Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Κεφάλαιο 42-ευδαπ

42

«Γιατί το τραβάω όλο αυτό;» λέει και δείχνει πόσο δυσανασχετεί. Η αλήθεια είναι ότι την έχω τρελάνει στις ερωτήσεις αλλά κι εγώ δε νιώθω πολύ άνετα, οπότε θα υποφέρει μαζί μου. «Μέσα σε αυτό το τέταρτο που κάνει το φέρι να περάσει απέναντι με έχεις ρωτήσει τα πάντα».
«Για το σπίτι σου» της λέω με μια δόση χιούμορ. «Είδες πόσο διακριτικός είμαι» συμπληρώνω. Εχω μεγάλη καρδιά.
«Υπάρχει κάποια ερώτηση που δεν απάντησα;» με ειρωνεύεται ανοιχτά αλλά δε με νοιάζει. Στηρίζεται στην κουπαστή και ο αέρας φυσάει τα μαλλιά της. Δείχνει τόσο μελαγχολική αυτή τη στιγμή. Πραγματικά της είναι αφόρητο να είναι μαζί μου. Πάντα έτσι ήταν; Μήπως και όταν κοιμόμασταν μαζί…δεν ήθελε; Η σκέψη με κάνει ξαφνικά να ανατριχιάσω. Μπορεί να μη με ήθελε; Μπορεί να συναινούσε απλώς επειδή οι ορμόνες της έκαναν πάρτι ή πολύ απλά επειδή είχε κάποιο σκοτεινό σκοπό;
Δεν μπορεί, μαλώνω τον εαυτό μου. Μόνο εγώ ξέρω πόσο ειλικρινής ήταν η ανταπόκρισή της σε μένα. Αποκλείεται. Με ήθελε.
«Γιατί μένεις στη Νάπα;» τη ρωτάω για να βάλω φρένο στις σκέψεις μου πιο πολύ.
«Ήθελα ένα πιο ήρεμο περιβάλλον από το Σαν Φρανσίσκο. Ήθελα να στήσω μια ήρεμη ζωή» απαντάει.
«Περίμενα να θες κάτι πιο κοσμοπολίτικο» της λέω.
«Με μπερδεύεις με κάποια που μου μοιάζει. Μου έμοιαζε» μου λέει πικρά. Όσο καιρό δουλεύουμε μαζί δεν την έχω δει να κάνει ακρότητες. Δεν φοράει πανάκριβα ρούχα, το αμάξι της είναι πολύ συνηθισμένο. Δε βγαίνει σε πολυτελή εστιατόρια και δεν φλερτάρει με αριστοκράτες. Με την εμφάνιση που είχε θα μπορούσε να έχει όποιον και ό,τι θέλει.
«Πόσο καιρό έχεις να πας σπίτι σου;» τη ρωτάω. Τα μαλλιά της καλύπτουν το πρόσωπό της για μερικά δευτερόλεπτα και τεντώνω το χέρι μου να τη βοηθήσω αλλά το κατεβάζω. Όχι. Μην την αγγίξεις. Τα μαζεύει σε μια κοτσίδα. Κρίμα.
«Προσπαθώ να έρχομαι τα σαββατοκύριακα αλλά τώρα έχω να έρθω 10 μέρες. Είχαμε αυτά τα θέματα με τα σχέδια και γύριζα στο ξενοδοχείο αργά το βράδυ μόνο για ύπνο» μου λέει. Το ξέρω ότι μας έπεσε πολλή δουλειά. Αλλά δεν ξέρω γιατί είχα απωθήσει στο μυαλό μου ότι οι Κίναν έχουν νοικιάσει ξενοδοχείο για να μένει όποτε θέλει. Μάλλον δεν ήθελα να σκέφτομαι ότι είναι τόσο κοντά. «Χρειάζομαι μερικά πράγματα και πρέπει επιτέλους ο Ντέιβιντ να φτιάξει μια μικρή διαρροή που είχε ο νεροχύτης από κάτω. Έχει πάρει το ανταλλακτικό. Χρειάζεται μόνο να το τοποθετήσει. Είμαι χαζή που δεν του έδωσα κλειδιά την τελευταία φορά, αλλά μένω καιρό μόνη μου και έχω μάθει να είμαι καχύποπτη» μου λέει.
«Καλά κάνεις» της λέω και τη βοηθάω να κατέβει τα λίγα σκαλιά μέχρι το γκαράζ του φέρι. Μπαίνουμε στο αμάξι και περιμένουμε να ανοίξει η μπουκαπόρτα.
«Δώσε μου οδηγίες» της λέω όταν βγαίνουμε στην άσφαλτο και ένα σφύριγμα φεύγει από τα χείλη μου. Την ακούω να γελάει.
«Ναι, είναι πολύ διαφορετικό το τοπίο» διαβάζει τις σκέψεις μου. Μικρή μάγισσα, σκέφτομαι. Πάντα το έκανε αυτό. «Μόνο 15’ με το φέρι και είναι σαν να είσαι σε ξένη χώρα. Στρίψε εδώ» δείχνει με το δάχτυλο και ακολουθώ τις οδηγίες της.
Κανείς δε μιλάει για λίγο μέχρι που την ακούω να μου λέει ένα απλό «ευχαριστώ».
Την κοιτάω μόνο για λίγο και στρέφομαι ξανά στο δρόμο.
«Ήταν ευκαιρία να δω τη Νάπα» της λέω ανάλαφρα. Η αλήθεια είναι ότι απλά δεν τη χόρτασα απόψε. Για κάποιο λόγο όταν τελειώσαμε με το γλυκό, ένιωθα ότι ήθελα η βραδιά να διαρκέσει κι άλλο. «Θα περιμένω να φτιάξει τη βλάβη ο άνθρωπος και φεύγω» της λέω.
«Καλύτερα να μη σε δει ο Ντέιβιντ. Δε θέλω να με ρωτάνε μετά όλοι ποιος είσαι» μου λέει.
«Θες να μου πεις ότι δεν έχει ξαναμπεί άντρας στο σπίτι σου;» γελάω, αν και νιώθω λίγο θιγμένος. Χωρίς λόγο φυσικά. Έχει δίκιο μάλλον.
Δεν απαντάει και από το μυαλό μου περνάνε διάφορες σκέψεις. Διάφοροι άντρες. Πολλοί.
«Αν του πούμε ότι είμαστε συγγενείς» προτείνω. Με αγριοκοιτάει χωρίς λόγο. Αφού δεν είπα τη λέξη-ταμπού. Τι θέλει πάλι;
«Θα σε κεράσω ένα καφέ και μπορείς να φύγεις μετά» μου λέει και μου κάνει νόημα να σταματήσω. Παρκάρω το αμάξι μπροστά από ένα μικρό σπίτι, και χαμογελάω. Είναι πανέμορφο. Οικείο αλλά και διαφορετικό ταυτόχρονα. Βλέπω τις πινελιές της. Ένας αρχιτέκτονας ξέρει. Ανυπομονώ να δω το εσωτερικό. Άραγε θα έχει προτιμήσει ρομαντικά έπιπλα ή πιο μοντέρνα σχέδια; Μάλλον το πρώτο.

Βγαίνει από το αμάξι πριν προλάβω να της ανοίξω την πόρτα και προχωράει μπροστά μου για να ανοίξει την πόρτα. Το θέαμα από πίσω είναι μοναδικό. Τι θαύμα συντελέσθη στο κορμί της; Ήταν πάντα καλλονή αλλά το σώμα της πια είχε αποκτήσει καμπύλες και είχε γίνει ακόμα πιο θελκτικό.
Ξεκλείδωσε την πόρτα και προχώρησε διστακτικά μερικά βήματα στο εσωτερικό. Άνοιξε τα φώτα και την ακολούθησα. Κάτι παράξενο συνέβαινε. Μια μυρωδιά…σαν…
«Νόα, Θεέ μου» την ακούω να τσιρίζει και νιώθω κάτι υγρό. Κοιτάω τα πόδια μου. Πατάμε και οι δύο πάνω σε ένα μουλιασμένο χαλί. Το μυαλό μου δεν καταγράφει διακοσμητικές λεπτομέρειες γιατί πολύ απλά όλο το σαλόνι είναι πλημμυρισμένο. Τη βλέπω να αλλάζει χρώματα και να περνάει από το σοκ στην απελπισία. Δε σκέφτομαι πολύ. Απλώς την αγκαλιάζω και όταν αρχίζει να κλαίει της χαϊδεύω τρυφερά την πλάτη και τη διαβεβαιώνω ότι θα μείνω όσο χρειαστεί και ότι όλα θα γίνουν όπως πριν.


Αλλά ξέρουμε και οι δύο ότι τίποτα δε θα είναι όπως πριν.



Μικράκια


7 σχόλια:

  1. μαλλον η διαροη ηταν πολυ μεγαλητερη απο φαινοντα !!! δεν πειραζει αρκετος χρονος και για τους δυο τους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέροχο ζευγάρι! Καλό Σαββατοκύριακο συγγραφέα μας! Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πανεμορφοι!!! Και η τελεια ευκαιρια να ερθουν κοντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι καλος. Θα μεινει οσο χρειαστει για να τη βοηθησει με τη διαρροη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ποιο είναι το όνομα του υποτιθέμενου Νόα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή