Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Ταμπου- κεφάλαιο 1




Πριν από 11 χρόνια…

Η κόρη μιας ξεπεσμένης ηθοποιού, με τρία διαζύγια στο ενεργητικό της στην ηλικία των 40. Η κόρη μιας γυναίκας πεινασμένης για δόξα και χρήμα. Η κόρη μιας γυναίκας που ξέρει μόνο να αγαπάει τον εαυτό της, να φλερτάρει με όλους και να παντρεύεται τον πλειοδότη. Μιας γυναίκας που δεν είχε υπάρξει ποτέ τρυφερή με τη μοναχοκόρη της.

Αυτό ήταν. Και το ήξερε. Και τον περισσότερο καιρό δεν την ένοιαζε που κρατούσε ταμπέλα. Που ετεροπροσδιοριζόταν. Μόνο όταν ο κόσμος περίμενε από εκείνη να είναι εξίσου κεφάτη, ομιλητική και…διαχυτική όπως η μητέρα της. Γιατί, σαν από κάποιο συμπαντικό αστείο, ήταν το ακριβώς αντίθετο. Εσωστρεφής και μελαγχολική, συγκρατημένη και καχύποπτη. Είχε αλλάξει μέχρι τα δεκάξι της τέσσερις πολιτείες και έξι σχολεία. Έξι σχολεία! Η μητέρα της δε στέριωνε ποτέ με κάποιο σύντροφο και αναγκαζόταν να μετακομίσει κάθε φορά που έβρισκε τον επόμενο. Ο πατέρας της είχε φτιάξει άλλη οικογένεια κάπου στον Καναδά και ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχε θέση στη ζωή του. Και έτσι, ακολουθούσε τη μαμά της. Κάπου ανάμεσα στις βαλίτσες και τα νεσεσέρ, ταξίδευε κι εκείνη. Παρέα με τα βιβλία της και την ελπίδα ότι κάποτε θα έμενε κάπου για πάνω από ένα χρόνο, θα έκανε φίλους, θα άπλωνε ρίζες.

Όλα αυτά σκεφτόταν όταν ένα πανάκριβο αμάξι ήρθε να τις παραλάβει από το αεροδρόμιο του Φοίνιξ στην Αριζόνα. Η μητέρα της είχε γνωρίσει έναν πολύ πετυχημένο δικηγόρο ενώ έκανε άλλη μια αποτυχημένη οντισιόν στην Καλιφόρνια. Εκείνος είχε ένα συνέδριο στην πόλη και την κέρασε ένα ποτό στο λόμπι του ξενοδοχείου. Τρεις μήνες μετά και η απόφαση ήταν ειλημμένη. Οι δύο οικογένειες θα γίνονταν μία. Η Λέξι μάζεψε ξανά τα πράγματά της, όσα δηλαδή είχε προλάβει να ξεπακετάρει, και μπήκε στο αεροπλάνο για να γνωρίσει τον καινούργιο ευεργέτη τους. Τρεις μήνες είχε καταφέρει να μην τον συναντήσει, μιας και εκείνος έλειπε ένα μεγάλο διάστημα και μετά τον επισκεπτόταν η μητέρα της μόνη της.

«Αυτή τη φορά θα έχεις δωμάτιο με δικό του μπάνιο» της είπε η μητέρα της ενθουσιασμένη, λες και αυτό είχε σημασία. Ποιος ήταν ο καινούργιος της πατριός; Πόσο θα έμεναν στο Φοίνιξ; Το σχολείο θα ήταν καλό;
Δε ρώτησε ποτέ. Είχε αποφασίσει να υπομείνει το βασανιστήριο μέχρι να ενηλικιωθεί. Σε λιγότερο από 2 χρόνια θα γινόταν 18. Και μετά θα έφευγε για σπουδές. Είχε ένα μικρό ποσό από τη γιαγιά της στην τράπεζα και θα δούλευε. Θα κατάφερνε να σπουδάσει. Η μητέρα της δεν είχε καθόλου έσοδα πια, μιας και είχε χρόνια να δουλέψει σε κάποια ταινία. Ζούσε με όσα της πρόσφεραν οι σύντροφοί της. Αποσβένοντας την αστραφτερή ομορφιά που παρόλα τα χρόνια της δεν έλεγε να εξασθενήσει.

Ο καιρός ήταν πολύ ζεστός στα μέσα του Αυγούστου. Η Λέξι είχε ιδρώσει παρόλο που η λιμουζίνα κλιματιζόταν. Ίσως από το άγχος για το τι θα αντιμετώπιζε. Σίγουρα έναν πλούσιο πενηντάρη, με κοιλίτσα και κόκκινα μάγουλα. Ένα σπίτι σαν μαυσωλείο, με χρυσά σκαλιστά έπιπλα, και μια ζωή αδιάφορη, πλην πλουσιοπάροχη.

Όταν το αμάξι πέρασε την πύλη και πλησίασε στην έπαυλη, η Λέξι για πρώτη φορά εντυπωσιάστηκε με ένα κτίριο και άρχισε να αναρωτιέται πώς είναι να σχεδιάζεις σε ένα λευκό χαρτί σπίτια αντί για τοπία.. Ήταν ένα τεράστιο αλλά κομψό και λιτό τριώροφο σπίτι με μια υπέροχη πισίνα, ανάμεσα σε ατελείωτο γκαζόν και λευκά λουλούδια. Ήταν όλα τόσο όμορφα που για λίγο έμεινε να κοιτάει σαν χαζή γύρω της ενώ το προσωπικό έτρεχε να τις βοηθήσει με τις βαλίτσες τους.
«Αυτή τη φορά πέτυχα τζακ ποτ» άκουσε τη μαμά της να λέει με κέφι και προσπάθησε να συγκρατήσει το οξύ σχόλιό της. Δεν ωφελούσε. Η μητέρα της δεν καταλάβαινε ποτέ και τίποτα. Και κυρίως πώς ένιωθε η κόρη της.

Ένας γκριζομάλλης αλλά καθόλου στρουμπουλός έτρεξε να τις προϋπαντήσει. Φαινόταν να είναι γύρω στα 50 και ήταν ψηλός και καλοδιατηρημένος, με ωραία μαλλιά και μοντέρνα, πανάκριβα ρούχα.
«Καλώς τα κορίτσια. Είμαι ο Πάτρικ» είπε στη Λέξι και της έτεινε το χέρι. Η μικρή το πήρε και το έσφιξε χωρίς χαμόγελο. «Πάμε να σας δείξω το σπίτι» είπε με καμάρι και έδωσε ένα παθιασμένο φιλί στη μητέρα της. Μπροστά της.

Μπαίνοντας στο εσωτερικό εντυπωσιάστηκε ακόμα περισσότερο. Ξύλινα πατώματα, αψίδες, ψηλά ταβάνια και παράθυρα που άφηναν τον ήλιο να λούζει το σαλόνι, μεγάλες βιβλιοθήκες και μια διακριτική μυρωδιά βανίλιας. Αυτά έβλεπε και μύριζε γύρω της. Προσπαθούσε να είναι συγκρατημένη αλλά αυτό το σπίτι ήταν ονειρεμένο. Ήταν λες και κάποιος το είχε σχεδιάσει σύμφωνα με το δικό της γούστο, ήταν αυτό που ονειρευόταν, όσα έβλεπε στα περιοδικά και σκόπευε κάποτε να αποκτήσει αν γινόταν πλούσια.

Και ενώ αναρωτιόταν πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο, ο Θεός της απάντησε με ένα μοναδικό τρόπο.
«Ο γιος μου» άκουσε κάποιον από πίσω της να λέει και βγήκε από την ομίχλη της ονειροπόλησής της. Δεν κατάλαβε ποιος μιλούσε και τι έλεγε μέχρι που γύρισε. Είδε για μερικά δευτερόλεπτα μια πλάτη φαρδιά, ένα τζιν μαύρο και φθαρμένο, μαύρα all-star ένα αγόρι να χαιρετάει τη μητέρα της με ένα αδιάφορο νεύμα.

Και μετά εκείνος γύρισε προς το μέρος της και το μόνο που έκανε πριν φύγει χωρίς κουβέντα ήταν να την κοιτάξει βαθιά μέσα στα μάτια, για μερικά δευτερόλεπτα, διερευνητικά, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ψυχή της με μάτια μαύρα, σχεδόν σατανικά, κάνοντάς τη να νιώθει γυμνή μπροστά του και αδύναμη.

«Νόα, δε θα πεις γεια;» είπε αυστηρά ο Πάτρικ στο γιο του αλλά ο νεαρός δεν απάντησε. Μόνο ρουθούνισε περιφρονητικά.

Γιατί κανείς δε μου είπε ότι έχει γιο; Γιατί με κοιτάει με τόσο μίσος; Γιατί;
Όλα αυτά αναρωτιόταν η Λέξι ενώ το αγόρι εξαφανιζόταν από μπροστά της με μεγάλες δρασκελιές ανάλογες του ύψους του.

«Τι ωραία» τσίριξε η μαμά της σαν κοριτσάκι από πίσω της. «Θα έχεις και αδερφό!».
Η Λέξι ανατρίχιασε στο άκουσμα της λέξης.


11 σχόλια:

  1. Λοιπον ενταξει απ τωρα φαινεται υπεροχο!!!Υπεροχο σεναριο!!<3 Καλη αρχηηηη <3!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μας ελειψες πολυ αλλα δεν γκρινιαζω βλεπω γυρισες ανανεομενη με θεΐκη ιστορια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τέλεια αρχή!!!! Μου αρέσει που ξεκινήσαμε 11 χρόνια πριν και ανυπομωνώ να δώ το παρόν!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ωωωω ωστε αδερφος.... και στην συνεχεια κατι αλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΥΠΕΡΟΧΟΟ!!! καλη αρχη ευχομαι να εχεις συγγραφεα μας αν και ειμαι σιγουρη οτι θα ειναι εκπληκτικη ιστορια!!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα τις ιστορίες σου και πραγματικά έχω εκπλαγεί. Δεν είμαι ιδιέταιρα ρομαντικός χαρακτήρας αλλά οι ρόλοι που περιγράφεις και ο τρόπος που το κάνεις με κάνουν να θέλω να συνεχίσω την ανάγνωση χωρίς να "κολλήσω από τα μέλια".Μέσα σε λίγες μόνο μέρες (περίπου 5, αν δεν κάνω λάθος) έχω διαβάσει σχεδόν τις περισσότερες και είναι ξετρελαμένη.
    Κατά την γνώμη μου το "Ταμπού" είναι η καλύτρή σου ιστορία!!
    Ελπίζω το σχόλιό μου να μην σε κούρασε, αλλά να σου έδωσε χαρά και έμπνευση για να συνεχίσεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν με κουράζουν ποτέ τα καλά λόγια!!! χαχαχαχα
      Σε ευχαριστώ πολύ

      Διαγραφή