Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 74-πριν τελειώσουμε τελειώνει η τηλεκάρτα...

Η Σοφία σήκωσε το τηλέφωνο χωρίς να κοιτάξει την αναγνώριση. Σίγουρα ήταν ο Φίλιπ. Περίμενε εδώ και λίγη ώρα να την καλέσει. Η διαφορά ώρας τούς είχε κάνει να κλείνουν ραντεβού για να μιλήσουν.
«Τι κάνεις, μωρό μου;» τον άκουσε να της λέει και ανατρίχιασε όπως έκανε κάθε φορά που τον άκουγε να της μιλάει. Η βραχνή φωνή του έφτανε πάντα μέχρι τον πυρήνα της ψυχής της και την αναστάτωνε όπως όταν ήταν έφηβη.
«Μια χαρά! Μόλις γύρισα σπίτι και προσπαθώ να διαβάσω λιγάκι» του είπε ναζιάρικα.
«Εχουμε κανένα νέο από το πρότζεκτ;» τη ρώτησε και η Σοφία γέλασε.
«Προχθές την παρέδωσα! Πότε να προλάβω να έχω και σχόλια;»
«Έχεις δίκιο! Μου φαίνεται σαν να λείπω χρόνια και όχι μόλις δύο μέρες!».
«Και εμένα μου φαίνεται σαν να λείπεις χρόνια».
«Σοφία…πρέπει να σου πω κάτι» κόμπιασε εκείνος και η Σοφία αμέσως τρόμαξε. Τι θα της έλεγε;
«Πες μου» τον παρότρυνε απαλά.
«Συνάντησα ένα μικρό εμπόδιο και ίσως...πρέπει να μείνω άλλες δύο μέρες» είπε εκείνος απολογητικά. Η Σοφία βόγκηξε.
«Κι άλλο; Μα γιατί; Είχαμε πει ότι θα γυρίσεις σε πέντε μέρες» γκρίνιαξε.
«Βρήκα ένα πρόβλημα στα λογιστικά φύλλα που μας κατέθεσαν από την εταιρεία που θα εξαγοράσουμε και πρέπει να βεβαιωθώ για κάτι. Λυπάμαι τόσο πολύ. Κι εγώ ανυπομονώ να σε δω, καρδιά μου» της είπε και η Σοφία ξεφύσηξε. Τον πίστευε. Αλήθεια τον πίστευε. Αλλά την ενοχλούσε που τελικά έφυγε Παρασκευή αντί για Σάββατο και ακόμα δεν καταλάβαινε γιατί δεν της πρότεινε να τον συνοδεύσει.
«Εγώ πάντως αυτή την περίοδο δεν κάνω κάτι ουσιασ…» ξεκίνησε να του λέει απέξω απέξω αλλά ο Φίλιπ τη διέκοψε.
«Είμαι πνιγμένος στη δουλειά. Δε θα έχεις τι να κάνεις εδώ» την πρόλαβε. Μα πώς δε θα είχε τι να κάνει; Θα έκανε βόλτες στη Ρώμη και το βράδυ θα κοιμόντουσαν μαζί. Αυτό της έφτανε. Θα μπορούσαν να μείνουν και 2-3 μέρες μετά το κλείσιμο της συμφωνίας και να ξεκουραστούν εκεί. Στο πανεπιστήμιο είχαν διακοπές για μία βδομάδα και εκτός από την έρευνα δεν είχε άλλες διδακτικές υποχρεώσεις.
«Καλά, δε θέλω να σε πιέζω» του είπε πειραγμένη αλλά εκείνος δεν έδωσε συνέχεια.
«Τα κορίτσια τι κάνουν;» άλλαξε συζήτηση. Η Σοφία δεν το πολυσκέφτηκε. Αν άφηνε τους δαίμονες να φυτρώσουν μέσα της θα τρελαινόταν. Είχε αποφασίσει να τον εμπιστεύεται απόλυτα.
«Πολύ καλά» του είπε κεφάτα. Δε θα ανησυχούσε άλλο. Ήταν η δουλειά του και ήθελε να είναι απερίσπαστος. Δικαίωμά του. «Θα βγούμε αύριο γιατί η Λόρα έχει γενέθλια».
«Να προσέχεις και να μη μιλάς με ξένους» γέλασε εκείνος.
«Γυρίσαμε πάλι στις πατρικές συμβουλές, κύριε Χάρινγκτον;» τον πείραξε.
«Δε γίνεται να μην ανησυχώ όταν βγαίνεις χωρίς εμένα. Σε σκέφτομαι να φοράς κάτι όμορφο και όλους τους άντρες να σε κοιτάνε. Τρελαίνομαι από ζήλια» της είπε με ειλικρίνεια.
«Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα» του είπε με σιγουριά. «Απλώς κοίτα να γυρίσεις επιτέλους!».
«Μόλις έφυγα!» γέλασε εκείνος.
«Κάθε λεπτό μακριά σου είναι αβάσταχτο» του είπε εκείνη μισοαστεία μισοσοβαρά. Τον αγαπούσε πολύ, αλλά ακόμα δεν είχε βρει την ευκαιρία να του το πει. Ούτε εκείνος. Ήταν ένα αγκάθι στα πλευρά της αλλά ήταν όλα τόσο όμορφα μεταξύ τους που δεν ήθελε να ρισκάρει να πληγωθεί.
«Είμαι ακαταμάχητος» είπε εκείνος με αυτοπεποίθηση και γέλασαν και οι δύο.
Μίλησαν μερικά λεπτά ανάλαφρα και ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη μέρα.


Η Σοφία φόρεσε πιτζάμες και ξάπλωσε στο κρεβάτι τους μόνη. Διάβασε παλιά τους μηνύματα και αναπόλησε στιγμές από την κοινή τους ζωή. Ήταν ευτυχισμένη μαζί του. Ο Φίλιπ φρόντιζε να μην της λείπει τίποτα, τη φρόντιζε και την περιποιόταν. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να αμφισβητεί τις πράξεις του, παρόλο που αυτή τη φορά τον ένστικτό της της έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν ήθελε να ψάξει, να σκαλίσει, να μάθει. Δεν έπρεπε να το κάνει. Πάλευε με τον εαυτό της και την αξιοπρέπειά της, με την υπόσχεση που είχε δώσει ο ένας στον άλλον για απόλυτη ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη. Αν έσπαγε αυτή τη φορά, αν ενέδιδε στα ένστικτά της, αν προσπαθούσε να εξακριβώσει αν ο Φίλιπ ήταν όντως στη Ρώμη και μόνος του, θα ήταν σαν να ακύρωνε όλη τους τη σχέση. Δεν είχε κανέναν στοιχείο για να τον αμφισβητεί, καμία ένδειξη. Τίποτα. Απλώς κάτι δεν της πήγαινε καλά. Στη φωνή του; Στον τρόπο που της μιλούσε; Δεν ήταν σίγουρη. Αλλά έπρεπε να είναι δυνατή και να μην υποκύψει στον πειρασμό να μάθει. 

2 σχόλια:

  1. Με τις λιγουρες τι έγινε τελικά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χμμμμ..... δεν πιστευω να ειναι με γκομενα!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή