Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 79-και στα δικά μας οι ελεύθερες..

«Ομορφιά μου, πού είσαι;» τον άκουσε να της φωνάζει και έτρεξε στον κάτω όροφο σαν παιδί το πρωί της Πρωτοχρονιάς. Ο Φίλιπ μόλις είχε γυρίσει από τη δουλειά του και ανυπομονούσε να τον δει. Χώθηκε στην αγκαλιά του πρόθυμα και έμεινε εκεί μερικά δευτερόλεπτα να αναπνέει το άρωμά του. Ήταν σίγουρη πια ότι είχε βρει τον προορισμό της. Κανείς δεν μπορούσε να την κάνει να νιώθει τόσο πλήρης με ένα απλό άγγιγμα.
«Δεν έχω ιδέα τι να φορέσω» του είπε μετά από μερικά φιλιά. «Μου είπες ότι θα βγούμε απόψε αλλά δεν είπες τι θα κάνουμε».
«Θα πάμε για φαγητό» της χαμογέλασε και ακούμπησε τον χαρτοφύλακά του στον καναπέ.
«Έχουμε κάτι να γιορτάσουμε;» στριφογύρισε μπροστά του. «Είναι εντάξει αυτό το φόρεμα;» τον ρώτησε. Είχε διαλέξει ένα απλό κόκκινο στενό φόρεμα μέχρι το γόνατο.
«Ο,τι και να φορέσεις, είσαι πάντα πανέμορφη» της είπε ενθαρρυντικά και εκείνη ανέβηκε δύο δυο τα σκαλιά για να βάλει τα παπούτσια της.

Όταν κατέβηκε πάλι στο σαλόνι, τον βρήκε να κοιτάζει έξω από το παράθυρο.
«Δε θα αλλάξεις εσύ; Τι έχεις; Φαίνεσαι σκεπτικός» τον πλησίασε και τον αγκάλιασε από πίσω. «Σου είπε τίποτα ο Αλεξ ή ο πατέρας μου;» τον ρώτησε. Οι τρεις άντρες είχαν συναντηθεί για ένα γρήγορο μεσημεριανό γεύμα. Η Σοφία το ακύρωσε τελευταία στιγμή. Ο Αλεξ και ο πατέρας της θα έφευγαν σε τρεις μέρες, αλλά προέκυψε κάτι στο πανεπιστήμιο και δεν κατάφερε να το αναβάλει. Είχε χρόνο να τους δει αύριο και μεθαύριο όμως.
«Όχι, όχι, όλα είναι καλά» την κοίταξε ήρεμα και της χαμογέλασε. Η Σοφία του πέταξε ένα φιλί στον αέρα και φόρεσε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια που κρατούσε στο χέρι της.


«Πάω να αλλάξω» της είπε εκείνος και για λίγη ώρα έλειψε στον πάνω όροφο ενώ η Σοφία τακτοποιούσε λίγο το σαλόνι. Είχε απλώσει ένα σωρό περιοδικά στο τραπεζάκι και είχε ξεχάσει κάτι βιβλία από χθες το βράδυ. Ήταν πολύ ακατάστατη αλλά ο Φίλιπ διασκέδαζε με αυτό.

«Κάνεις κάτι στις 18 Απριλίου;» τον άκουσε να της λέει από την κορυφή της σκάλας. «Είμαι καλεσμένος σε ένα γάμο και θέλω πολύ να με συνοδεύσεις» της είπε λίγο νευρικά. Της έδωσε ένα εκρού φάκελο και τακτοποίησε τα μαλλιά του στον καθρέπτη δίπλα από τη βιβλιοθήκη.
«Λογικά δεν έχω κάτι…» του είπε σκεπτική. «Έχω ένα συνέδριο αλλά είναι αρχές Απριλίου».
«Άρα μπορείς να έρθεις;» τη ρώτησε σχεδόν με αγωνία. Η Σοφία γέλασε.
«Ελπίζω σε ένα μήνα που μένει μέχρι την τελετή να έχεις συνηθίσει στην ιδέα ότι πρέπει να πας» του είπε γελώντας.
«Δεν έχω άγχος για αυτό» της είπε ήρεμα και την πλησίασε. Η Σοφία κοίταξε τον φάκελο για μερικά δευτερόλεπτα. Η περιέργεια την έκανε να νιώθει τα δάχτυλά της να καίνε. Μέσα στο φάκελο υπήρχε ένα όμορφο πεπαλαιωμένο εκρού χαρτί με εντυπωσιακά γράμματα. Ξεκίνησε να διαβάζει ώσπου τα γράμματα άρχισαν να χορεύουν μπροστά της.

Σας καλούμε στο γάμο της Σοφία Κόουλ και του Φίλιπ Χάριντον…

Ήταν σίγουρη ότι αυτό είχε διαβάσει αλλά ήταν δυνατόν; Τι παιχνίδια της έπαιζε το ρομαντικό μυαλό της;

Σήκωσε το βλέμμα της προς τον Φίλιπ και τον είδε να την κοιτάει γεμάτος φόβο. Από την τσέπη του αργά έβγαλε ένα μικρό βελούδινο κουτί και το άνοιξε μπροστά της.
«Θα με κάνεις πολύ ευτυχισμένο αν γίνεις γυναίκα μου» της είπε απλά και αποφασιστικά. Συνέχισε να τον κοιτάει σαν χαμένη, μία εκείνον και μία το υπέροχο δαχτυλίδι που υπήρχε σφηνωμένο μέσα στο κουτί.
«Φίλιπ…».
«Αν θες να περιμένουμε, θα περιμένουμε» της είπε βιαστικά. «Αν δε σου αρέσει η ημερομηνία, μπορούμε να αλλάξουμε. Και το προσκλητήριο δεν είναι δεσμευτικό. Και αν θες να κάνουμε κάτι πιο κλειστό, μπορείς να μου το πεις. Μην ντραπείς, εγώ θέλω να είσαι ευτυχισμένη και…»
«Ναι» του είπε απλά και ακούμπησε τον δείκτη της στο στόμα του. Έδειχνε τόσο νευρικός που ήθελε να τον γλυτώσει από το μαρτύριό του. «Σταματά να μιλάς και φίλα με. Ναι. Χίλιες φορές ναι» του είπε δυναμικά και το στόμα του αμέσως σκέπασε το δικό της.
«Σε αγαπώ όσο τίποτα» της ψιθύρισε συγκινημένος.
«Σοφία Κόουλ-Χάρινκτον» είπε εκείνη στο αυτί του. «Ωραίο ακούγεται» γουργούρισε σχεδόν από ευχαρίστηση.
«Θέλω να σε κάνω ευτυχισμένη» της ορκίστηκε ενώ την έσφιγγε πάνω του διεκδικητικά.
«Αυτό το έχεις καταφέρει ήδη» τον διαβεβαίωσε.

«Κι άλλο!» είπε εκείνος. Και το έκανε.



4 σχόλια:

  1. Αραγε να υπαρχουν και στην πραγματικοτητα αντρες σαν τον Φιλιπ??!!
    Γεωργια Ταβελλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. απο της ποιο προτοτιπες προτασεις γαμου που εχω διαβασει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειμαι αναγνωστρια εδω και ενα μηνα και εχω διαβασει ολες τις ιστοριες απο την αρχη. Μπραβο πολυ καλη δουλεια. Βουλα Κωνσταντοπουλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή