Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

κεφάλαιο 30-φύγε και μη γυρισεις

30

«Λέξι, άνοιξε» χτυπάω την πόρτα της αλλά δεν απαντάει. Ξέρω ότι έχει ξυπνήσει γιατί την άκουσα. Γιατί δεν ανοίγει; Χτυπάω ξανά. Τίποτα. Ανοίγω μια χαραμάδα και φωνάζω το όνομά της. Λείπει. Κάνω να γυρίσω προς το δωμάτιό μου και τη βλέπω τυλιγμένη με μια λευκή πετσέτα να βγαίνει από το μπάνιο νυχοπατώντας. Με βλέπει και κοκαλώνει λες και είδε φάντασμα.
«Ε…καλημέρα» ψελλίζει και τολμάει να κοκκινίσει. Μάλιστα.
«Λέξι, θέλω να σου πω κάτι και ίσως πρέπει να φύγω πιο νωρίς. Κι εσύ ίσως, αλλά…».
«Μπορώ να ντυθώ πρώτα;» μου λέει ξερά και τρέχει στο δωμάτιό της. Την ακολουθώ χωρίς δυσκολία. Κάνει μικρά και χαριτωμένα βήματα παρόλο που έχει πανύψηλα πόδια. Και υπέροχα. Ας μην το ξεχνάμε κι αυτό. Η γυναίκα δεν παίζεται.
«Θέλω να μιλήσουμε» της λέω επίμονα αλλά δε μου δίνει σημασία.
«Βγες έξω» με διατάζει. Γελάω.
«Τίποτα που δεν έχω ξαναδεί» της λέω. Ντρέπομαι για τον τρόπο μου αλλά με εκνευρίζει αυτή η γυναίκα.
«Οι ορμόνες στην εφηβεία σε οδηγούν σε τρελές αποφάσεις» μου λέει αδιάφορα και κρύβεται πίσω από ένα παραβάν για να ντυθεί. Πού βρέθηκε αυτό το καταραμένο εδώ μέσα;
«Αυτό θα φταίει» της απαντάω. Δεν ξέρω αν το εννοώ. Αν είναι αλήθεια. Δε θέλω να καταλάβει όμως πόσο αμφιβάλλω.
«Πρέπει να φύγω» της λέω βιαστικά. Η συζήτηση, κάθε συζήτηση μαζί της, τραβάει πολύ. «Με χρειάζεται ο πατέρας μου. Έπαθε…άλλο ένα καρδιακό επεισόδιο και οι γιατροί λένε ότι δε θα τα καταφέρει» εξηγώ χωρίς να νιώθω άσχημα. Κάποτε ένιωθα ενοχές που δεν με ένοιαζε αν ζει ή πέθανε. Τώρα πια έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αυτός είναι ο πατέρας μου. Αν ζει, χαίρομαι. Αν πεθάνει, δε θα διαλυθεί ο κόσμος μου.
«Λυπάμαι» μου λέει ξερά. Δεν το εννοεί. Κάτι μου διαφεύγει. Κάποιο επεισόδιο έχω χάσει. Το κατάλαβα μετά το δυστύχημα.
«Ξέρω ότι έχεις πολλά χρόνια να τον δεις. Θυμάμαι πόσο σου είχε αδυναμία» της λέω απλά. Τη βλέπω να με κοιτάει και να ζαρώνει. Φοράει ένα στενό τζιν και ένα μακό μπλουζάκι. Βλέπω πάλι την 16χρονη κοπέλα που εισέβαλε στη ζωή μου με ορμή πριν από μερικά χρόνια και με άλλαξε. Μόνο που αυτή τη φορά δε με κοιτάει με κρυφό θαυμασμό, αλλά με κάτι άλλο. Ειρωνεία; Σαρκασμό; Αηδία;
«Πολλή αδυναμία. Περισσότερη από όση έπρεπε» μου λέει αλλά δε συνεχίζει. Ερωτηματικά γεμίζουν το μυαλό μου αλλά δεν επιμένω. Δεν έχω χρόνο.
«Λέξι, θα τα καταφέρεις εδώ χωρίς εμένα;». Με κοιτάει και σουφρώνει τα χείλη της. Με κοροϊδεύει από μέσα της και το βλέπω.
«Πιστεύω ναι» απαντάει απλά. Εκτιμώ ότι τιθασσεύει την ειρωνεία της.
«Αν ο πατέρας μου φύγει θα λείψω και για την κηδεία» την ενημερώνω για να αντιδράσει. Αλλά δεν το κάνει. Δε μου προσφέρει ένα λόγο συμπάθειας και κατανόησης. Μάλιστα. Βέβαια κι εγώ δεν της στάθηκα όταν σκοτώθηκε η μητέρα της. Πότε ήταν; Η Λέξι πρέπει να ήταν 20 ετών. Οδηγούσε ο πατέρας μου και ήταν μεθυσμένος. Δεν είχα πάει στην κηδεία για να αποφύγω να δω τον πατέρα μου. Τσακωνόμασταν πολύ τότε επειδή έπινε και δε δεχόταν βοήθεια. Δεν καμαρώνω που δεν πήγα στην κηδεία της μητέρας της. Ούτε που στρώθηκα στο διάβασμα ξεχνώντας ότι πίσω μου είχα αφήσει έναν πατέρα που καταστρεφόταν και μια κοπέλα που ζούσε με έναν αλκοολικό πατριό και μια υπερφίαλη μητέρα.
«Λέξι, νιώθω ότι κάτι δεν καταλαβαίνω» λέω. Τα μάτια της έχουν αδειάσει από συναίσθημα. Σαν να την έχει χτυπήσει το ρεύμα. Στέκεται απλά εκεί, χωρίς να αντιδράει.
«Τίποτα» μου λέει μηχανικά και μαζεύει τα μαλλιά της σε μια αλογοουρά. Αποφεύγει το βλέμμα μου τώρα.
«Πρέπει να φύγω» της λέω. Δε μου απαντάει. Με κάνει έξαλλο αυτή η αδιαφορία της. Νιώθω σαν να μην υπάρχω. Θέλω να την προκαλέσω. Κάτι.
«Φύγε» μου λέει ήρεμα. Στέκομαι εκεί. Τι περιμένω άραγε; Να τρέξει και να με φιλήσει; Να με σφίξει πάνω της και να μου πει να μη φύγω; ‘Η να την πάρω μαζί μου; Τι ακριβώς με βιδώνει στο πάτωμα και αδυνατώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω της; Μα τω Θεώ αυτή τη στιγμή έχει στο πρόσωπό της μια μελαγχολία που μου θυμίζει πίνακα ζωγραφικής.
«Μήπως με θες κάτι πριν φύγω;» είμαι τελείως γελοίος. Ειλικρινά με εκπλήσσω. Τι άλλο θα της πω για να επιβραδύνω την αναχώρησή μου; Ο πατέρας μου με χρειάζεται. Τι κάνω εδώ;
«Όχι» λέει απλά. Δε με βοηθάει καθόλου. Δεν καταλαβαίνει πόσο μπερδεμένος είμαι;
«Δε σε πειράζει που θα φύγω ε;» φεύγει από το στόμα μου. Πετρώνω τη στιγμή που με κοιτάει και αρχίζει να γελάει.
«Όχι» μου λέει γελώντας υστερικά. «Μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» με ειρωνεύεται.

Δεν ξέρω τι να της απαντήσω. Ντρέπομαι ξανά. Αλλά φεύγω.



12 σχόλια:

  1. ααααα τον πορνογερο....προσπαθησε να την βιασει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαλλον προσπαθησε να την βιασει....επεσαν τα κερια καηκε το δωματιο. Γι αυτο αυτη πηγε στην φιλης της και μετα στον πατερα της για να μεινει...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγγνωμη βρε κοριτσια αλλα ποτε εγιναν οοολα αυτα με την φιλη της και τα κερια κτλπ?? Αν ειναι αυτο παιρνει αλλα τροπη το θεμα...

      Διαγραφή
    2. Ξανα διαβασε το κεφαλαιο 17 και θα δεις δωσε βαση οτι ο πατερας του ηταν παλι μεθυσμενος

      Διαγραφή
    3. Οντως τωρα που το διαβασα πειστικα οτι μαλλον προσπαθησε να την βιασει. Το κακο ειναι οτι πιστευω οτι η μητερα της ηξερε αλλα δεν ειπε τιποτα για να μη χασει τα λεφτα.

      Διαγραφή
    4. Δικιο εχετε το διαβασα το κεφαλαιο...ποσο κριμα:'(

      Διαγραφή
  3. Χαμουλης... Γιατί δεν μιλάει ξεκάθαρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος??!?!!?!???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαμουλης... Γιατί δεν μιλάει ξεκάθαρα ούτε ο ένας ούτε ο άλλος??!?!!?!???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Περιττό να σου πω ότι έχω κάτσει μια βδομάδα τώρα και έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες σου!! Γράφεις φοβερά.. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο.. Συγχαρητήρια..

    Φιλάκια από Ιταλία
    Κατερίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οταν το σπιτι καηκε η μητερα της ζουσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οταν το σπιτι καηκε η μητερα της ζουσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή