Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

κεφάλαιο 9-drink moderately.

«Γυρίζω σπίτι μου» είπε τονίζοντας με νόημα την τελευταία λέξη «και με περιμένεις όλο νεύρα να μου ζητήσεις τα ρέστα που σε έσωσα από εκείνο το κάθαρμα;;» της είπε ενώ ανέβαινε τα σκαλιά δύο δύο. Εκείνη τον ακολουθούσε κατά πόδας αλλά ο εκνευρισμός της δεν έλεγε να καταλαγιάσει.
«Δεν είμαι θυμωμένη γι’ αυτό» του είπε.
«Και τι έγινε;» σταμάτησε αλλά δεν την κοίταξε. «Όλο αυτό το δράμα επειδή σου έβαλα πιτζάμες; Θεέ μου, εσείς οι γυναίκες» είπε απαξιωτικά.
«Υπάρχει και το άλλο φύλο αν νιώθεις πιο άνετα» τον ειρωνεύτηκε και τον άκουσε να γελάει. Αλλά δεν της απάντησε. «Και δε σου ζήτησε κανείς να βοηθήσεις» συνέχισε να του λέει αν και το ήξερε ότι ήταν παράλογη. Απλώς ήταν έξαλλη με το υπεροπτικό ύφος του.
«Θέλω να ντυθώ και να φύγω. Τελειώνεις;» της είπε έξω το δωμάτιό του.
«Πάλι θα φύγεις; Μόλις γύρισες».
«Ο πατέρας μου λείπει και η μητέρα μου πέθανε» της είπε σκληρά. «Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να με ελέγχεις, αδερφούλα;».
«Δεν είμαστε αδέρφια».
«Ασε με ήσυχο» της είπε και έκανε να κλείσει την πόρτα του δωματίου του αλλά εκείνη την έσπρωξε με φόρα και μπήκε μέσα. Κοίταξε τριγύρω το τέλεια τακτοποιημένο δωμάτιο με τα λευκά έπιπλα. Ήταν πολύ όμορφο δωμάτιο με θέα στον κήπο. Της έκανε εντύπωση που όλα εκεί μέσα ήταν λευκά, παρά μόνο μερικές έγχρωμες φωτογραφίες στους τοίχους. Περίμενε κάτι πιο σκούρο. Ο Νόα έκρυψε κάτι κάτω από το κρεβάτι με το πόδι ενώ εκείνη κοιτούσε τη βιβλιοθήκη του.
«Βγες έξω» της είπε επιτακτικά αλλά δεν τον άκουσε.
«Θα κάνω ό,τι θέλω» του είπε κι εκείνη πεισμωμένη.
«Αν συνεχίσεις να με εκνευρίζεις θα αναρτήσω τις φωτογραφίες σου στη σελίδα του σχολείου στο ίντερνετ» της είπε και η Λέξι γέλασε.
«Ποιες φωτογραφίες; Αφού δεν έχεις δικές μου φωτογραφίες» σούφρωσε τα χείλη της και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος.
Εκείνος ανασήκωσε το φρύδι αργά και χαμογέλασε σατανικά. Η Λέξι δεν κατάλαβε αμέσως. Αλλά όταν συνειδητοποίησε τι εννοούσε, της κόπηκε η ανάσα.
«Δεν…δεν…» ψέλλισε, άσπρη σαν το πανί από το σοκ. Εκείνος την κοιτούσε απολαμβάνοντας το θέαμα. «Δεν το εννοείς» τον παρακάλεσε σχεδόν.
«Συνέχισε να με εκνευρίζεις»  είπε εκείνος απειλητικά «και θα δει όλο το σχολείο τα δαντελένια εσώρουχά σου».

Η Λέξι έκανε ένα βήμα πίσω και έβαλε το χέρι στο στόμα προσπαθώντας να μην κάνει εμετό ή μην ουρλιάξει από απόγνωση. Την κρατούσε στο χέρι και τώρα θα την έκανε ό,τι ήθελε.
«Είσαι ένα άρρωστο κάθαρμα» του είπε.
«Το άρρωστο κάθαρμα διαφύλαξε την παρθενιά σου χθες το βράδυ» της είπε εκείνος ψυχρά ενώ έψαχνε στην ντουλάπα για κάποιο ρούχο.
«Ποια παρθενιά; Πώς…»
«Ω μη χάνεις το σάλιο σου. Ξέρω. Καταλαβαίνω» της είπε με σιγουριά. Ήθελε να τον διαψεύσει αλλά μάλλον είχε ήδη μεγάλη εμπειρία στον τομέα για να τον ξεγελάσει.
«Μην τολμήσεις να με εκβιάσεις ξανά με τις φωτογραφίες» του είπε με δυναμισμό, αν και μέσα της έτρεμε. «Γιατί θα προτιμήσω να με δουν όλοι με τα εσώρουχα, παρά να συμφωνώ μαζί σου».
«Δε χρειάζεται να σε απειλήσω. Μπορώ απλά να σε ποτίσω λίγη βότκα. Τόσο εύκολη» της είπε ειρωνικά και άρπαξε ένα φανελάκι μαύρο.
«Μία φορά συνέβη. Μην γενικεύεις».
«Δε χρειάζεται να γίνει και δεύτερη. Αν χθες το βράδυ δε σε είχα προσέξει να πίνεις, αν δεν είχα το νου μου να σε ψάξω όταν ο άλλος σε ξεμονάχιασε, αν δεν τον σταματούσα με τις γροθιές μου όταν είχε βάλει το χέρι του κάτω από την μπλούζα σου, τώρα θα είχες άλλα προβλήματα».
«Κάτω από την μπλούζα μου; Τι λες;» τον ρώτησε αηδιασμένη.
«Είσαι τόσο ηλίθια ή το παίζεις; Με την μάνα που έχεις σε περίμενα πιο περπατημένη».
«Σταμάτα με τη μάνα μου πια!».
«Κι εσύ σταμάτα να με καθυστερείς. Θέλω να ντυθώ» της είπε. «Βιάζομαι».
«Πετάς τέτοιες βόμβες και θες να φύγεις;» του είπε. Είχε αρχίσει να τρέμει κι εκείνος το πρόσεξε. Αλλά δεν αντέδρασε.
«Κάθε φορά που πίνεις και δεν έχεις κάποιον να σε προσέχει, είσαι εν δυνάμει θύμα βιασμού» της είπε ενώ βημάτιζε νευρικά στο δωμάτιο.
«Μα εγώ δεν σκόπευα…δε θυμάμαι τι…»
«Αν είχα αργήσει καταλαβαίνεις τι θα είχε συμβεί».
«Μπορεί και όχι. Ο Τζος είναι καλό παιδί. Δεν είδες καλά».
«Σήκω φύγε» ούρλιαξε ξαφνικά εκείνος και η Λέξι σταμάτησε απότομα να αναπνέει. Τον είδε να μεταμορφώνεται μπροστά της σε ένα άγριο, οργισμένο ζώο. Τα χαρακτηριστικά του παραμορφώθηκαν και τα μάτια του πετούσαν φωτιές. Ξαφνικά φοβήθηκε. Έκανε να φύγει, αλλά τη σταμάτησε, αρπάζοντας με δύναμη το χέρι της. «Είσαι μια αχάριστη σκύλα. Αυτό είσαι» της είπε έξαλλος, στάζοντας μίσος.
«Μια ηλίθια, αχάριστη σκύλα» επανέλαβε. «Ήρθες να μου ζητήσεις τα ρέστα επειδή σε είδα με εσώρουχα ενώ σε έσωσα από πιθανό βιασμό ή εξευτελισμό. Και να σου πω και κάτι; Σιγά το θέαμα!» κατέληξε ξεφυσώντας.
«Συγγνώμη που σε ενόχλησα» ψέλλισε εκείνη, θέλοντας να φύγει από κει μέσα, αλλά δεν την άφηνε. «Είμαι σοκαρισμένη και…»
«Μη μου μιλάς» της είπε ξανά. «Σου μίλησα εγώ; Σου είπα τίποτα; Φρόντισα να μην πάθεις τίποτα γιατί θα με έπρηζε ο πατέρας μου. Σου έβγαλα τα ρούχα μήπως και ήταν βρώμικα. Δεν επιχείρησα να ανοίξουμε διάλογο. Γιατί είσαι εδώ;» τη ρώτησε. Δεν ήξερε τι να του πει. Γιατί είχε πάει; Τι ήθελε να του πει; Είχε ξεχάσει.
«Άσε με να φύγω» του έδειξε με νόημα το χέρι του που έσφιγγε τον καρπό της σαν χειροπέδα.
«Μην μπλέκεσαι στα πόδια μου. Μπορώ να μη σε βλέπω καθόλου;» τη ρώτησε σχεδόν παρακλητικά.

Η Λέξι έγνεψε χωρίς λόγια. Τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και όταν εκείνος την άφησε, έτριψε τον κοκκινισμένο καρπό της και έτρεξε στο δωμάτιό της.


Ο Νόα το είχε κάνει απόλυτα σαφές πόσο απωθητική την έβρισκε, εκείνη και την παρέα της. Και για κάποιο λόγο αυτό της ήταν πραγματικά αβάσταχτο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου