Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

κεφαλαιο 17-αναμνήσεις αντρικές

17

Πόσο ψυχρή φαίνεται. Με εκνευρίζει αφάνταστα ο αλαζονικός τρόπος που με κοιτάει, σαν να μη με θυμάται, σαν να ξέχασε τελείως ποιος είμαι και τι μου έκανε. Δεν ξέρω αν κατάφερα να κρύψω το σοκ μου όταν την είδα στη συνάντηση με τους Κίναν. Εκείνη, αντίθετα, δεν εξεπλάγη. Απλώς θύμωσε. Και γιατί θύμωσε; Πώς τόλμησε και θύμωσε;

Σήμερα ήμουν πολύ σκληρός μαζί της και το παραδέχομαι. Σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να την κυνηγήσω και να της ζητήσω συγγνώμη αλλά δεν το έκανα. Ο τρόπος που με κοιτάει, με κάνει πραγματικά να αναρωτιέμαι αν με αναγνωρίζει. Δεν ξέρω γιατί με πειράζει. Ίσως επειδή εγώ τη σκεφτόμουν πολύ τόσα χρόνια. Μάλλον είναι θέμα εγωισμού.

Πρέπει να βάλω ένα ποτό. Είναι μια συνήθεια που μισώ αλλά κάτι τέτοια βράδια μόνο ένα ποτήρι ουίσκι μπορεί να με ηρεμήσει. Κάποτε ηρεμούσα ζωγραφίζοντας, αλλά όχι πια. Έχω διοχετεύσει τη δημιουργικότητά μου στη δουλειά μου αλλά δε ζωγραφίζω πια ελεύθερα. Λες και όλο μου το ταλέντο κάηκε μαζί με τις ακουαρέλες μου στη φωτιά.

Έφυγα από το σπίτι μου εκείνο τον Σεπτέμβριο για να σπουδάσω. Ανυπομονούσα να απομακρυνθώ από τον πατέρα μου και την γκόμενά του. Ήθελα να ζήσω μόνος μου, να σπουδάσω κάτι που αγαπούσα και να γυρίσω σπίτι μου μετά από λίγα χρόνια, νόμιμος ιδιοκτήτης του και να τους πετάξω όλους έξω. Δεν είχα όρεξη για αγάπες και λουλούδια. Ίσως δεν ήξερα και πώς να το δείξω, ακόμα και να είχα. Ένιωσα να πνίγομαι, να πιέζομαι. Να μου ζητάνε αθόρυβα πράγματα που δεν ήθελα να δώσω. Ήμουν εγωιστής; Ναι. Ήμουν ανώριμος; Ναι. Τι από αυτά όμως είναι αφύσικο για ένα αγόρι 17-18 χρόνων με όλη του τη ζωή μπροστά και ένα παρελθόν γεμάτο σκοτάδι; Αυτό ήθελα να κάνω. Να φύγω. Δεν είχα δώσει υποσχέσεις και δε μου είχαν ζητηθεί. Ημουνξεκάθαρος.

Ήμουν στην εστία με μια παρέα ένα βράδυ κάπου στα μέσα Οκτωβρίου όταν ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο. Ακουγόταν πιωμένος. Είχε αρχίσει να πίνει μετά το θάνατο της μητέρας μου αλλά το τελευταίο διάστημα το είχε παρακάνει. Η μητέρα της δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για αυτό, παρά μόνο για το πώς να κατασπαταλάει την περιουσία του. 
«Πρέπει να έρθεις. Ξέσπασε φωτιά στο σπίτι. Πρέπει να βοηθήσεις» μου είπε ο πατέρας μου γελώντας μέσα στην ομίχλη του μεθυσιού του. Θυμάμαι να παγώνω και να καίγομαι ταυτόχρονα. Θυμάμαι να τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να είχε πάθει κάτι. Και μετά μια ιδέα. Μια ανάμνηση. «Θα βάλω φωτιά στο σπίτι» μου είχε πει κάποτε. ‘Η κάτι τέτοιο. Οδήγησα ένα αμάξι δανεικό μέσα στη νύχτα για πέντε ώρες μέχρι να αντικρύσω το σπίτι μου καμένο. Ευτυχώς όχι ολοσχερώς, αλλά τόσο άσχημα καμένο που σου έσκιζε τη καρδιά. Ειδικά τη δική μου. Το είχε σχεδιάσει η μητέρα μου και ήταν ένα πάθος που μοιραζόμασταν. Όταν κάηκε το σπίτι μου ένιωσα σαν να την έθαψα ξανά, σαν να πρόδωσα την μνήμη της.

Είναι δυνατόν να είχε βάλει εκείνη τη φωτιά για να με εκδικηθεί; Επειδή έφυγα; Αποκλείεται, προσπάθησα να λογικευτώ. Δε μου είχε δείξει ότι ήθελε να μείνω. Δε μου είπε ποτέ κάτι παραπάνω από ένα «καλή αρχή στην καινούρια σου ζωή» λες και αποχαιρετούσε ένα φίλο της. Γιατί να το έκανε αυτό;

Η φωτιά είχε πλήξει κυρίως το δωμάτιό μου και την κουζίνα, που βρισκόταν από κάτω, καθώς και ένα μέρος από το σαλόνι. Η σοφίτα είχε καεί σχεδόν τελείως. Το καταφύγιό μου είχε γίνει πια σκόνη και θρύψαλα. Τα έργα μου, τα πορτρέτα και οι ακουαρέλες μου ήταν ένας σωρός από στάχτη και σκόνη. Εγώ, που έκρυβα από όλους ότι ζωγραφίζω, που δεν άφηνα κανέναν να μπει εκεί μέσα, έπρεπε να επιθεωρήσω μαζί με τους πυροσβέστες το χώρο και να διαλέξω ό,τι είχε απομείνει. Τίποτα. Όλα ήταν μια άμορφη μάζα.

«Ένα ατύχημα» είπε ο πατέρας μου μερικές ώρες μετά στην αστυνομία. Η μητέρα της έδειχνε ταραγμένη, και δε μιλούσε. «Η Λέξι ήταν αναστατωμένη και παρέσυρε ένα κηροστάτη χωρίς να το καταλάβει. Ήταν ένα απαίσιο ατύχημα» τους είπε. Μα πού ήταν; Θα τη σκότωνα. Έπρεπε να τη βρω. Να μάθω γιατί το έκανε. Ήμουν σίγουρος ότι δεν ήταν ατύχημα.
«Η Λέξι φοβάται ότι θα αντιδράσεις άσχημα και θα μείνει στην Τζιλ απόψε» είπε η μητέρα της. Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου. Έτσι απλά; Μου έκαψε το σπίτι και το έβαλε στα πόδια;
«Θα τη βρω» τους είπα απλά και κοιτάχτηκαν.

Πήγα στο σπίτι της Τζιλ. Μπούκαρα στο σπίτι χωρίς να με καλέσουν μέσα. Άνοιξα την πόρτα του δωματίου που μου έδειξε τρομαγμένη η Τζιλ από τις απειλές μου. Τη βρήκα μέσα, να κοιμάται στο σκοτάδι λες και δεν έχει συμβεί τίποτα.
«Γιατί το έκανες;» τη ρώτησα απλά, προσπαθώντας να μη τη σκοτώσω.
«Δεν έκανα τίποτα» μου είπε απλά. Η φωνή της ακουγόταν αλλοιωμένη. Έδειχνε σαν να υποφέρει. Η υποκρίτρια.
«Σε σιχαίνομαι και θα σε σιχαίνομαι όλη μου τη ζωή» της είπα με σφιγμένα δόντια. Και το εννοούσα.
«Καταλαβαίνω» ψιθύρισε εκείνη απλά. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και για 11 χρόνια είχα τη χαρά να μην την ξαναδώ.


Meet Gabriella Wilde


 

4 σχόλια:

  1. Είναι καταπληκτικό όταν γράφεις τις σκέψεις των αντρών... πραγματικά καταπληκτικό! PS Ωραίο ζευγάρι.. Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω να μην το εκανε επίτηδες η Λέξι αλλιώς θα την βρίσω... Πολυ όμορφη η πρωταγωνίστρια μας, ο καημενος ο Νόα δεν ειναι και λίγα αυτα που πέρασε ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. φοβερή η πρωταγωνίστριά μας! είμαι πολύ σίγουρη ότι κάπου την ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αποκλείεται να το έκανε επίτηδες... Αχ αυτός ο εγωισμός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή