Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

κεφάλαιο 33-φορτσάτος γύρισε ο Νόα

33

«Καλωσόρισες» είπε απλά η Λέξι δύο μέρες μετά. Τον είδε να μπαίνει συνοφρυωμένος στο γραφείο της και η καρδιά της πετάρισε λιγάκι.
«Καλημέρα» της είπε ξερά. «Δείξε μου λίγο τι ιδέες έχεις για την πρόσοψη». Η Λέξι τον κοίταξε παραξενεμένη. Δεν περίμενε να της δώσει αναφορά για το τι έγινε σπίτι του αλλά δεν περίμενε κιόλας τόση παγερότητα.
«Είσαι καλά; Φαίνεσαι λίγο…κομμένος» σχολίασε εκείνη. Είχε μαύρους κύκλους και φορούσε τζιν και αθλητικά, αντί για παντελόνι και πουκάμισο όπως συνήθως.
«Είμαι κουρασμένος από το ταξίδι. Και μετά βίας κατάφερα να ανοίξω όλα αυτά τα μέιλ που μου έστειλες» της πέταξε, σχεδόν εκνευρισμένος.
«Σκέφτηκα να σε ενημερώνω για κάθε απόφαση που έπαιρνα» του είπε εκείνη ήρεμα. Έκανε την καρέκλα της πίσω και τον παρατήρησε. Έδειχνε καταρρακωμένος.
«Είκοσι πέντε μέιλ!» τέντωσε τα χέρια του στον ουρανό, σαν ικεσία. «Και τι ακριβώς έλεγες; Τα ίδια και τα ίδια. Λες και δεν μπορείς να πάρεις μία απόφαση μόνη σου! Λες και με ένοιαζε τι χρώμα θα είχε ο τοίχος του χωλ. Αν είναι δυνατόν!».
«Νόα, ηρέμησε λιγάκι» προσπάθησε να τον διακόψει αλλά μάταια.
«Δεν έβλεπες ότι δεν απαντούσα; Ήταν προφανές ότι δεν άνοιγα τα μέιλ μου».
«Από πού; Πώς να το ήξερα;»
«Αν τα είχα δει θα είχα απαντήσει».
«Γιατί τόσα νεύρα; Εγώ σέβομαι τη γνώμη σου και δεν ήθελα να πάρω αποφάσεις χωρίς εσένα».
«Αυτό ή απλώς δεν έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου;»
«Είμαι απόλυτα ικανή να εκτελέσω το έργο και μόνη μου. Για μένα έχεις ρόλο επικουρικό. Δεν σε έχω ανάγκη. Αλλά εφόσον είμαστε συνεργάτες θέλω να σε ενημερώνω για κάθε βήμα».
«Απόλυτα ικανή» της είπε περιπαικτικά. «Θέλω να δω τι πρόοδο έχεις κάνει τόσες μέρες» της πέταξε, στάζοντας φαρμάκι. Το βλέμμα του ήταν σκοτεινό. Της θύμισε τον Νόα των εφηβικών της χρόνων. Την κοιτούσε όπως τότε. Λες και ήθελε να την σβήσει από μπροστά του. Ο νέος εαυτός του, ο κουλ και επικοινωνιακός Νόα, είχε εξαφανιστεί. Οι μάσκες είχαν πέσει. Αλλά τον ήξερε καλά. Όπως και τότε, και τώρα είχε κάτι να κρύβει.
«Νόα, τι συμβαίνει;» τον ρώτησε απλά και σηκώθηκε από την καρέκλα της. Ισιωσε νευρικά το φόρεμά της και τον πλησίασε. Στάθηκε μπροστά από το γραφείο της, λίγο πιο κοντά του, και τον κοίταξε.
Εκείνος ταλαντεύτηκε λιγάκι. Έτριψε το σαγόνι του και έκανε να πει κάτι αλλά δεν το έκανε. Πήρε μια ανάσα και έκλεισε τα μάτια του.
«Πες μου» τον παρότρυνε εκείνη.
«Έλειψα τόσες μέρες» είπε εκείνος με σφιγμένα χείλη. «Μου έστειλες τόσα μέιλ και δε σκέφτηκες να σηκώσεις το ρημάδι το χέρι σου να με πάρεις ένα τηλέφωνο να δεις τι μου συνέβη;». Η Λέξι έσμιξε τα φρύδια μπερδεμένη. Ο Νόα ήταν αυτός μπροστά της; Αναρωτιόταν αν ήταν πάντα τόσο ευαίσθητος και απλά εκείνη δεν το είχε προσέξει.
«Σεβάστηκα την ιδιωτικότητά σου» του είπε. Ο Μπιλ θα γελούσε τώρα μαζί της. Σίγουρα. Της είχε πει εκατό φορές να τον πάρει αλλά η Λέξιδ δεν βρήκε ποτέ τη δύναμη. Δεν είχε σεβαστεί την ιδιωτικότητά του. Απλά φοβόταν.
«Ο πατέρας μου» της είπε μετά από μια παύση. «Εφυγε».

Η Λέξι σκέφτηκε να πει «λυπάμαι» αλλά δεν της βγήκε. Κι ας το προσπάθησε. Απλώς τον κοιτούσε. Έδειχνε λυπημένος.
«Δεν είναι ότι δεν το περίμενα. Η υγεία του ήταν βεβαρημένη. Αλλά είναι σοκαριστικό να συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος σου στον κόσμο» της είπε. Η Λέξι έγνεψε.
«Εγώ ανακουφίστηκα όταν έμεινα μόνη στον κόσμο» του είπε γρήγορα, χωρίς να σκεφτεί καλά καλά τι έλεγε. Την κοίταξε παραξενεμένος. «Η μητέρα μου με έσερνε στον πάτο μαζί της. Δε χάρηκα που πέθανε. Όχι. Αλλά συνειδητοποίησα ότι η μοναξιά είναι καλή παρέα».
«Γι’ αυτό δε με πήρες ούτε ένα τηλέφωνο; Διάολε, έμενες στο σπίτι μας ένα χρόνο! Τόσο αχάριστη είσαι;» φώναξε εκείνος ξαφνικά. Η Λέξι έκανε ένα βήμα πίσω από το σοκ.
«Νόα, δεν έχω κάτι για να απολογηθώ. Κι εσύ δεν έδειξες μεγάλη ευαισθησία όταν σκοτώθηκε η μητέρα μου».
«Έλειπα. Και αν θυμάσαι καλά, είχες κάψει το σπίτι μου. Δεν είχα και πολλή όρεξη να δω τα μούτρα σου» της είπε σκληρά.
«Και τώρα; Σου πέρασε;» τον ειρωνεύτηκε. «Τώρα με βλέπεις κάθε μέρα».
«Τι κάθομαι και μιλάω μαζί σου; Είσαι τελείως ανώριμη» της είπε εκείνος αγανακτισμένος.
«Ενώ εσύ είσαι μια χαρά» του είπε η Λέξι με το χέρι στη μέση. «Και συλλυπητήρια για τον πατέρα σου και συγγνώμη αν δε σε πήρα τηλέφωνο αλλά δεν ήξερα ότι έχουμε τέτοια σχέση!» είπε με ύφος.
«Λέγεται ανθρώπινο ενδιαφέρον. Εσύ μάλλον δεν είσαι άνθρωπος όμως».
«Δεν έχω όρεξη να τσακωθώ μαζί σου» του είπε τελικά. «Κάτσε δες τα μέιλ ή μην τα δεις και καθόλου. Είναι πράγματα που δεν ξέρεις και καλύτερα να μείνει έτσι».
«Τι δεν ξέρω;»
«Τίποτα. Άσε με στη ησυχία μου».
«Τι δεν ξέρω;» επέμεινε εκείνος. Πιο άγρια αυτή τη φορά.
«Ασε με ήσυχη» επανέλαβε κι εκείνη.
«Μπλοφάρεις» την προκάλεσε. «Αλλά δεν τσιμπάω. Είσαι απλά αχάριστη».
«Και πυρομανής» του είπε ξερά. Εκείνος ρουθούνισε.
«Και αυτό».
«Και καταχράστηκα και την φιλοξενία σας» του είπε, χαμογελώντας. «Και ευθύνομαι και την τρύπα του όζοντος» συνέχισε ακάθεκτη. Εκείνος δε μιλούσε.

«Φύγε από το γραφείο μου τώρα» του είπε και κάθισε ξανά στην καρέκλα της. Στράφηκε στην οθόνη του υπολογιστή της. «Η πέτρα του σκανδάλου θέλει να δουλέψει».

4 σχόλια:

  1. Χρονια πολλα και Χριστος Ανεστη!Τελειο κεφαλαιο για μια ακομα φορα!Τους πρωταγωνιστες μας καιρο εχουμε να τους δουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρονια πολλα, Χριστος Ανεστη!!! Υγεια και ευτυχια σου ευχομαι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πιστευω οτι η Λεξι νιωθει ακομα πραγματα για τον Νοα αλλα επειδη της φερθηκε ερσι προσπαθει να ειναι ψυχρη, απομακρη και φυσικα να μην εκδηλωνεται....κι ετσι ο Νοα που καταβαθος ειναι ευαισθητος και νιωθει κατι αρχιζει κι εκδηλωνεται και περιμενει τοιδιο απο τη Λεξι η οποια φοβαται...γι αυτο εχουν μπερδευτει τα πραγματα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όντως, τι έγινε που δεν ξέρει;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή