Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

κεφάλαιο 25-μην κάνεις πως δε θυμάσαι...





«Γλυτώσαμε αυτή τη βλακεία με το γεύμα και κοίτα τι πάθαμε!» ξέσπασε η Λέξι. Ήταν έτοιμη να κλάψει από τα νεύρα της.
«Δεν θα είχε συμβεί τίποτα αν βάζατε νερό στο κρασί σας. Ήταν τώρα επαγγελματική συμπεριφορά αυτή;» είπε η Μπέτι με τόνο σοβαρό αλλά γελούσε από μέσα της και ήταν φανερό. Η Μπέτι συχνά έπαιζε το διαιτητή ανάμεσά τους και τους μάλωνε όταν ξέφευγαν από τα όρια. Αλλά αυτή τη φορά η Λέξι ένιωθε ότι δεν είχε φταίξει πουθενά.
 «Μα τι να έκανα; Είχαμε στείλει με μέιλ όλα τα θέματα που είχαμε με το σπίτι στον Κίναν και είχε απαντήσει με σαφείς οδηγίες για το τι ήθελε η οικογένεια. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, ΚΑΠΟΙΟΣ» είπε φωνάζοντας για να την ακούσει εκείνος «αποφάσισε να δείξει πόσο εγωιστής είναι». Μερικά δευτερόλεπτα μετά μπήκε ο Νόα στο γραφείο της ήρεμα κι ωραία, λες και πήγαινε για καφέ.
«Με φώναξε κανείς;» είπε χιουμοριστικά και η Λέξι με κόπο κρατήθηκε και δεν του πέταξε κάτι. Της Μπέτι της ξέφυγε ένα γελάκι.
«Έπρεπε να περάσει το δικό σου ε;» του φώναξε έξαλλη. Είχαν γυρίσει μόλις από μια συνάντηση με την οικογένεια στο γραφείο του κυρίου Κίναν. Ήταν η κανονισμένη μηνιαία συνάντηση και τους έθεσαν για επιβεβαίωση όλα τα θέματα στα οποία είχαν διαφωνήσει. Η Λέξι ένιωθε θριαμβεύτρια γιατί ήξερε ότι οι Κίναν είχαν συμφωνήσει με τη δική της πλευρά στις περισσότερες περιπτώσεις. Μέχρι που πετάχτηκε σαν ελατήριο ο Νόα και επέμεινε για το θέμα της κουζίνας λες και ήταν θέμα ζωής και θανάτου.
«Το έκρινα σημαντικό» είπε εκείνος ήρεμα.
«Έχουμε ένα σωρό θέματα και κόλλησες εκεί; Χάρηκες τώρα; Χάρηκες που κατάλαβαν ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε; Χάρηκες με αυτό που μας επέβαλαν;» του επιτέθηκε. Η Μπέτι κάθισε σε μια καρέκλα και τους κοιτούσε να τσακώνονται, όπως έκανε τόσο καιρό.
«Υπερβάλλεις ως συνήθως» είπε εκείνος αργά.
«Νόα! Ακούς τι λες;» φώναξε ξανά μήπως και τον ξυπνήσει αλλά μάταια. Έδειχνε να την κοιτάει λες και ήταν εξωγήινη. «Ενώ είχαμε ψιλοσυμφωνήσει σε όλα και είχαμε διατηρήσει μια κάποια αξιοπρέπεια, έπρεπε να επαναφέρεις το θέμα της ρημαδοκουζίνας;»
«Μα βαριόμουν λίγο» παραδέχτηκε και η Μπέτι γέλασε. Η Λέξι την αγριοκοίταξε.
«Αλήθεια;» σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος. «Νόμιζα ότι σε διασκέδαζε η Λίσα» του είπε. Η συμπεριφορά τους στη συνάντηση ήταν σχεδόν προκλητική. Η μικρή τον είχε συνεχώς από κοντά και τον άγγιζε στο μπράτσο. Τι αηδία, Θεέ μου.
«Με κατηγορείς για κάτι συγκεκριμένο; Να μπω στον κόπο να θυμώσω;» απάντησε ο Νόα βαριεστημένα.
«Σε κατηγορώ ότι χρησιμοποιείς την εμφάνισή σου για να επιβληθείς!» του είπε η Λέξι.
«Εγώ; Εσένα γλυκοκοιτάει ο Κίναν. Μην τα ξαναλέμε αυτά».
«Ναι, αλλά ήταν εμφανές ότι έθιξες το θέμα επίτηδες, ενώπιον της Λίσα, για να σε στηρίξει. Αυτή πάντα συμφωνεί με κάθε βλακεία που λες. Ο κύριος Κίναν έχει δική του άποψη».
«Ναι, τη δική σου άποψη».
«Λες βλακείες».
«Πώς κάνεις έτσι; Τελικά πέρασε το δικό σου» της είπε εκείνος.
«Ναι! Απλώς θα πρέπει να περάσω την κόλαση μαζί σου» του πέταξε και κάθισε βαριά στο γραφείο της. Η συζήτηση στην συνάντηση με τους Κίναν είχε εκτροχιαστεί. Η ένταση μεταξύ τους ήταν τόσο έντονη που ο κύριος Κίναν χρειάστηκε να πάρει μια πολύ ριζοσπαστική απόφαση.
«Τρεις μέρες είναι. Θα περάσουν» είπε  Μπέτι αλλά κανείς δεν γύρισε προς το μέρος της.
«Αν δεν συμπεριφερόσουν σαν παιδί δε θα χρειαζόταν τώρα να μείνουμε μαζί στην έπαυλη Κίναν» τον κατηγόρησε.
«Πρέπει να παραδεχτείς ότι μας άξιζε» γέλασε ο Νόα. Του έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας. Ο άνθρωπος ήταν πολύ εκνευριστικός.
«Εμένα όχι» του είπε πεισματικά.

«Πρωτότυπη ιδέα πάντως» μονολόγησε η Μπέτι. «Εντυπωσιάστηκα». Η Λέξι ξεφύσηξε. Ήταν όλοι τρελοί ή ήταν ιδέα της;
«Δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά να σου επιβάλει ο εργοδότης σου να περάσεις χρόνο μέσα σε ένα μισοερειπωμένο σπίτι για να νιώσεις την ενέργειά του» είπε, τονίζοντας ειρωνικά τις τελευταίες λέξεις.
«Ίσως έπρεπε να το κάνουμε πριν ξεκινήσουμε. Θα μας έκανε καλό» είπε ο Νόα. Σοβαρολογούσε;
«Μα τι στο καλό; Πότε έγινες χίπης εσύ;» τον προκάλεσε. «Θα πάμε να περάσουμε χρόνο εκεί; Δεν ξέρω καν αν έχει τρεχούμενο νερό. Τι βλακείες είναι αυτές; Πού θα κοιμηθούμε;».
«Θα δούμε, Λέξι, μην κάνεις έτσι!» προσπάθησε να την ηρεμήσει αλλά δεν τον άκουσε.
«Από τη στιγμή που επέστρεψες στη ζωή μου την έχεις κάνει μαρτύριο» του είπε θλιμμένη. Η Μπέτι σηκώθηκε και βγήκε από το γραφείο μετά από αυτό. Ίσως ένιωθε ότι έμπαιναν σε βαθιά νερά.
«Σου το χρωστούσα φαντάζομαι» απάντησε εκείνος ξερά.
«Αυτό είναι; Με εκδικείσαι;» τον ρώτησε απεγνωσμένη για μια απάντηση.
«Όχι. Και για μένα δεν είναι ευχάριστο να κοιμάμαι σε ένα σπίτι άδειο» της είπε. «Αλλά ίσως μας κάνει καλό. Και σε εμάς και στο πρότζεκτ. Αν το ζήσουμε από μέσα, θα…»
«Είσαι τελείως τρελός».
«Το ξέρω» χαμογέλασε εκείνος.
«Θα συγκατοικήσουμε ξανά; Προτιμώ να παραιτηθώ» του είπε και το εννοούσε. Θα έκλαιγε. Ήταν κοντά.
«Δεν ήταν και τόσο άσχημα» της είπε μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Τον κοίταξε. Κάτι στον τόνο της φωνής του την υποχρέωσε να αναζητήσει το βλέμμα του.
«Δεν ήταν πάντα άσχημα. Ειδικά τα βράδια» συνέχισε ακάθεκτος. Η Λέξι ένιωσε να ανατριχιάζει. «Ξέχασες τόσο γρήγορα;».

Η Λέξι δεν απάντησε. Η αναπνοή της είχε κοπεί και κάθε σκέψη της την έκανε να πονάει.

«Όχι» της είπε και χαμογέλασε θριαμβευτικά. «Όχι, δεν ξέχασες».

5 σχόλια:

  1. Απιστευτο.Πως μπορει να γινεται ολο και πιο ενδιαφερον απο οτι ειναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εχει δίκιο πάντως ο κ. Κίναν .. ως σωστοί επαγγελματίες έπρεπε ήδη να έχουν πάει να νιώσουν το κτήριο !!! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θυμάται η Λέξι, θυμάται και ο Νόα ... Όλα καλα ως εδω !!!! Συννενοουνται έστω και σε λίγα θέματα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναιιι να μαθουμε τι κανανε τα βραδια τα πιτσουνακια

    ΑπάντησηΔιαγραφή