Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

κεφάλαιο 12-η Λέξι υπερβάλλει

12

«Θα κάνουμε μία ώρα να έρθουμε! Αν είμαστε τυχερές! Γιατί να μην έρθει αυτός στο γραφείο μας;» γκρίνιαξε η Μπέτι την επόμενη μέρα το πρωί. Η Λέξι της ανακοίνωσε ότι ο Νόα επιθυμούσε να βρουν ένα άνετο γραφείο στο Σαν Φρανσίσκο. Όταν του εξήγησε ότι μένει μακριά, της είπε ότι δεν το έκρινε σκόπιμο να μετακομίσει στην άκρη του πουθενά για να είναι κοντά στο γραφείο της. Του εξήγησε ότι η Νάπα είναι όμορφη. Ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους. Μετά προσπάθησε να του  πει ότι δεν είναι σωστό να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό του έργου με χρήματα για την ενοικίαση ενός καινούργιου γραφείου. Εκεί ήταν που έχασε το μέτρο. Την κατηγόρησε ότι είναι «ψιλικατζού» και ότι αν ήθελε να υπολογίζει τα πάντα έπρεπε να γίνει οικονομολόγος και ότι στην επιστήμη τους, όταν τους παρέχεται ένα άνετο μπάτζετ, οφείλουν να κάνουν ό,τι χρειάζεται για ένα άψογο αποτέλεσμα και όχι οικονομία. Μετά της είπε ότι κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα και ότι δεν είναι δυνατόν εκείνος να συνεργαστεί με μια τόσο επιπόλαια επαγγελματία. Και όλα αυτά ενώ έπινε αδιάφορα τον καφέ του.
«Έτσι αποφασίσαμε. Θα συνηθίσουμε. Μπορούμε να ερχόμαστε με ένα αμάξι για να μην πληρώνεις βενζίνες» προσφέρθηκε η Λέξι.
«Και το γραφείο μας; Θα πληρώνεις ενοίκιο για ένα άδειο χώρο;»
«Αν έχω χρόνο θα μπορώ να αναλαμβάνω και άλλα πρότζεκτ και θα τα δουλεύω εκεί. Μην ανησυχείς. Απλώς πρόσεχε τι λες ότι είναι εκείνος μπροστά. Φαίνεται πολύ παθιασμένος με το πρότζεκτ και νομίζω ότι είναι πολύ άνετος με τους Κίναν».
«Τους ξέρει από πριν;»
«Δε νομίζω. Απλώς έτσι είναι το στιλ του. Φοβάμαι ότι θα περάσει στους Κίναν το μήνυμα ότι αυτός είναι κουλ και δημιουργικός κι εγώ είμαι η ξινή που πάει το πρότζεκτ πίσω με τις ανασφάλειές της».
«Μα εσύ δεν είσαι έτσι».
«Πρέπει να τον δεις. Η στάση του σώματός του δείχνει πόσο με απαξιώνει».
«Μήπως υπερβάλλεις; Μισή ώρα βρεθήκατε. Πότε τα είδες αυτά; Μήπως έχεις κακές αναμνήσεις;» ρώτησε η Μπέτι. Η Λέξι αναγκάστηκε να της πει μερικά πράγματα για το πώς γνωρίζονταν. Είχε αποφασίσει να μιλάει άνετα, για να μην καταλάβει τίποτα ο κόσμος. Και στον Μπιλ. Έπρεπε να μιλήσει στον Μπιλ.
«Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ δύσκολο παιδί και μου έκανε τη ζωή δύσκολη. Αλλά ήταν και άσχημα τα πράγματα. Δεν έφταιγε μόνο αυτός…» μονολόγησε η Λέξι. Η Μπέτι δεν την πίεσε για παραπάνω αλλά ένιωθε την περιέργειά της.
«Πώς είναι τώρα;» ρώτησε πονηρά η Μπέτι. «Μοιάζετε;»
«Μα σου είπα ότι δεν είμαστε αδέρφια! Ούτε καν θετά!» είπε η Λέξι απεγνωσμένα. «Εκείνος έχει πιο σκούρα μαλλιά και μάτια. Είναι πολύ ψηλός και δεμένος. Ήταν εσωστρεφής, αλλά τώρα έχει πολύ τουπέ. Δεν ξέρω αν απλώς «λύθηκε» ή αν το παίζει».
«Δεν αλλάζει ο άνθρωπος».
«Πάνε τόσα χρόνια…»
«Δεν αλλάζεις τόσο ριζικά από τα 17 σου, Λέξι μου. Υποθέτω ότι η νέα, επικοινωνιακή βερσιόν του, είναι απλά μια άλλη προσέγγιση. Μια προσπάθεια να διαχειριστεί την εσωστρέφειά του».
«Να πού χρησιμεύει μια γραμματέας με πτυχίο στην ψυχολογία» γέλασε η Λέξι και την τσίμπησε φιλικά στο χέρι.
«Δε μου απάντησες όμως. Πώς είναι;» επέμεινε η Μπέτι λες και διάβαζε το μυαλό της.
«Σου είπα. Είναι πιο σκούρος, με πυκνά μαλλιά και…».
«Είναι ωραίος;» τη διέκοψε.
Η Λέξι δεν απάντησε αμέσως. Απελπιστικά πολύ, σκέφτηκε να πει. Σου κόβει την ανάσα. «Είναι γοητευτικός» αρκέστηκε. «Φορούσε ένα πολύ ωραίο παντελόνι και μοντέρνο τζάκετ. Είδα και μερικά τατουάζ αν πρόσεξα καλά» πρόσθεσε.
«Ουάο! Εναλλακτικό!» ξεφώνισε η Μπέτι. Η Λέξι γέλασε.
«Εναλλακτικός αλλά θα μας βγάλει το λάδι. Μου θυμίζει μαθητή στο σχολείο που σηκώνει το χέρι του συνέχεια για να πόσο καλός είναι».
«Λες να είναι καλός; Έλα να κάνουμε έρευνα» είπε η Μπέτι.
«Βρήκα μερικές λεπτομέρειες για τις σπουδές του στο ίντερνετ αλλά δεν βρήκα έργα του».
«Να φανταστώ θα έχει φοβερές περγαμηνές;»
«Κορυφαία πανεπιστήμια και τα λοιπά. Πτυχίο, μεταπτυχιακό και τώρα κάνει διδακτορικό. Υποτροφίες, βραβεύσεις, μπλα μπλα μπλα».
«Μη ζηλεύεις» γέλασε η Μπέτι.
«Σιγά μη ζηλέψω. Είχε πάντα ταλέντο. Ήταν σίγουρο ότι θα τα πήγαινε καλά αν διάλεγε κάτι δημιουργικό» είπε η Λέξι και για κάποιο λόγο κάτι ζεστό ξεχύθηκε μέσα της. Κάτι σαν περηφάνια.
«Πιστεύω ότι θα είστε φοβερό δίδυμο».
«Αν δε σφαχτούμε απόψε» γέλασε η Λέξι.
«Α ναι! Το πάρτι στους Κίναν! Τι θα φορέσεις;»
«Έλεγα να φορέσω κάτι καλό, αλλά αν είναι να έρχεται αυτός σπορ κάζουαλ, δε θέλω να φαίνομαι εγώ υπερβολική».
«Ένα κοκτέιλ φόρεμα είναι ό,τι πρέπει. Μη μου πεις ότι θα πας με τζιν!»
«Ε όχι και τζιν» γέλασε η Λέξι. Δεν ήθελε να φορέσει κάτι ωραίο και εκείνος να καταλάβει ότι ντύθηκε για εκείνον αλλά όχι και με τζιν. «Ίσως το μπλε φόρεμα».
«Ναι, ναι. Σίγουρη επιλογή» σχολίασε η Μπέτι.


Η Λέξι έμεινε για λίγο μόνη στο γραφείο της για να μαζέψει μερικούς φακέλους. Έπρεπε να κάνει μερικά πράγματα πριν το δείπνο, αλλά δεν είχε ενέργεια. Πώς είχε γίνει αυτό; Πώς ο εφιάλτης και το όνειρο μαζί επέστρεψαν στη ζωή της; Νόμιζε ότι τον είχε αφήσει πίσω της. Ήταν παιδιά τότε. Πώς εισέβαλε πάλι στη ζωή της διεκδικώντας τη σκέψη της τόσο δυναμικά;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου