Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

κεφαλαιο 5-δυσκολάκι

Μπορείς να το κάνεις, μπορείς να το κάνεις. Η Λέξι πήρε άλλη μια βαθιά ανάσα και συστήθηκε στην γραμματέα με το σφικτό σινιόν και το γκρι ταγιέρ. Βρισκόταν στον προθάλαμο του γραφείου του κυρίου Κίναν για το ραντεβού που θα έκρινε την πορεία της συνεργασίας τους. Εν ολίγοις, είχε έρθει η ώρα να της ανακοινώσει αν είχε πάρει τη δουλειά. Και ενώ είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά για όλα τα σενάρια, είχε διαλέξει με προσοχή τα πιο επαγγελματικά της ρούχα και είχε ήδη κλείσει να βγει για ποτό με τον Μπιλ μετά για να διασκεδάσει λιγάκι, τη στιγμή που ο κύριος Κίναν έβγαινε στην πόρτα για να την προϋπαντήσει ένιωσε τα πόδια της να κόβονται λες και έδινε εξετάσεις.

Μπήκε στη μεγάλη αίθουσα που τον είχε ξανασυναντήσει, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν μόνος. Κοίταξε τριγύρω της και μέτρησε έξι άτομα ακόμα. Ήταν όλοι ντυμένοι με κοστούμια και ταγιέρ και θύμιζαν εξεταστική επιτροπή.
«Δεσποινίς Μπέικερ, ξέχασα να σας ενημερώσω ότι στη σημερινή συνάντηση θα παρίσταντο και οι εν ζωή συγγενείς μου» της είπε φιλικά, κατανοώντας το σάστισμά της. «Η Λίζα, ο Μπράντλι, ο Τζέιμς, ο Νίκολας, η Λινέτ και ο Μάικλ Κίναν» της είπε δείχνοντάς της με τη σειρά μια εικοσάχρονη κοπέλα, δύο μεσήλικες κυρίους με ξανθόλευκα μαλλιά, έναν ηλικιωμένο κύριο γύρω στα 80, μια γυναίκα και έναν άντρα γύρω στα 50 που έπρεπε να ήταν δίδυμα αδέρφια.
«Χαίρω πολύ» είπε ευγενικά αφού έσφιξε το χέρι του καθένα τους και κάθισε σε μια καρέκλα γύρω από το στρογγυλό τραπέζι.
«Η οικογένειά μου  έχει το δικαίωμα και την επιθυμία να συμμετέχει στην επιλογή αρχιτέκτονα και θέλω να είναι παρόντες» είπε ο κύριος Κίναν δυναμικά. «Στη συνέχεια, θα αναλάβω εγώ την επικοινωνία μαζί σας αλλά και οι υπόλοιποι θα μπορούν να ελέγχουν την πορεία της δουλειάς» της είπε και η Λέξι αναθάρρησε αλλά και τρόμαξε. Σκέφτηκε ότι ήταν πολύ θετικό το γεγονός ότι είχαν μαζευτεί όλοι για να τη γνωρίσουν. Για ποιο λόγο να το έκαναν αυτό αν δε σκόπευαν να την προσλάβουν; Φαίνονταν όλοι πολυάσχολοι αν έκρινε από τον τρόπο που ήλεγχαν συνεχώς τα κινητά τους και τα ρολόγια τους.
Από την άλλη, της φαινόταν και λίγο δεσμευτικό να δουλεύει υπό το άγρυπνο βλέμμα όλων αυτών των ανθρώπων. Θα έπρεπε να λογοδοτεί σε όλους ξεχωριστά ή στον Κύριο Κίναν μόνο; Θα της έκαναν τη ζωή ποδήλατο ή απλώς ήθελαν να βλέπουν την πρόοδο του έργου; Ως αρχιτέκτονας ήξερε πόσο κουραστικό είναι να έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου να σου λέει τι θέλει κάθε πέντε λεπτά χωρίς να έχει ιδέα αν γίνεται και αν ταιριάζει με το χώρο.
«Φυσικά» είπε και χαμογέλασε προς όλους τους.
«Εγώ έχω το μεγαλύτερο μερίδιο της κληρονομιάς αλλά επιθυμώ στο κτίριο να στεγαστεί το ίδρυμα της οικογένειας Κίναν οπότε όλοι πρέπει να μπορούν να πουν η γνώμη τους» εξήγησε ξανά ο κύριος Κίναν. Η Λέξι χαμογέλασε και πάλι. Την είχε φάει η αγωνία. «Σας τα λέω όλα αυτά…» είπε και πάτησε ένα κουμπί και ζήτησε στη γραμματέα του να φέρει ένα δίσκο με καφέ και μπισκότα. Η Λέξι δεν είχε όρεξη για κανένα από τα δύο αλλά δεν το είπε. «Για να καταλάβετε το λόγο που η επιλογή αρχιτέκτονα χτύπησε σε παγόβουνο» συνέχισε. Η Λέξι πάγωσε. Είχε καταβάλει κάθε προσπάθεια και της έλεγε μετά από όλα αυτά ότι απέτυχε; Προσπάθησε να μην κλάψει αλλά ήταν δύσκολο.
«Είμαστε εφτά και μετά από ώρες συζητήσεων δεν καταλήξαμε σε έναν αρχιτέκτονα». Η Λέξι δεν είπε τίποτα. Δεν είχε να πει κάτι άλλωστε. Ήταν μπερδεμένη. «Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας γιατί πρόκειται για ένα έργο ζωής. Για εσάς μπορεί να είναι μια επαγγελματική ευκαιρία με μεγάλη έκθεση, αλλά για εμάς είναι η αναπαλαίωση ενός κομματιού της οικογένειάς μας. Είναι ένα σπίτι συνδεδεμένο με τη ζωή μας και δεν παίζουμε με αυτό» είπε αυστηρά. Η Λινέτ και ο Μάικλ έγνεψαν θετικά. Κανείς δε μιλούσε όμως. Μόνο ο κύριος Κίναν. Ήταν προφανές ότι τον σέβονταν όλοι, παρόλο που δεν ήταν ο γηραιότερος εκεί μέσα.
«Κύριε Κίναν, θα αναλάβω το έργο με σεβασμό» του είπε δυναμικά. «Δεν έχω σκοπό να μην αξιοποιήσω στο έπακρο την ομορφιά και την ιστορία του».
«Επιλέξαμε να επικοινωνήσουμε με τρεις αρχιτέκτονες» της είπε, σχεδόν αγνοώντας το σχόλιό της. «Η Λίζα επέλεξε εσένα από ένα άρθρο που διάβασε σε κάποιο περιοδικό διακόσμησης και εντυπωσιάστηκε επειδή είσαι νέα και έχεις πρωτοποριακό πνεύμα, αλλά χωρίς να ισοπεδώνεις τα κλασικά στοιχεία. Ο Μπράντλι και η Λινέτ μάς σύστησαν έναν αρχιτέκτονα ανεξάρτητο επειδή έχει αναλάβει ένα παρόμοιο έργο στο Παρίσι και εντυπωσιάστηκαν με τα αποτελέσματα και οι υπόλοιποι στραφήκαμε σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο με μεγάλη εμπειρία σε κλασικά κτίρια». Ο κύριος Κίναν πήρε μια ανάσα και εκείνη την ώρα μπήκε η γραμματέας. Σέρβιρε καφέ και η Λέξι πήρε το φλιτζάνι ευγενικά. Ανυπομονούσε να συνεχίσει να μιλάει ο άνθρωπος απέναντί της.
«Το αρχιτεκτονικό γραφείο μάς κατέθεσε μια εξαιρετική πρόταση αλλά δεν είδαμε πάθος» της είπε τελικά.
«Δε θέλαμε ένα κτίριο που να θυμίζει ναό» παρενέβη εκείνη τη στιγμή ο Νίκολας Κίναν και όλοι συμφώνησαν. «Θέλαμε κάτι πιο νεανικό, αλλά και κλασικό ταυτόχρονα».
«Μόνο που δε συμφωνούμε» είπε ο Μάικλ και γέλασε. Η Λέξι χαμογέλασε. Κάτι δεν της άρεσε στην πορεία της συζήτησης.
«Έχουμε διχαστεί» είπε ο κύριος Κίναν τελικά. «Οι μισοί προτιμούν το δικό σου σχέδιο και οι άλλοι μισοί το σχέδιο του συναδέλφου σου». Η Λέξι σούφρωσε τα χείλη μπερδεμένη.
«Μα είστε εφτά» είπε και γέλασαν όλοι.
«Εγώ αρνούμαι να ψηφίσω. Μου αρέσουν και τα δύο» είπε και γέλασαν ξανά όλοι.
«Τι προτείνετε λοιπόν;» είπε η Λέξι μετά από μια σιωπή. Ο κύριος Κίναν την κοίταξε επίμονα.
«Το θέμα δεν είναι τι προτείνουμε εμείς, δεσποινίς. Το θέμα είναι τι προτείνετε εσείς. Τι είστε διατεθειμένη να κάνετε για αυτό το έργο» συμπλήρωσε. Τα πάντα, απάντησε εκείνη από μέσα της αλλά δεν το είπε. Πού πήγαινε αυτή η συζήτηση;
«Θα ήταν τιμή μου να το εκτελέσω. Ελπίζω οι ιδέες μου να σας άρεσαν» είπε διπλωματικά και όλοι συμφώνησαν. «Αλλά δεν καταλαβαίνω τι θέλετε από εμένα» παραδέχτηκε.
«Θέλω να σας ρωτήσω άμεσα αν θα δεχτείτε να συνεργαστείτε με τον άλλον υποψήφιο» της είπε και η Λέξι έμεινε. Πάγωσε το μυαλό της και μισάνοιξε το στόμα μπερδεμένη; Τι; Γινόταν αυτό; Μα πώς θα… Όχι, Θεέ μου.
«Με ποιανού τα σχέδια;»
«Με μια μίξη ίσως;»
«Ποιος θα είναι υπεύθυνος;» επέμεινε.
«Θα είστε συνέταιροι. Ισάξιοι» της είπε δυναμικά.
«Κύριε Κιναν, μου αρέσει να δουλεύω μόνη μου» του είπε απλά και αυτό ίσχυε.
«Είστε πολύ μικρή για να ξέρετε τι σας αρέσει, δεσποινίς» της είπε αυστηρά και παρόλο που εκνευρίστηκε, η Λέξι κατάλαβε ότι είχε δίκιο. «Σας προτείνω ένα μεγάλο έργο με διακύβευμα να συνεργαστείτε με κάποιον. Μπορεί να χρειαστεί να βάλετε νερό στο κρασί σας αλλά θα μάθετε και οι δύο από αυτό. Θα συνεργαστείτε και θα ανταλλάξετε ιδέες. Θα βγείτε πιο δυνατοί. Αυτό σας ρωτάω» την κάρφωσε με το παγωμένο βλέμμα του. «Θέλετε το έργο αρκετά πολύ για να ρίξετε τον εγωισμό σας;».


2 σχόλια:

  1. Και να φανταστω οτι ο συνεργατης τηε θα ειναι ο θετος αδερφος? Μαρεσει παρα πολυ ο τροπος π εκτηλισσεται η ιστορια♥ Συγχαρητηρια και καλη αρχη συγγραφεα μας!! Ανυπομωνω να δω και φωτο των πρωταγωνιστων
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή