Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

κεφάλαιο 2-μολύβι και γόμα

2

Η Λέξι δεν είχε καμία όρεξη να δουλέψει. Κανονικά έπρεπε να «χτενίζει» τις τελευταίες λεπτομέρειες για την πρόταση που θα κατέθετε αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Ο καιρός ήταν καλός και θα μπορούσε να πάει ακόμα και για μπάνιο. Είχε αποφασίσει, σχεδόν εμμονικά, να δουλέψει σήμερα και να τελειώσει την πρότασή της δύο μέρες πριν την τελική προθεσμία για να δείξει καλό πρόσωπο, και αυτό θα σκόπευε να κάνει. Μόνο που δεν μπορούσε.

Κοίταξε τριγύρω το γραφείο της λες και το έβλεπε πρώτη φορά. Ένα σχεδιαστήριο, δύο υπολογιστές και ένα γραφείο. Της άρεσε πάντα η λιτότητα και όταν άνοιξε το αρχιτεκτονικό γραφείο της πριν από δύο χρόνια, είχε αποφασίσει να το κρατήσει απλό και απέριττο. Το χρώμα που κυριαρχούσε ήταν το αγαπημένο της λευκό με μερικές μωβ πινελιές. Τα πράγματα τής είχε πάει πολύ καλά και σε μικρό διάστημα είχε πάρει δύο δουλειές ώστε να μπορεί να συντηρεί δικό της γραφείο. Για τη δεύτερη δουλειά μάλιστα, μια μικρή αγροικία στο Ορεγκον, είχε βραβευτεί από ένα περιοδικό διακόσμησης ως η «πιο πολλά υποσχόμενη νεαρή αρχιτέκτονας της χρονιάς». Είχε ταλέντο και το ήξερε. Οι βαθμοί της στο πανεπιστήμιο, τα σχόλια των καθηγητών της, η ικανοποίηση των πελατών της της το έδειχναν. Αλλά το ένιωθε και η ίδια.

Η κοπέλα που είχε προσλάβει πριν από έξι μήνες για γραμματειακή υποστήριξη διάλεξε εκείνη τη στιγμή για να της φέρει τον καφέ της.
«Λέξι, γιατί δε δουλεύεις;» γέλασε ανάλαφρα η Μπέτι,
«Εσύ γιατί μου φέρνεις τον καφέ;» την μάλωσε η Λέξι. «Σου έχω πει ότι δεν είναι δουλειά σου αυτό».
«Αφού βλέπω πόσο αγχωμένη είσαι. Ξέρω πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η δουλειά. Μακάρι να την πάρεις» είπε με ειλικρινή ενθουσιασμό.

Η Λέξι δεν απάντησε. Απλώς χαμογέλασε. Το γραφείο της πήγαινε καλά και ήταν αισιόδοξη, αλλά η αναπαλαίωση της ιστορικής οικίας Κίραν ήταν για εκείνη ένα προσωπικό στοίχημα. Ήθελε να κερδίσει το διαγωνισμό για να αποκτήσει επιτέλους αναγνωρισιμότητα. Εκτός από το τεράστιο οικονομικό όφελος που φυσικά θα της έδινε μια ανάσα για μερικά χρόνια, θα ήταν η ευκαιρία που περίμενε για να δείξει το ταλέντο της σε ένα έργο που θα είχε μεγάλη κάλυψη από τα ΜΜΕ.

«Πότε είναι το ραντεβού με τον τύπο;» ρώτησε η Μπέτι αν και ήξερε. Η Λέξι έκανε ένα μορφασμό. Τα είχε όλα σχεδιάσει και ήταν σίγουρη ότι είχε καλές πιθανότητες να κερδίσει το διαγωνισμό. Το μόνο που την απασχολούσε ήταν ο άνθρωπος που είχε αναλάβει να διεξάγει το διαγωνισμό. Ήταν κάποιος κληρονόμος, πλούσιος και από τζάκι, και δεν ήξερε τι ήθελε. Είχε διαλέξει μερικούς αρχιτέκτονες και τους είχε ζητήσει να του παρουσιάσουν κάτι «δημιουργικό» και θα διάλεγε μετά από μια συνάντηση με τους υπόλοιπους συγγενείς του.

Η διαδικασία την απωθούσε. Το ίδιο και ο κύριος Κίραν. Ήταν ένας άντρας κρυψίνους, που σε έκανε να νιώθεις ότι κάτι σου διαφεύγει. Μερικά άπρεπα σχόλια για την εμφάνισή της και μερικά υπονοούμενα για το μέγεθος της περιουσίας του είχαν ολοκληρώσει την κακή εντύπωση.

«Την Παρασκευή στις 12 του μηνός. Δηλαδή σε 11 μέρες. Αύριο θα στείλω τα σχέδιά μου και λογικά στις 12 θα μας ανακοινώσει ποιος κέρδισε».
«Θεέ μου, τι ίντριγκα!» γέλασε η Μπέτι και όχι άδικα.
«Μέχρι τότε εμένα θα με τρώει η αγωνία» παραδέχτηκε η Λέξι.

Μόλις η Μπέτι βγήκε από το γραφείο, έμεινε ξανά μόνη και κοίταξε έξω από το παράθυρο τη λίμνη. Είχε νοικιάσει ένα μικρό γραφείο αλλά με φανταστική θέα.


Τι ήταν αυτό που την έκανε να νιώθει έτσι όμως; Ήταν κάτι απροσδιόριστο, μια αίσθηση μελαγχολίας που την έκανε να κλείνεται στον εαυτό της. Οι φίλοι της το είχαν συνηθίσει. Το ίδιο και οι εκάστοτε σύντροφοί της. Αλλά εκείνη μισούσε αυτό το κενό μέσα της. Ένιωθε ότι κάτι της έλειπε, ότι ένα κομμάτι της ζούσε έξω από το κορμί της. Κάπου μακριά. Ένιωθε μισή και ανολοκλήρωτη, σαν ένα κομμάτι παζλ που περιμένει το άλλο του μισό. Δεν ήταν από τις γυναίκες που περίμενε κάποιον να την ολοκληρώσει. Όχι. Απλώς κάτι μέσα της έλειπε. Φοβόταν να κοιτάξει το κενό στα μάτια, από τρόμο τι μπορεί να έβλεπε. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει το τέρας που μεγάλωνε μέσα της. 

7 σχόλια:

  1. Μου μυριζειι επιτυχια μεγαληηη!! Ικαρ Μπουγιουρ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άραγε αρχιτεκτονας είναι και ο Ρωμαίο της ιστορίας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι ιστορίες σου δίνουν ένα γλυκό νόημα στον ελεύθερο μου χρόνο,την συγκεκριμένη ήδη σχεδόν την λατρεψα!
    #Μαιρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φαίνεται οτι θα είναι μια υπέροχη ιστορία...Έχω διαβάσει οτι έχεις γράψει και αγάπησα το κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, το ίδιο σίγουρα θα γίνει και εδώ. Σαν βιβλιοφάγος στο λέω εσύ πρέπει να γράψεις βιβλίο είσαι φυσικό ταλέντο. Ευχαριστώ για την συντροφιά -Πετρίτσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Εγώ το μόνο που θέλω από εσάς είναι λίγη υπομονή όταν δεν μπορώ να ανεβάζω κάθε μέρα κεφάλαιο. Βλέπετε τι ώρα γράφω! Φιλιά σε όλες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτη η ιστορια με εχει μαγεψει απο την πρωτη στιγμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή