Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Κεφάλαιο 32-σας έλυσα μερικές αποριούλες;

32

«Δεν ακούω αυτά που ακούω» είπε ο Μπιλ, με μισάνοιχτο το στόμα. Η Λέξι ήπιε λίγη μπίρα από το μπουκάλι και καθάρισε τη φωνή της.
«Σώπα και άκου» του είπε, αποφασισμένη να μιλήσει για όλα.
«Σοβαρά τώρα έφερε κοπέλα στο σπίτι και έκανε σεξ στο διπλανό δωμάτιο;» τη ρώτησε. Η Λέξι έγνεψε.
«Τις πήγαινε πάντα στο σπιτάκι του κήπου αλλά από ένα σημείο και μετά, μετά από εκείνο το βράδυ που με είδε στο πάρτι, έγινε προκλητικός. Έφερνε τη μία μετά την άλλη και στο σχολείο ήταν διαχυτικός με ένα σωρό εύκολες κοπέλες. Η φίλη μου μου έλεγε ότι το έκανε επίτηδες για να με προκαλέσει αλλά εγώ το μόνο που ήξερα ήταν ότι πονούσα. Τρελαινόμουν αργά και σταθερά».
«Εσύ τον αγαπούσες ήδη;»
«Νομίζω από την πρώτη στιγμή που τον είδα» του είπε θλιμμένη. Πρώτη φορά το έλεγε δυνατά. «Τον αγάπησα για τη θλίψη στα μάτια του, για την ομορφιά που έκρυβε μέσα του λες και ήταν κάτι κακό. Ήταν τόσο ακαριαία η έλξη που μου έκοψε την ανάσα. Αλλά ήμουν μικρή και δεν το διαχειρίστηκα καλά».
«Και τι έλεγες εσύ που έφερνε τις γκόμενες σπίτι; Οι γονείς σας;».
«Οι γονείς μας έλειπαν όταν τα έκανε αυτά. Εγώ…τι να πω; Έκλαιγα κάθε βράδυ από την απογοήτευση. Έβαζα ωτοασπίδες, άλλαζα δωμάτια, τα δοκίμασα όλα. Αλλά τον άκουγα. Τον άκουγα και με σκότωνε».
«Συνέχισε» την παρότρυνε όταν εκείνη κόμπιασε.
«Ένα βράδυ τρελάθηκα. Ζήλεψα πολύ και αποφάσισα να τον προκαλέσω ξανά. Μου έλεγε πάντα να κλειδώνω την πόρτα μου. Εκείνο το βράδυ την άφησα ανοιχτή. Όχι πολύ. Ίσα ίσα μια χαραμάδα. Ξάπλωσα. Και περίμενα. Κάθε λεπτό που περνούσε ένιωθα την απόρριψη να με χαστουκίζει. Μέχρι που άκουσα τα βήματά του στο δωμάτιό μου».
«Και;» ρώτησε ο Μπιλ ανυπόμονα. Η Λέξι κοκκίνισε.
«Έκλεισε την πόρτα πίσω του, και χωρίς πολλά λόγια ξάπλωσε δίπλα μου».
«Κι εσύ;»
«Εγώ τι; Δεν αντιστάθηκα. Δεν ήθελα να αντισταθώ. Ήταν τόσο φυσικό αυτό που έγινε, τόσο τέλειο. Η χημεία μας ήταν εκρηκτική. Θυμάμαι στιγμή στιγμή τον τρόπο που διεκδίκησε το σώμα μου, το πώς με κατέκτησε. Ήταν υπέροχο. Μια μαγική βραδιά που προσευχόμουν να μην τελειώσει».
«Σου μίλησε; Σου είπε κάτι τρυφερό;».
«Όχι, καθόλου. Ήταν πολύ προσεκτικός να μη με πονέσει και αρκετά επιδέξιος σε όλα, αλλά δε μίλησε. Μόνο με κοιτούσε στα μάτια σταθερά και μου χαμογελούσε. Μου πέρασε στιγμιαία από το μυαλό ότι ήταν ευτυχισμένος».
«Μπορεί και να ήταν».
«Κοιμήθηκε μαζί μου εκείνο το βράδυ, κρατώντας με σφικτά. Εγώ καιγόμουν από επιθυμία να τον ρωτήσω τι σήμαινα για εκείνον, αν θα μπορούσαμε να είμαστε με κάποιον τρόπο μαζί και ένα σωρό άλλα τέτοια. Αλλά δεν τόλμησα, από φόβο μήπως διαλύσω το όνειρο. Τον άφησα να αποκοιμηθεί πρώτος και πέρασα όλο το βράδυ χαζεύοντάς τον να κοιμάται γαλήνια. Ήταν τόσο ήρεμος» είπε και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. «Είναι αστείο, το ξέρω» γέλασε ξαφνικά. «Αλλά οι στιγμές μου μαζί του, ήταν οι πιο όμορφες της ζωής μου. Ένιωθα ασφαλής, σαν να ανηκα κάπου».
«Δε σε έχω ξανακούσει να μιλάς έτσι. Πάντα σε θεωρούσα λίγο ψυχρή. Τον αγαπούσες τόσο πολύ;».
«Φοβάμαι πως ναι. Στην εφηβεία όλα τα συναισθήματα τα νιώθεις πολλαπλάσια, αλλά εγώ δεν τον ξέχασα ποτέ. Παρόλα όσα έγιναν μετά, παρόλο που με πρόδωσε».
«Εκείνος; Ανταπέδιδε τα συναισθήματά σου πιστεύεις;» τη ρώτησε ο Μπιλ. Η Λέξι γέλασε πικρά.
«Αν ένιωθε κάτι, το έκρυβε πολύ καλά. Δε μου μιλούσε σχεδόν ποτέ και όσες φορές ήμασταν μαζί, απλώς κάναμε έρωτα ή κοιμόμασταν. Στο σχολείο με αγνοούσε. Το ίδιο και στο σπίτι».
«Για πόσο καιρό συνεχίστηκε;»
«Περίπου πέντε μήνες».
«Τόσο μεγάλο διάστημα; Απίστευτο!».
«Κάθε βράδυ».
«Οι γονείς σας δεν κατάλαβαν τίποτα;»
«Γιατί; Εδιναν σημασία; Ήταν τόσο απορροφημένοι στον εαυτό τους που δεν έβλεπαν μπροστά τους. Μόνο η βοηθός του σπιτιού είχε καταλάβει κάτι, γιατί ήταν αυτή που έβλεπε το κρεβάτι του άθικτο κάθε πρωί. Αλλά δε μας μαρτύρησε. Ήταν πολύ ξηγημένη η Μπονίτα» χαμογέλασε η Λέξι με την ανάμνηση της ευγενικής γυναίκας.
«Και οι άλλες;»
«Εξαφανίστηκαν».
«Θα έκανες καλή δουλειά φαίνεται»
«Μην είσαι γελοίος!».
«Σου κάνω λίγη πλάκα. Φαίνεσαι έτοιμη να κλάψεις».
«Κάθε φορά που τα σκέφτομαι κλαίω. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Παραδέχομαι ότι ήταν γελοίο να τον ερωτευτώ. Ήταν χαζό να περιμένω κάτι από εκείνον. Ο Νόα είχε πάντα έναν αέρα, μια αύρα, που σε ανάγκαζε να τον κοιτάξεις. Είχε πάει με 20 κορίτσια μέχρι τα 18 του, ήταν όμορφος, μυστηριώδης, σέξι. Δεν υπήρχε εμπόδιο μπροστά του. Είχε λεφτά, σπίτι, μυαλό. Ο κόσμος ήταν δικός του. Δεν μπορούσε να φυλακιστεί, να δεθεί, να αφήσει ρίζες».
«Κι εσύ;».
«Εγώ ήμουν απλώς φοβισμένη. Ένιωθα συνεχώς ότι θα μας πιάσουν, ότι κάναμε κάτι κακό».
«Εννοώ αν ήσουν σέξι και μυστηριώδης» είπε ανάλαφρα ο Μπιλ.
«Δεν έχω ιδέα. Υποθέτω ότι του άρεσα από αυτό που μου είχε πει εκείνο το βράδυ, αλλά παρέμενα η κόρη της μητριάς του και μας μισούσε και τις δύο. Κρεμάστηκα πάνω του για όσα συμβόλιζε για μένα. Την ελευθερία, την αδιαφορία για τους κανόνες, το απαγορευμένο».
«Πώς τέλειωσε το πράγμα;»
«Δεν τέλειωσε, αν το σκεφτείς» γέλασε η Λέξι ξανά. «Ένα ωραίο πρωί έφυγε για το κολέγιο».
«Πώς σε αποχαιρέτισε;».
«Δε με αποχαιρέτισε».
«Τι; Μα τι λες;» σοκαρίστηκε ο φίλος της.
«Ήταν να φύγει αργότερα, αλλά ένα πρωί σηκώθηκα και έλειπε» του είπε απλά.
«Δεν μπορεί. Το προηγούμενο βράδυ;»
«Το περάσαμε μαζί».
«Δεν κατάλαβες τίποτα;».
«Όχι. Τι να καταλάβω; Δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός ποτέ. Δε μιλούσε. Έμπαινε στο δωμάτιό μου και αμέσως βγάζαμε τα ρούχα μας. Κάναμε έρωτα και μετά κοιμόμασταν μαζί. Ήταν τόσο απλό».
«Γιατί έφυγε σαν κλέφτης;»
«Υποθέτω ότι δεν ήθελε να με αποχαιρετίσει».
«Επειδή θα του ήταν δύσκολο».
«Ναι, σιγά» κάγχασε η Λέξι. «Για τον Νόα δεν υπάρχουν εμπόδια. Τα βλέπει σαν ευκαιρία να τα παρακάμψει. Αυτό έκανε και με μένα».
«Είσαι πολύ ήρεμη αλλά νιώθω ότι πονάς».
«Πονάω, αλήθεια είναι. Αλλά έχουν περάσει χρόνια και έχω μάθει να ζω με αυτό. Ήταν κάτι σαν σεξ της μία βραδιάς που κράτησε πέντε μήνες! Σηκώθηκε κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω του».
«Και δεν επέστρεψε για γιορτές ή κάτι τέτοιο;».
«Επέστρεψε λίγους μήνες μετά, αλλά όχι για γιορτές. Συνέβη κάτι…και…δε θέλω να το συζητήσω».
«Ωραία, ωραία, μην πιέζεσαι» είπε ο Μπιλ ευγενικά. «Πες μου απλώς πότε τον είδες τελευταία φορά».
«Εκείνο το βράδυ που επέστρεψε. Είχαμε ένα ατύχημα ας πούμε. Η τελευταία του κουβέντα ήταν ότι με σιχαίνεται». Ο Μπιλ έκανε μια γκριμάτσα λες και του έριξαν οινόπνευμα στην πληγή. «Στην κηδεία της μητέρας μου φυσικά δεν ήρθε. Είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του».
«Σκληρός».
«Γρανίτης» χαμογέλασε η Λέξι.
«Και τόσα χρόνια δεν είχες νέα του;».
«Όχι, τίποτα. Ένιωθα ότι θα ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική γιατί έδειχνε ενδιαφέρον για το σπίτι του και ζωγράφιζε».
«Ζωγράφιζε;».
«Στη σοφίτα του σπιτιού του είχε ένα μικρό ατελιέ πάντα κλειδωμένο».
«Πού ξέρεις τι είχε μέσα;».
«Δεν ήξερα. Τον είχα δει καναδυο φορές να μεταφέρει χαρτιά και τελάρα. Το υπέθεσα».
«Είχες δει δουλειά του;»
«Έχω δει ελάχιστα έργα, ναι. Σε κάποια περίσταση χρειάστηκε να τα δω».
«Και;»
«Και;» χαμογέλασε η Λέξι. «Ας πούμε ότι ο Νόα είναι τέλειος σε όλα του».
«Μόνο που είσαι λίγο στραβός και δε βλέπει γύρω του» είπε ο Μπιλ εύστοχα.
«Δεν ήταν υποχρεωμένος να μείνει μαζί μου» είπε η Λέξι.
«Ήταν υποχρεωμένος να ξέρει πώς νιώθεις και να σε αποχαιρετίσει με σεβασμό. Γιατί; Γιατί κλαις;» τη ρώτησε τρυφερά.
«Δεν ξέρω. Θυμάμαι εκείνο το πρωί που σηκώθηκα και ένιωσα ότι κάτι δεν πάει καλά. Κατέβηκα κάτω και οι γονείς μας έπιναν καφέ ήρεμα. Μου είπαν ότι ο Νόα έφυγε. Ήθελα να ουρλιάξω αλλά θα πρόδιδα τα συναισθήματά μου. Απλά χαμογέλασα ενώ μέσα μου γκρεμιζόταν ο κόσμος μου».
«Μην κλαις, σώπα».
«Δε θα τον συγχωρήσω ποτέ που με άφησε έτσι. Δε θα του έλεγα ποτέ να μη φύγει. Αλλά ήξερε πού με άφηνε. Ήθελα να μου πει κάτι, να μου δώσει μια ελπίδα πριν φύγει. Ότι όταν τελειώσω μπορώ να τον ακολουθήσω. Δεν ξέρω. Κάτι».
«Μάλλον δεν ήθελε την ευθύνη».
«Δεν τον αδικώ. Αλλά μόλις έφυγε τα πράγματα στο σπίτι εκτροχιάστηκαν τελείως. Έδειχνε ανοιχτά ότι με αντιπαθεί αλλά με έναν παράξενο τρόπο όταν τον χρειαζόμουν ήταν πάντα εκεί».
«Η σχέση σας είναι τόσο μπερδεμένη. Και τώρα;».
«Τώρα τι;»
«Τώρα πώς σου φέρεται;».
«Είναι…απόμακρος. Μιλάει ευγενικά. Είναι πολύ κουλ. Πώς να σου το πω; Λες και δε θυμάται».
«Αυτό θα νομίζει κι αυτός για σένα».
«Έχεις δίκιο σε αυτό».
«Σίγουρα δε θα σε έχει ξεχάσει».
«Είναι μίλια μακριά. Δεν τον νοιάζει τίποτα. Άσε που μάλλον βγαίνει με τη Λίσα Κίναν».
«Αυτή δεν είναι μικρή;».
«Είκοσι νομίζω. Ε και;».
«Αποκλείεται να μην του αρέσεις. Είσαι καλλονή. Μέσα και έξω».
«Κι όμως, άκου με» επέμεινε η Λέξι.
«Πόσο τον λυπάμαι τον κακομοίρη» γέλασε ο Μπιλ. «Θα είναι τόσο μπερδεμένος».
«Σιγά».
«Πάρτον ένα τηλέφωνο. Δεν ξέρω τι δε μου λες, αλλά αν περνάει δύσκολα, δείξε του ότι είσαι εκεί».
«Όπως ήταν κι εκείνος;».
«Μην είσαι εκδικητική».
«Δε θέλω να ξέρω τι κάνει. Δεν αντέχει η καρδιά μου άλλο πόνο».
«Τον αγαπάς ακόμα;»
«Είσαι τρελός;».
«Ναι».
«Δεν τον αγαπώ. Δεν θυμάμαι πώς είναι να αγαπώ».
«Όποιος ξέρει να αγαπάει, δεν το ξεχνάει ποτέ. Είναι σαν το ποδήλατο».
«Εγώ λέω να πάρουμε δύο μπίρες ακόμα και να κόψουμε αυτή τη συζήτηση, αλλιώς θα σκάσω».
«Καλώς. Σε ευχαριστώ που μου μίλησες».
«Σε ευχαριστώ που με άκουσες».


8 σχόλια:

  1. Δεν ξερω πως να τον ψυχολογησω. Δεν μπορω να καταλαβω πως σκεφτεται. Σε καποια φαση ειχε αναρωτηθει οταν θυμοταν τα παλια αν δεν ηθελε η Λεξι να φυγει αυτος να σπουδασει γιατι δεν του το ειπε. Αφου δεν το ηξερε, πως θα του κανει συζητηση? Εκτος αυτο...μιλουσαν καθολου? Συζητουσαν? Δεν ξερω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η λεξι ήξερε οτι θα φυγει για σπουδες αλλα οχι ποτε. Δεδομενο ήταν...

      Διαγραφή
    2. Ναι το ηξερε. Ομως ηξερε οτι θα εφευγε αργοτερα. Αυτος ομως για καποιο λογο εφυγε πιο μπροστα και δεν της ειπε κουβεντα. Δεν την υπολογισε καν. Απο οτι εχω καταλαβει κι αυτος την αγαπαει και ας μην το παραδεχεται και αυτο δεν μπορει να εξηγησει την συμπεριφορα του. 5 μηνες....5 μηνες ηταν μαζι, γιατι ηταν μαζι απο την στιγμη που καθε βραδυ κοιμοντουσαν μαζι και αυτος ειχε κοψει παρτιδες με καθε αλλη κοπελα. Γιατι της φερθηκε ετσι?

      Διαγραφή
  2. Μαλιστα, αυτο που την αφησε ετσι απλα χωρις κουβεντα με συγκλονισε... Χμ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το οτι κοιμοταν αποκλειστικα μαζι της για 5 μηνες ενω ειχε τοσες επιλογες μαλλον σημαινει οτι και αυτος κατι ενιωθε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω ότι ο Νωα παρόλο που δεν μιλούσε πολύ. .. ένιωθε έντονα συναισθήματα για την Λέξη..
    Νομίζω ότι έφυγε χωρίς να την χαιρετήσει γιατί μάλλον δεν ήξερε πως να διαχειριστεί αυτό που ένιωθε. ....δεν, μπορούσε να την αποχαιρετησει του ήταν δύσκολο.
    Κατερίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σας ειμε καινουρια εδω και ηθελα να πω οτι εχω διαβαση ολες σου της ιστοριες και εινε τελιες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή