμωνω για την συνεχεία ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή