Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

κεφάλαιο 13-καραβίδες και καβουρόψυχα

Κεφάλαιο 13

Η Λέξι έφτασε στην οικία Κίναν με πέντε λεπτά καθυστέρηση λόγω της κίνησης παρόλο που προσπάθησε να είναι στην ώρα της. Κανείς δεν έδειξε όμως να είχε ενοχληθεί. Της άνοιξε η ίδια η Λινέτ και πήρε το παλτό της. Χαιρέτισε ευγενικά έναν έναν τους Κίναν και ενημερώθηκε ότι απόψε δεν μπορούσε να παρευρεθεί ο Μάικλ, ο οποίος έστελνε τις ευχές του για καλή συνεργασία και τις απολογίες του για την απουσία του.

«Το σπίτι σας είναι πανέμορφο» είπε στη Λινέτ και τον άντρα της. Το σπίτι ήταν χτισμένο σε μια υπέροχη περιοχή με θέα στη θάλασσα και έδειχνε να έχει ανακαινιστεί πρόσφατα και με μεγάλο μεράκι. Εκείνος χαμογέλασε.
«Η γυναίκα μου είναι μια σωστή Κίναν. Λατρεύει τα κλασικά κτίρια. Εγώ της λέω να μετακομίσουμε σε κάτι πιο σύγχρονο, αλλά…» ανασήκωσε τους ώμους.
«Έλα τώρα!» τον πείραξε εκείνη. «Θα αφήσουμε ένα πανέμορφο σπίτι για να πάμε να ζήσουμε σε ένα άψυχο κτίριο με γυαλιά και λαμαρίνες;». Η Λέξι γέλασε. Ο κύριος Τζόουνς επίσης.
«Υπάρχουν και μοντέρνα σπίτια με χαρακτήρα» ήταν το μόνο που τους είπε αλλά δεν επέμεινε. Δύσκολα θα έβρισκαν κάτι αντίστοιχο με αυτό το σπίτι.
«Μα πόσο όμορφη είστε!» άκουσε μια φωνή από πίσω της και ανατρίχιασε. Ο κύριος Κίναν. Μόνο αυτός ήταν τόσο εκδηλωτικός.
«Κύριε Κίναν, χαίρομαι που σας βλέπω» του είπε και του έτεινε ευγενικά το χέρι. Οι υπόλοιποι Κίναν με τις οικογένειές τους είχαν ήδη αρχίσει να πίνουν τα απεριτίφ που τους σέρβιρε μια κοπέλα στο μεγάλο σαλόνι.
«Να με λες Λούις. Από εδώ και στο εξής εμείς οι δύο θα είμαστε σε συνεχή επαφή» της είπε γλυκανάλατα. Η Λέξι ανατρίχιασε πάλι.
«Και πάλι σας ευχαριστώ για την πρόσκληση» του είπε, αποφεύγοντας να υιοθετήσει την προσφώνηση. Εκείνος φίλησε το χέρι της απαλά.
«Πάμε να καθίσουμε στο τραπέζι. Θέλω να συζητήσουμε πολλά» πρότεινε αλλά η Λέξι κοντοστάθηκε.
«Μα ο κύριος Βέγκα; Συγγνώμη. Ο Νόα; Δεν είναι ακόμα εδώ» είπε μπερδεμένη κι εκείνη τη στιγμή άκουσε γέλια. Νεανικά γέλια. Είδε τον Νόα να μπαίνει στη σάλα παρέα με τη Λίζα, συζητώντας ζωηρά.
«Είχαν βγει στον κήπο για να καπνίσουν» της είπε εκείνος αδιάφορα, ακολουθώντας το βλέμμα της. «Φαίνεται να τα πάνε καλά».

Η Λέξι δεν απάντησε κάτι. Ακολούθησε τον κύριο Κίναν και κάθισε πλάι του στο τραπέζι ενώ χαιρέτισε με ένα νεύμα τον Νόα από μακριά. Έδειχνε πολύ απασχολημένος στη συζήτηση με τη νεαρή κοπέλα. Η Λίζα φορούσε ένα κοντό μαύρο φόρεμα που την έκανε να δείχνει πολύ μεγαλύτερη από 20 κι εκείνος…Εκείνος ήταν μοναδικός. Φορούσε ένα μαύρο στενό παντελόνι και λευκό πουκάμισο χωρίς γραβάτα. Δεν είχε προσπαθήσει πολύ να αρέσει και αυτό ήταν το καλύτερο. Γιατί του έβγαινε αβίαστα. Σαν να είχαν ραφτεί τα ρούχα για εκείνον.
Αν έκρινε από την εφαρμογή βέβαια, ίσως αυτό να είχε συμβεί στην πραγματικότητα.

Δεν της άρεσε καθόλου που κάθισαν μακριά και δεν της είπε καν γεια. Δεν περίμενε φυσικά να μιλήσουν ποτέ άνετα. Είχαν συμβεί πολλά ανάμεσά τους. Αλλά είχαν ένα πρότζεκτ να ολοκληρώσουν. Εκείνη έτρεμε ακόμα όταν τον κοιτούσε. Η ομορφιά του, η μελαγχολία στο πρόσωπό του, καλά κρυμμένη πια κάτω από ένα χαμόγελο, τρυπούσαν πάντα το δέρμα της και έφταναν στην ψυχή της. Προφανώς και στην ψυχή της Λίζας αν έκρινε τη λατρεία με την οποία τον κοιτούσε. Όπως τον κοιτούσε κι εκείνη πριν από μερικά χρόνια. Όταν εκείνος δεν την έβλεπε. Τον κοιτούσε κρυφά και αποτύπωνε το πρόσωπό του μέσα της.


Έφαγαν ένα πλούσιο γεύμα με θαλασσινά, συζητώντας κυρίως για τις αναμνήσεις που είχαν όλα τα μέλη της οικογένειας Κίναν από την Εδέμ, το σπίτι που θα αναπαλαίωναν.
«Θα βάλετε ένα χρονοδιάγραμμα και θα μας πείτε περίπου πότε θα τελειώσετε;» ρώτησε η Λινέτ λίγο πριν το επιδόρπιο. Πριν απαντήσει η Λέξι, πετάχτηκε ο Νόα.
«Θα συναντηθούμε τη Δευτέρα το πρωί και θα κάνουμε ένα πλάνο» πρότεινε, χωρίς να τη ρωτήσει φυσικά. Η Λέξι έγνεψε, μόνο για να μη φανεί ότι διαφωνεί. Ο,τι ήθελε θα το έλεγε κατ’ ιδίαν.
«Είμαστε πολύ αισιόδοξοι για τη συνεργασία σας» είπε η Λίζα. «Φοβόμασταν ότι δε θα τα πάτε καλά, αλλά άκουσα ότι είστε κάτι σαν αδέρφια. Ισχύει;» είπε χαρωπά.
«Απλώς συγκάτοικοι αν το σκεφτείς» είπε βεβιασμένα η Λέξι, τραβώντας τα βλέμματα πάνω της. «Οι γονείς μας είχαν σχέση».
«Δεν παντρεύτηκαν;» ρώτησε ο Νίκολας.
«Όχι, ποτέ» είπε η Λέξι. «Όλο το ανέβαλαν» συμπλήρωσε. Δεν είπε φυσικά όσα της είχε εκμυστηρευτεί η μητέρα της. Ότι τελικά είχε αποφασίσει ότι περισσότερα κερδίζεις ως γκόμενα παρά ως σύζυγος κάποιου.  Ότι θα παντρευόταν ξανά μόνο αν επρόκειτο να είναι με κάποιον 80άρη που θα τα τίναζε σύντομα. Και άλλα τέτοια αηδιαστικά.
«Και πώς ήταν η συγκατοίκηση;» επέμεινε η Λίζα. Η Λέξι ένιωθε πολύ άβολα.
«Δε βλεπόμασταν πολύ» είπε ήρεμα ο Νόα. «Ήμασταν διαφορετικοί χαρακτήρες».
«Όχι και πολύ απ’ ο,τι φαίνεται» γέλασε ο Τζέιμς. «Γίνατε και οι δύο αρχιτέκτονες!» όλοι γέλασαν.
«Και εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες» είπε ανάλαφρα η Λέξι και γέλασαν ξανά όλοι. Εκτός από τον Νόα. Που την κοιτούσε σταθερά με ένα βλέμμα ανεξιχνίαστο.

Μετά το γεύμα την πλησίασε. Δεν έδωσε σημασία στο φόρεμά της, στα τακούνια της, στο μακιγιάζ της κι ας είχε αφιερώσει 40 λεπτά για να ετοιμαστεί. Ήταν σαν να κοιτούσε έναν τοίχο.
«Προτείνω να νοικιάσουμε δυο ορόφους» της είπε απότομα.
«Καλησπέρα» χαμογέλασε εκείνη ξερά.
«Έναν όροφο για το γραφείο. Επειδή δεν σκοπεύω να χάνω χρόνο και θέλω να δουλέψω πολύ, θα μένω στον από πάνω όροφο» της πέταξε. Χωρίς να ρωτήσει τίποτα και κανέναν.
«Σαν πολλά δε ζητάς; Ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά;»
«Οι Κίναν. Το δέχτηκαν!»
«Πώς τολμάς να παίρνεις αποφάσεις πίσω από την πλάτη μου;» τον προκάλεσε. Δεν έδειξε να ενδιαφέρεται και πολύ για την αντίδρασή της.
«Οι Κίναν μού είπαν ότι επειδή μένεις κι εσύ μακριά μπορείς να έχεις ένα δωμάτιο αν θέλεις να περνάς μερικά βράδια στην πόλη» της είπε βαριά, αγνοώντας τις αντιδράσεις της.
«Μα τι λες; Έχω σπίτι!».
«Μία ώρα μακριά» της θύμισε.
«Δε σκοπεύω να μετακομίσω».
«Κατανοητό» της είπε ουδέτερα.
«Μείνε εσύ στον πάνω όροφο, να κάνεις τον καλό μαθητή» τον ειρωνεύτηκε. «Άσε και το φως ανοιχτό όλο το βράδυ να δείχνεις ότι δουλεύεις».
«Μη ζηλεύεις. Σου είπα ότι μπορείς να μείνεις κι εσύ αν θες κάποιο βράδυ. Εγώ δε έχω άλλο σπίτι εδώ» της είπε.
«Να μείνουμε πάλι μαζί κάτω από την ίδια στέγη; Ας γελάσω» του είπε ξερά.
«Αυτή τη φορά όμως δεν είσαι παρείσακτη» της θύμισε. Η Λέξι ένιωθε ένα κύμα ντροπής να την παρασέρνει. Αλλά αμέσως συνήλθε.
«Δεν το διάλεξα εγώ να έρθουμε. Απλώς ήμουν αποσκευή της μητέρας μου. Πέρασαν 11 χρόνια. Ακόμα τα ίδια θα λέμε;» του θύμισε.
«Δε χορταίνω» ειρωνεύτηκε.
«Είσαι γελοίος» του είπε.
«Κι εσύ τελείως ανώριμη. Η έλλειψη επαγγελματισμού που δείχνεις με ξεπερνάει. Κάποια βράδια θα πρέπει να ξενυχτάμε. Σκοπεύεις να χτυπάς κάρτα στις πέντε; Αν χρειαστεί να χάσεις το φέρι θα πας σε ξενοδοχείο; Είσαι χαζή τελείως» την κατακεραύνωσε.
«Προτιμώ στο δρόμο, παρά στο ίδιο σπίτι μαζί σου».
«Μιλάμε για 200 τετραγωνικά. Δε θα κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι» είπε ξερά. Η Λέξι έκλεισε φευγαλέα τα μάτια της για να σβήσει τις εικόνες. Κι εκείνος όμως, έστρεψε αλλού το βλέμμα μόνο για μερικά δευτερόλεπτα, σαν να ζεματίστηκε με το σχόλιό του.
«Είσαι απαράδεκτος» ψέλλισε απλά εκείνη.
«Ελπίζω να σκαμπάζεις τίποτα από αρχιτεκτονική» της είπε τελικά και σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος. «Γιατί εμένα δε θα με εντυπωσιάσεις με κοντά φορέματα» είπε προκλητικά. Η Λέξι χαμογέλασε. Το φόρεμά της έφτανε στο γόνατο! Αλλά αν σκόπευε να υπονοήσει το οτιδήποτε, θα του έδειχνε.
«Ελπίζω κι εσύ να βελτιώθηκες λίγο στο σχέδιο» του αντιγύρισε. «Γιατί αν σχεδιάζεις όπως παλιά, τότε θα πρέπει να κοιμηθείς με τη Λίζα και όλες τις φίλες της για να κρατήσεις τη δουλειά σου».


5 σχόλια:

  1. άψογο κεφάλαιο!!περιμένω τις σκέψεις του Νόα πώς και πώς!!Νάντια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτοί οι δύο ή είναι τελείως αντίθετοι ή μοιάζουν πολύ. Ότι και να είναι από τα δύο κάνουν φοβερό δίδυμο και με κάνουν να ανυπομονώ για τα επόμενα κεφάλαια. :-) - Πετρίτσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ''Η ομορφια του,η μελαγχωλια στο προσωπο του, καλα κρυμμενη πια κατω απο ενα χαμογελο τρυπουσαν παντα το δερμα της και εφταναν στη ψυχη της!''Τι να πω συγγραφεα μας ζωγραφισες παλι!Πολυ συγκινητικες σκεψεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εχεις φοβερη "πενα" κοριτσι μου,μονο που σε αυτη την περιπτωση ειναι πληκτρολογιο χιχι (αστειακι).:):)
    Ικαρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή