Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Κεφάλαιο 41-liposan cherry

41

«Γιατί δεν παραγγέλνουμε και ένα γλυκό;» πρότεινε ο Νόα ανάλαφρα. Η Λέξι είχε κάπως χαλαρώσει αλλά όχι και τόσο. Όχι και για να επιμηκύνει τη βραδιά.
«Δε θέλω να αργήσω. Ο Ντέιβιντ έχει παιδιά και δε θέλω να τον ταλαιπωρώ τόσο αργά» είπε και κοίταξε το ρολόι της. Οι άντρες την αγνόησαν τελείως. Ο Μπιλ ήδη κοιτούσε το μενού. «Με ακούει κανείς;» τους ρώτησε.
«Προλαβαίνουμε» είπε ο Νόα ήρεμα. «Αφού φεύγουν φέρι κάθε ένα τέταρτο. Σε μισή ώρα θα είσαι εκεί» της είπε.
«Περνάμε τόσο καλά. Μη μας το χαλάς» είπε ο Μπιλ με πάσα ειλικρίνεια. Το γεύμα είχε κυλήσει όντως πολύ όμορφα. Οι άντρες μιλούσαν λες και γνωρίζονταν από παλιά και η Λέξι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να έρθει πολλές φορές σε αμήχανη θέση. Εκτός από τη φορά που ο Μπιλ ανέφερε ότι στο πανεπιστήμιο είχε πολλή πέραση αλλά  ήταν πολύ κλεισμένη στον εαυτό της. Και όταν ο Νόα ρώτησε για ποιο λόγο και την κοίταξε, ο φίλος της πετάχτηκε και είπε ότι ποτέ δεν έβρισκε κάποιον αρκετά καλό. Η Λέξι ήξερε φυσικά το λόγο που δεν της ήταν εύκολο να κάνει σχέση. Αλλά ήλπιζε να μην τον υποπτευθεί και ο Νόα.
«Είδα δουλειά σου στην ιστοσελίδα σας» είπε ο Νόα στον Μπιλ συνεχίζοντας τη συζήτηση που είχαν. «Είμαι εντυπωσιασμένος. Οι επιλογές χρωμάτων που κάνεις είναι μοναδικές. Δεν περίμενα ποτέ να δω τόσα ψυχρά χρώματα μαζί σε τόση αρμονία. Μπλε, μωβ και πράσινο. Πολύ καλό» είπε κουνώντας το κεφάλι του. «Το γραφείο όπου δουλεύεις έχει πάρει καλές δουλειές» συμπλήρωσε.
«Ναι, ναι. Και μου δίνουν ελευθερία κινήσεων» είπε ο Μπιλ. Του άρεσε πολύ η δουλειά του και μιλούσαν εδώ και ώρα για αυτή. «Σχεδιάζω και έπιπλα και σκέφτομαι να επεκταθώ και σε χρηστικά αντικείμενα. Θα δω».
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο σερβιτόρος και ακούμπησε στη μέση του τραπεζιού ένα μεγάλο πιάτο με τάρτες και παγωτό βανίλια. Ο Μπιλ διάλεξε το μήλο. Είχαν μείνει δύο κομμάτια. Ένα κομμάτι με κεράσια και ένα με βατόμουρο. Κανείς δεν έκανε κίνηση. Η Λέξι τον κοίταξε. Τον βρήκε να την κοιτάει κι αυτός με ένα βλέμμα σχεδόν υπνωτικό.
«Ε…μπορείς να πάρεις το κεράσι» της είπε εκείνος.
«Όχι, όχι» είπε ντροπαλά και κοίταξε το τραπέζι. Ο Μπιλ έτρωγε αμέριμνος, χωρίς να καταλαβαίνει και πολλά.
«Λέξι, φάε το κεράσι» είπε εκείνος ήρεμα αλλά αποφασιστικά. «Θα φάω το βατόμουρο» πρόσθεσε και έκανε να το πάρει αλλά εκείνη τον σταμάτησε.
«Όχι, όχι, αλήθεια. Θα φάω το βατόμουρο» του είπε.
«Λέξι, φάε το κεράσι» της είπε πιο εμφατικά και της σέρβιρε το κομμάτι στο πιάτο της ενώ δοκίμασε το δικό του κομμάτι. «Πολύ καλή» σχολίασε.

Κανείς δε μιλούσε για μερικά λεπτά. Απολάμβαναν το γλυκό τους ήρεμα, ενώ η Λέξι είχε την ευκαιρία να αναπολήσει τα βράδια της μαζί του. Πολύ συχνά έτρωγαν μαζί κάτι στο κρεβάτι. Αυτό που είχε αρχίσει σαν μάχη, είχε εξελιχθεί σε ένα τελετουργικό. Ήταν χαζό και το ήξερε, αλλά της άρεσε που θυμόταν. Πριν αρχίσουν να κοιμούνται μαζί είχαν παρατήσει ο ένας τις συνήθειες του άλλου. Ο Νόα έπαιρνε πάντα παγωτό κεράσι από το σούπερ μάρκετ και ομηρικοί καβγάδες ξεσπούσαν όταν του το έτρωγε. Παγωτό κεράσι εκείνη, τάρτα κεράσι εκείνος. Τσιζκέικ κεράσι εκείνη, ζελέ κεράσι εκείνος. Όταν ήρθαν πιο κοντά, μοιράζονταν φρούτα στο κρεβάτι, ακόμα και σκέτη μαρμελάδα από το βάζο.

Η τάρτα ήταν απίθανη. Ένιωθε ενοχές που του την είχε στερήσει. Σίγουρα θα του άρεσε πολύ αλλά ντρεπόταν να του δώσει να δοκιμάσει. Άνοιξε τα μάτια και τον βρήκε να τη κοιτάει χαμογελαστός.
«Ώρα να φύγουμε» είπε χωρίς να σταματήσει να την κοιτάει. Ο Μπιλ συμφώνησε.
Ο Νόα πλήρωσε με την κάρτα του παρά τις αντιρρήσεις τους και βγήκαν στο πάρκινγκ.
«Θα σε γυρίσω εγώ» είπε ο Νόα και πριν προλάβει η Λέξι να του πει ότι θα την πήγαινε ο Μπιλ για να πάρει το αμάξι της από το γραφείο και να φύγει για Νάπα, ο Μπιλ είχε ήδη μπει στο αμάξι. Προδότης.
«Δε χρειάζεται, μπορεί και ο Μπιλ…» είπε αδύναμα αλλά ο Νόα αντέδρασε.
«Μην είσαι χαζή. Ο Μπιλ θα βγει από το δρόμο του. Μερικά χιλιόμετρα είναι. Ελα, μην αργείς. Ο Ντέιβιντ έχει παιδιά» της είπε ειρωνικά. Η Λέξι ξεφύσηξε.

Μπήκε στο αμάξι του και καρτερικά υπέφερε την εγγύτητα των κορμιών τους και τη μυρωδιά του. Ήταν τόσο οικείο το να κάθεται στη θέση του συνοδηγού, δίπλα του. Το μυαλό της, το ηλίθιο μυαλό της, της έπαιζε παιχνίδια.
«Πού έχεις παρκάρει;» τη ρώτησε ενώ πλησίαζαν στο γραφείο. Η Λέξι του έδειξε ένα δρομάκι όπου το άφηνε συνήθως.
Μια δυσάρεστη έκπληξη την περίμενε όμως. Δεν πίστευε στα μάτια της.
«Τι στο καλό;» αναφώνησε, βγαίνοντας από το αμάξι του βιαστικά. Εκείνος πάρκαρε με αλάρμ και κατέβηκε από πίσω της. Η αστυνομία είχε δέσει με τη γνωστή κίτρινη δαγκάνα τον μπροστά τροχό της.
«Μα καλά; Δεν είδες ότι δεν επιτρέπεται να παρκάρεις εδώ;» της είπε εκείνος αυστηρά.
«Μα εδώ το παρκάρω τόσο καιρό. Έχει τόσα αμάξια» του έδειξε γύρω.
«Ωραίο επιχείρημα» είπε εκείνος ξερά. Παρά τον εκνευρισμό του, έδειχνε να συμμερίζεται το σοκ της όμως.
«Ένα μικρό δρομάκι είναι. Πού να το φανταστώ;»
«Τώρα που το αμάξι σου είναι ακινητοποιημένο και πρέπει να πας αύριο να πληρώσεις 200 δολάρια για την κλήση για να το πάρεις, το φαντάζεσαι;» επέμεινε. Η Λέξι ήθελε να κλάψει.
«Αύριο είναι Σάββατο! Ω Θεέ μου» του είπε τρομαγμένη. «Θα μείνω χωρίς αμάξι και πρέπει να πάω στη Νάπα. Τι ατυχία!» είπε. Είχε μεγάλη αυτοσυγκράτηση λόγω βιωμάτων αλλά η μέρα της ήταν πραγματικά εφιάλτης.
«Μπες» είπε εκείνος και της έδειξε το αμάξι του. «Θα σε πάω σπίτι σου και γυρνάω αργότερα» της είπε ξεφυσώντας. «Και μην μπεις στον κόπο να φέρεις αντιρρήσεις, γιατί αυτή τη φορά είμαι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει».
«Μπορώ να πω και στον Μπιλ» του είπε θαρρετά.

«Είναι σπίτι του και είμαι εδώ. Αντί να δεχτείς τη βοήθειά μου, προτιμάς να υποχρεωθείς στο φίλο σου;» τη ρώτησε έκπληκτος. «Πες μου, Λέξι, ποιον φοβάσαι;» την προκάλεσε. «Εμένα ή εσένα;»


5 σχόλια:

  1. Θα γινει χαμουλης με τους δυο τους...μακαρι ο Νοα να καταλαβει συντομα οτι δν την θελει μονο για να "δει τι εχει αλλαξει"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπάρχει περίπτωση να τις βάλεις wattpad κάποια στιγμή ??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω...Δεν ξέρω καν πόσο θα κρατήσει όλο αυτό. Είναι χόμπι και θέλω να το κρατήσω έτσι. Φιλιάαα

      Διαγραφή