Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

κεφάλαιο 11-άντρες....

«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο Μπράντλι Κίναν αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία.
Ο Νόα και η Λέξι συνέχιζαν να κοιτάζονται, πολεμώντας σιωπηρά με το βλέμμα τους.
«Μα έχετε διαφορετικό επώνυμο» είπε ο κύριος Κίναν. Ο Νόα γέλασε. Χωρίς να γυρίσει προς το μέρος του άντρα συνέχισε να μιλάει κοιτώντας τη Λέξι.
«Λεπτομέρειες» χαμογέλασε πλατιά.
«Δεν είμαστε αδέρφια» έσπευσε να διορθώσει η Λέξι γυρνώντας προς τους άναυδους άντρες. «Απλώς οι γονείς μας είχαν σχέση όταν ήμασταν μικροί. Δεν είμαστε βιολογικά αδέρφια, ούτε καν θετά» είπε με πάθος.
«Αυτό είναι καλό όμως» είπε ο κύριος Κίναν χαρωπά. «Είναι θετικό το ότι γνωρίζεστε ήδη. Φοβόμασταν ότι θα δε θα ταιριάζατε σαν χαρακτήρες, αλλά μιας και έχετε ζήσει μαζί…».
«Ω μην ανησυχείτε» είπε με κέφι ο Νόα. «Έχουμε καλή χημεία» είπε και την κοίταξε.

Η Λέξι δεν απάντησε. Τον κοίταξε για λίγο. Ο χρόνος τού είχε κάνει καλό. Τον άφησε έναν όμορφο έφηβο και τον βρήκε έναν εντυπωσιακό άντρα. Ο τρόπος που τα μάτια του έλαμπαν όλο αυτοπεποίθηση, τα έντονα χαρακτηριστικά του και το δεμένο σώμα του τον έκαναν απλά ακαταμάχητο. Και όσα είχε πει για τη χημεία τους δε τη βοηθούσαν πολύ. Της θύμισαν τη σχέση που είχαν πριν από 11 χρόνια. Σπίθες στην αρχή, φλόγες στο τέλος. Φλόγες που έκαψαν τα πάντα. Κι αυτούς, και τους γύρω τους.

 «Δεν είχαμε κρατήσει επαφή. Δεν γνώριζα καν ότι είναι αρχιτέκτονας» είπε η Λέξι χωρίς λόγο. Ένιωσε χαζή με αυτό που είπε αλλά της ξέφυγε.
«Νόμιζα ότι ήξερες ότι αγαπούσα την αρχιτεκτονική» της είπε άχρωμα. «Εσύ όμως; Πώς σου προέκυψε;» τη ρώτησε σχεδόν επιθετικά.
Η Λέξι δεν απάντησε. Δεν ήξερε τι να του πει. Τι να του πει πιο αξιοπρεπές από το ότι αγάπησε την αρχιτεκτονική επειδή αγάπησε εκείνον; Επειδή της μετέδωσε την αγάπη του και μόνο σχεδιάζοντας ένιωθε κοντά του όταν τους χώρισε η ζωή;
«Άρα είμαστε εντάξει» είπε ο Μπράντλι μετά από μια μικρή σιωπή. Η Λέξι και ο Νόα έγνεψαν θετικά. «Ο Νόα θα υπογράψει ευθύς αμέσως και μπορείτε να αρχίσετε από τώρα να συνεργάζεστε. Νομίζω ότι πρέπει πρώτα να συμφωνήσετε για τα γραφεία σας» τους παρότρυνε.
«Νομίζω ότι το γραφείο μου είναι ό,τι πρέπει» είπε η Λέξι. Το κεφάλι της πονούσε αφόρητα αλλά έπρεπε να το αγνοήσει. Το σύμπαν τής έκανε πλάκα. Δεν μπορεί να ζούσε όλο αυτό. Είχε να τον δει χρόνια και νόμιζε ότι το είχε αφήσει πίσω της. Γιατί ανατρίχιαζε όταν την κοιτούσε; Γιατί ήθελε να τον ρωτήσει αν τη σκεφτόταν τόσα χρόνια όπως έκανε εκείνη;
«Εγώ προτιμώ έναν ουδέτερο χώρο» είπε εκείνος δυναμικά. Είχε βγάλει το τζάκετ του και είχε βολευτεί σε έναν καναπέ. Ήταν απίστευτος ο αέρας και η άνεσή του. Δεν ήταν πια επιφυλακτικός και συγκρατημένος. Αυτός έδειχνε να είναι έτοιμος να παίξει γκολφ με τους Κίναν.
«Καλά ξεκινάμε» ξεφύσησε η Λέξι και οι Κίναν γέλασαν.
«Θα τα βρείτε, είμαστε σίγουροι» είπε ο Μπράντλι και ο Νόα χαμογέλασε ξερά. Ναι, σιγά, σκέφτηκε η Λέξι. «Θα σας αφήσουμε να τα πείτε για λίγο και μόλις υπογράψει ο Νόα, μπορείτε να μας φωνάξετε. Αύριο είστε καλεσμένοι στην οικία της η Λινέτ για να γιορτάσουμε. Είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι» είπε και βγήκαν από το δωμάτιο.

Η σιωπή ήταν εκκωφαντική. Είχε γυρισμένη την πλάτη του προς εκείνη και κοιτούσε από το παράθυρο.
«Μην υπογράψεις» ήταν το μόνο που του είπε, λίγα δευτερόλεπτα μετά. Ικετευτικά. Απελπισμένα.
«Δεν κάνω ποτέ πίσω» της είπε εκείνος σκληρά. Δε θα της το έκανε εύκολο.
«Θα είναι κόλαση» του είπε προειδοποιητικά. Δεν ήξερε αν ήθελε να προστατεύσει πιο πολύ εκείνον ή τον εαυτό της.
«Έχω ζήσει την κόλαση μαζί σου ξανά» άκουσε το χαμόγελο στη φωνή του.
«Και δε σου έφτασε;» τον ρώτησε μπερδεμένη. Ήταν ένα μαρτύριο. Γιατί να έπρεπε αυτοί οι δύο να συνυπάρξουν και πάλι;
«Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος» της είπε και για κάποιον λόγο τον πίστευε. Έδειχνε σαν να μη θυμάται τίποτα. Τα μάτια του ήταν σχεδόν θολά όταν την κοιτούσε. Τις λίγες αυτές φορές. Θύμωσε μαζί του. Εκνευρίστηκε που είχε ξεχάσει και είχε γίνει πιο δυνατός.
«Δεν είμαστε καλός συνδυασμός» του θύμισε. «Σε κάθε ηλικία».
«Θα χωρίσουμε αρμοδιότητες και θα ελαχιστοποιήσουμε τις επαφές. Δεν αφήνω το πρότζεκτ».
«Κι εγώ τη θέλω πολύ».

«Τότε σταμάτα να γκρινιάζεις και βρες έναν τρόπο να δουλέψουμε μαζί».

4 σχόλια:

  1. Πολυ ενδιαφερον γινονται τα πραγματα !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτη η ιστορια θα γινει η αγαπημενη μου ......... Αλλα γτ τοσο μικρα κεφαλαιαα πλιζ μεγαλωσε τα λιγοο ��εισαι θεα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. φοβερο κεφαλαιο νομιζω οτι της λεει ψεματα οτι αλλαξε

    ΑπάντησηΔιαγραφή