Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

κεφάλαιο 39-autocad

39

«Θα ξεκινήσουν τα συνεργεία τα έργα κι εμείς ακόμα δεν έχουμε τελειώσει τα σχέδια» μονολόγησε η Λέξι, εκνευρισμένη πιο πολύ με τον εαυτό της. Πώς είχε επιτρέψει να γίνει όλο αυτό; Αυτή ήταν επαγγελματίας. Δε θόλωνε η κρίση της τόσο εύκολα.
«Αν δεν κρυβόσουν όλες αυτές τις μέρες θα είχαμε ολοκληρώσει ίσως» είπε ο Νόα ήρεμα, και η Λέξι ήξερε ότι είχε δίκιο. Αυτό έκανε. Το παραδεχόταν. Αλλά δεν περίμενε να το είχε προσέξει κι εκείνος.
«Δεν κρυβόμουν!» είπε με πάθος, γελώντας από μέσα της με τις υποκριτικές της ικανότητες. «Απλώς ήμουν πολύ απασχολημένη».
«Δε σε έχω δει ολόκληρη τη βδομάδα πάνω από 2-3 φορές. Αυτό για μένα, είναι ο ορισμός του «κρύβομαι» γέλασε εκείνος. Την είχε πιάσει.
«Να σταματήσεις να μου λες βλακείες τότε» του είπε αυστηρά. «Δεν κρυβόμουν» άνοιξε τα χαρτιά της. «Αλλά ένιωθα άβολα να σε συναντήσω και σε απέφευγα».
«Και όλα αυτά γιατί;» σταμάτησε να πληκτρολογεί. Είχαν τους υπολογιστές τους δίπλα δίπλα και δούλευαν μαζί εδώ και τρεις ώρες αλλά δε μιλούσαν. Είχαν μείνει πίσω σε ένα κομμάτι και αποφάσισαν επιτέλους να κάτσουν πλάι και να ανταλλάξουν ιδέες. Να συνεργαστούν. Κυριολεκτικά. 
«Ξέρεις γιατί;» του είπε εκείνη και τον κοίταξε. Της ήταν αφόρητο να δουλεύουν τόσο κοντά. Τα χέρια τους και τα πόδια τους σχεδόν αγγίζονταν και μπορεί να έκανε λάθος αλλά ένιωθε την ένταση ανάμεσά τους. Την εμποδίζει να αποδώσει και να συγκεντρωθεί. Ακόμα και όταν με την άκρη του ματιού της δεν παρατηρούσε τα μακριά του δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο, τον τρόπο που έτριβε το αξύριστο σαγόνι του κάθε φορά που κολλούσε σε κάτι, τον μύριζε. Θα μπορούσε να αναγνωρίσει την μυρωδιά του ανάμεσα σε 100 άντρες. Το λάτρευε το άρωμά του. Ακόμα και όταν δε φορούσε κολόνια, μύριζε σαπούνι και κάτι άλλο. Σαν ταμπάκο ή ξύλο.
«Μένουν μερικοί μήνες μέχρι το τέλος του πρότζεκτ. Σκοπεύεις να επιμείνεις στην παιδιάστικη αυτή συμπεριφορά;» βάθυνε τη φωνή του λες και το έκανε επίτηδες. Ανατρίχιασε ολόκληρη. Τι έπρεπε να απαντήσει τώρα; Ότι ναι; Ήθελε να τον αποφεύγει αιωνίως;
«Δε θέλω να το συζητήσω» του είπε και αφού του έδειξε κάτι στην οθόνη του που τον ταλαιπωρούσε μισή ώρα του είπε «αυτό βάλτο εδώ και πάτα enter».
«Ευχαριστώ» είπε εκείνος ξερά, μετά από λίγο. Τον είχε γλυτώσει από πολύ κόπο αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί. Ευτυχώς η συζήτηση είχε ξεχαστεί.
«Μπορείς να κλείσεις τη συζήτηση όσες φορές θες»της είπε τελικά. «Αλλά δεν μπορείς να με κάνεις να μην το σκέφτομαι». Ωραία. Δεν είχε ξεχαστεί τίποτα.
«Νόα, επιτέλους!» του είπε νευριασμένη και έκανε πίσω την καρέκλα της. Γύρισε προς το μέρος του και τον βρήκε να την κοιτάει χαμογελαστός, λες και είχε κάνει κάποια αταξία. Αυτό που είδε στα μάτια του την έκανε να κομπιάσει. Άνοιξε το στόμα της να πει κάτι αλλά δε θυμόταν τι ήταν αυτό.
«Επιτέλους τι;» είπε εκείνος, βραχνά, πλησιάζοντας την καρέκλα του στη δική της.
«Επιτέλους κάν’ το;» ένιωσε την αναπνοή του κοντά στο αυτί της να της γαργαλάει τις αισθήσεις.
«Σταμάτα» του είπε αδύναμα και εκείνος γέλασε ανάλαφρα.
«Είναι θέμα χρόνου» της έβαλε μια τούφα πίσω από το αυτί, κοιτώντας τη σταθερά. Ήταν πολύ κοντά της για να μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Το βλέμμα του καρφώθηκε στα χείλη της και την πλησίασε λίγο. Ελάχιστα. Αλλά μετά έκανε πίσω.
«Γιατί παίζεις μαζί μου;» τον ρώτησε.
«Ανδρική περιέργεια» ανασήκωσε τους ώμους. «Θέλω να δω τι άλλαξε».
«Είσαι πολύ σκληρός» του είπε αηδιασμένη. Αυτό ήθελε; Ευτυχώς  που δεν παραδόθηκε αμαχητί.
«Είμαι» της είπε με ένα προκλητικό ύφος που δεν άφηνε αμφιβολίες για το αν είχε υπονοούμενο. Η Λέξι κούνησε το κεφάλι της ανυπόμονα.
«Και τώρα τι; Περιμένεις να υποκύψω; Για να κάνεις εσύ σύγκριση; Δεν πιστεύω να με έχεις για τόσο φτηνή;».
«Πάντα δραματική, Λέξι!» δυσανασχέτησε. «Πίστευα ότι έχεις ωριμάσει».
«Ναι» του είπε. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται σοβαρά μαζί του. «Ήμουν δραματική στα 16. Έκλαιγα και χτυπιόμουν. Σε παρακαλούσα να κοιμηθείς μαζί μου, να είσαι μαζί μου» τον προκάλεσε. Όσα ένιωθε, το πόσο τον αγαπούσε τα είχε θάψει μέσα της τόσο βαθιά που καμιά φορά αναρωτιόταν αν ήταν αλήθεια. Ένα άγγιγμά του κάθε βράδυ και θυμόταν όμως. Ο ήχος της πόρτας που άνοιγε μέσα στο σκοτάδι και θυμόταν.
Δεν της απάντησε. Η αναφορά στο παρελθόν τον πάγωσε. Η Λέξι συνέχισε την αντεπίθεση.
«Σε τρέλαινα με τις απαιτήσεις μου. Σε διεκδικούσα και ζήλευα, σε καταπίεζα, σου ζητούσα δώρα. Αυτή ήμουν!» κάγχασε. «Ήμουν ανώριμη και συνεχίζω να είμαι» κατέληξα θριαμβευτικά.
«Δεν είπα αυτό» της είπε μόνο. Σιγανά.
«Σταμάτα να μου στέλνεις μηνύματα και να με προκαλείς. Μη με φλερτάρεις λες και είμαι μια εύκολη κατάκτηση. Δεν είμαι!».
«Δεν το είπα αυτό ποτέ».
«Κοιμόμουν μαζί σου αλλά δε το ξανακάνω με την ίδια ευκολία. Δε σου ανήκω» του είπε με σιγουριά. Της χαμογέλασε λιγάκι.
«Έτσι λες εσύ» τη διόρθωσε. Η Λέξι έκανε μια γκριμάτσα.
«Δε σε αντέχω!» φώναξε. «Η τελευταία σου κουβέντα ήταν ότι με σιχαίνεσαι πριν από 11 χρόνια. Σου πέρασε; ‘Η είναι όλο αυτό μια άρρωστη εκδίκηση;» τον ρώτησε.
Τα χείλη του σφίχτηκαν και η αναπνοή του ξαφνικά έγινε πιο βαθιά και αργή, λες και προσπαθούσε να ηρεμήσει. Ξεκίνησε να λέει κάτι, αλλά σταμάτησε. Η Λέξι ένιωσε ότι κέρδισε αλλά για κάποιο λόγο δε χαιρόταν.

«Ξέρεις κάτι;» της είπε ξαφνικά, ήρεμος σαν να είχε μόλις ξυπνήσει από ένα κακό όνειρο. «Κακώς ασχολήθηκα»

5 σχόλια:

  1. Καλα του εκανε.τα θελει ολα στο πιατο αυτος ο Νοα! Συγγραφεα μου και το μπραβο σου ειναι λιγο τι να πω !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παντως θα πρεπει να κανει κατι εξωφρενικα καλο ο Νοα για να τον συμπαθησουμε καποια στιγμη!Διαφερει πολυ απο τους προηγουμενους αντρες πρωταγωνιστες μας!Μαζι σου Λεξι μεχρι το τελος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τελικα εχει μεγαλη ιδεα για τον εαυτο του...κι αυτη η Λεξι διαφανη...καταλαβαινει τα παντα ο Νοα!! Θελω να δω σκεψεις του!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αναρωτιεμαι ποιος θα κανει την πρωτη κινηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή