Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

κεφάλαιο 20-μητρικο ενστικτο

20

«Νόα, αφήνω 200 δολάρια. Φτάνουν;» ακούστηκε από τον κάτω όροφο. Η Λέξι ήξερε ότι η μητέρα της και ο Πάτρικ έφευγαν πάλι αλλά ο Νόα το είχε μάθει πριν από λίγο από όσο άκουσε. Όχι ότι τον ένοιαζε και πολύ αλλά χρειαζόταν το αμάξι και ο πατέρας του θα το έπαιρνε μαζί.
«Εγώ έχω. Αφήστε στη Λέξι αν είναι» είπε εκείνος και η Λέξι χαμογέλασε στο κρεβάτι της. Πρώτη φορά άκουγε το όνομά της από τα χείλη του. Της έκανε εντύπωση που τη σκέφτηκε.
«Και περιμένω να είστε φρόνιμοι» είπε ο Πάτρικ τάχαμ με πατρικό ενδιαφέρον, αλλά δεν έπειθε κανέναν. Είχαν μεν δύο μήνες να λείψουν αλλά και όταν ήταν εκεί, δεν πρόσφεραν και πολλά. Ο Πάτρικ δούλευε όλη μέρα και το βράδυ ασχολιόταν μόνο με τη μητέρα της, η οποία τα πρωινά τα περνούσε ψωνίζοντας ρούχα, κάνοντας γυμναστική και διαβάζοντας περιοδικά.
«Δεν μπορώ να το εγγυηθώ» άκουσε τον Νόα να απαντάει βαριεστημένα. Ο πατέρας του κάτι του είπε και ο Νόα συμπλήρωσε «έχω ένα πάρτι απόψε και αύριο θα μείνω σπίτι να διαβάσω».
«Να μην γυρίσεις αργά. Η Λέξι θα είναι μόνη της» είπε η μητέρα της. Η Λέξι κόντεψε να γελάσει. Από πότε την ενδιέφερε τη μητέρα της τι θα κάνει; Σίγουρα ήθελε να δείξει στον Πάτρικ ότι ανησυχεί.
«Δεν είναι δουλειά μου να ασχολούμαι με κείνη. Δε θα κάνω μπέιμπι σίτινγκ ολόκληρο το Σαββατοκύριακο. Εγώ πρέπει να κάνω τη ζωή μου. Αυτή είναι η σωστή ηλικία» συμπλήρωσε με υπονοούμενο ο Νόα. Η Λέξι ανακουφίστηκε. Έτσι μπράβο. Αυτό το είχε συνηθίσει. Να την αποφεύγει. Να τη βαριέται. Να δυσανασχετεί.
«Γιατί δεν πάτε κάπου μαζί;» πρότεινε ο Πάτρικ. «Σας άφησα λεφτά να τα ξοδέψετε. Την ίδια ηλικία έχετε σχεδόν. Μένετε έξι μήνες μαζί. Εσύ σε λίγο φεύγεις για το πανεπιστήμιο. Γιατί δεν φτιάχνεις λίγο τις σχέσεις σου μαζί της; Είναι καλό κορίτσι» είπε ο Πάτρικ. Η Λέξι ένιωσε τα μάγουλά της να πυρώνουν.
«Της αρέσει το κινέζικο. Γιατί δεν πάτε κάπου;» επέμεινε η μητέρα της. Η Λέξι σκέφτηκε ότι η κατρακύλα δεν είχε όριο. Πόση ξεφτίλα πια; Να τον παρακαλάνε να τη βγάλει έξω λες και ήταν κλεισμένη σε άσυλο;
«Μαζί;» τον άκουσε ξαφνικά να λέει και το γέλιο του τρύπησε τους τοίχους και τα πατώματα και καρφώθηκε στο μυαλό της σαν πρόκα. Γελούσε νευρικά και ρυθμικά, σαν να το διασκέδαζε πραγματικά. Φτάνει. Δεν μπορούσε να τον ακούσει άλλο.
«Έχω και ένα όνομα» είπε ο Νόα γελώντας ακόμα. «Μια φήμη. Τι θα πει ο κόσμος αν με δουν…μαζί της;» είπε σκληρά. Η Λέξι έβαλε τα ακουστικά να ακούσει μουσική, να προστατευτεί από την αήθη και αδικαιολόγητη επίθεση. Αλλά τα έβγαλε αμέσως. Λες και είχε ανάγκη να ακούσει, για να τραβήξει επιτέλους το τσιρότο που την ενοχλούσε, μια αίσθηση ότι το μυαλό της και η καρδιά της είχαν αρχίσει να μη συνεργάζονται.
«Γιατί; Τι έχει;» ακούστηκε η μητέρα της, πιο πολύ ειρωνικά, παρά ειλικρινά πειραγμένη. «Επειδή δεν περιποιείται πολύ; Επειδή δε βάφεται; Της το έχω πει εκατό φορές ότι είναι λίγο άχρωμη αλλά αν την παροτρύνω,, ίσως φορέσει κάτι πιο ωραίο για να αναδείξει τα μάτια της. Τα έχει πάρει από μένα» είπε ναζιάρικα η μητέρα της. Η Λέξι μισάνοιξε το στόμα. Η συζήτηση είχε γίνει αστεία. Η μητέρα της την υπεράσπιζε λέγοντας ότι θέλει λίγο σουλούπωμα;
«Ωραία μητέρα είσαι κι εσύ» είπε ο Νόα τελικά, μετά από μια μικρή παύση.

Ακολούθησαν μερικά λόγια που δεν άκουσε καλά και έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά της αποφασισμένη να μην ακούσει άλλο.

Ήταν Σάββατο πρωί και είχε ένα σωρό πράγματα να κάνει. Σκόπευε να χουζουρέψει και μετά να πάει στο σπίτι της Τζιλ για να κάνει εργασία. Θα πήγαιναν στο εμπορικό κέντρο να ψωνίσουν κάτι και το βράδυ ίσως πήγαιναν σινεμά. Αύριο, σκόπευε να κοιμηθεί πολύ γιατί σήμερα είχε ξυπνήσει νωρίς επειδή η μητέρα της μπήκε στο δωμάτιό της για να την αποχαιρετίσει. Επίσης θα πήγαινε σε ένα σεμινάριο πλεξίματος με την Κρίστεν, μια συμμαθήτριά της πολύ συμπαθητική.
Προς το παρόν όμως είχε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα να λύσει. Τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της και δεν μπορούσε με τίποτα να τα σταματήσει.

Προσπάθησε να δικαιολογήσει τη λύπη της με τη σκέψη ότι καμία γυναίκα επί γης δεν ήθελε να την απορρίπτουν. Οποιαδήποτε κι αν ήταν στη θέση της θα ένιωθε να πλήττεται η ματαιοδοξία της. Την είχε πειράξει βαθιά το σχόλιό του και την είχε θίξει. Ίσως επειδή εκείνη έχανε τα λόγια της όταν τον έβλεπε να περνάει από μπροστά της αγέρωχος. Το ήξερε ότι δεν την ήθελε καθόλου αλλά επειδή δεν τη συμπαθούσε. Επειδή τη θεωρούσε συνέχεια της μητέρας της. Επειδή η συγκατοίκησή τους ήταν κάτι το φρικτό για εκείνον. Δεν της είχε περάσει από το μυαλό ότι δεν του άρεσε. Ότι ντρεπόταν να τον δουν μαζί της. Ότι του χαλούσε το ίματζ.

Δεν ήταν αυτό που θα έλεγες εκτυφλωτικά όμορφη όπως άλλα κορίτσια στο σχολείο. Κορίτσια με τα οποία εκείνος έβγαινε. Είχε πολύ ξανθά μαλλιά, που θύμιζαν στάχια. Είχε μπλε μάτια και ελάχιστες φακίδες στη μύτη. Είχε ψιλόλιγνη φιγούρα, χωρίς καμπύλες, αλλά πίστευε ότι με τα ρούχα της κάπως το μπάλωνε. Δεν ήταν πάντως και χάλια. Το αντίθετο! Γενικά δεχόταν συχνά προτάσεις για ραντεβού. Εκτός από φέτος. Φέτος κανείς δεν την πλησίαζε. Πίστευε ότι εκείνος είχε κάποια σχέση με αυτό αλλά ποιος ο λόγος να επέμβει στην προσωπική της ζωή; Ίσως απλά τα αγόρια φοβόντουσαν να βγουν με την «αδερφή» του Νόα Βέγκα.

Πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε ανεπαρκής. Πάντα πίστευε ότι είναι κάπως όμορφη, κάπως συμπαθητική, έξυπνη και αστεία. Συνέχισε να κλαίει απαρηγόρητη σαν να είχε φάει χαστούκι για κάτι που δεν έκανε. Αλλά δεν ωφελούσε να κλαίει. Σωστά; Δε μπορούσε να γίνει όπως εκείνος ήθελε. Μπορούσε όμως να γίνει όπως ήθελε εκείνη.


3 σχόλια:

  1. Ειναι θεος ο Νοα αλλα πολυ καθρος μερικες φορες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Νόα μου την σπάει πολυ ώρες-ώρες .... Μα να μην την συμπάθει ούτε λίγο ;;; Να θεωρεί οτι του χαλάει το ιματζ ;;; Ισως να ειναι η άμυνα του ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή