Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 73-Βοστώνη-Ρώμη

73


2 μήνες μετά…

Η Σοφία γύρισε σπίτι εξαντλημένη από το πανεπιστήμιο αλλά την περίμενε η πιο ωραία έκπληξη.
«Τα διαλύσαμε όλα τα στερεότυπα ε;» ρώτησε τον Φίλιπ και του έδωσε ένα ζεστό φιλί. Τον βρήκε στην κουζίνα να μαγειρεύει ανάμεσα σε ένα χάος από κατσαρόλες, μπολ, σκισμένες συσκευασίες και εκτυπωμένα χαρτιά.
«Τι να κάνω; Γυρνάς κουρασμένη και θέλω να σε περιποιηθώ» της είπε εκείνος και στράφηκε στη σάλτσα που έβραζε σε ένα μικρό κατσαρολάκι. Δοκίμασε λίγο και πέταξε το κουτάλι στον νεροχύτη. Φαινόταν ευχαριστημένος. Η Σοφία κοίταξε τη συνταγή  που είχε στηριγμένη στον πάγκο. Την είχε εκτυπώσει στο γραφείο μάλλον.
«Λιγκουίνι με κοτόπουλο και γιαούρτι; Μήπως έπεσες κατευθείαν στα βαθιά;» τον πείραξε και έπλυνε τα χέρια της για να τον βοηθήσει. Τον τελευταίο καιρό γυρνούσε πιο αργά από εκείνον στο σπίτι και είχε παραμελήσει λίγο το μαγείρεμα. Αλλά ο Φίλιπ δεν είχε παραπονεθεί. Το αντίθετο. Τη στήριζε πολύ και την ενθάρρυνε με την έρευνά της. Το μόνο που τον πείραζε ήταν ότι του έλειπε, της είχε πει, αλλά φρόντιζαν να περνάνε ποιοτικά το λίγο χρόνο που βλέπονταν. Ευτυχώς σε τρεις μέρες παρέδιδε ένα πρότζεκτ και μετά θα χαλάρωνε. Ανυπομονούσε να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του, ίσως να πάνε μαζί κάποιο ταξίδι ή να βγουν περισσότερο.
«Μου φάνηκε πιο εύκολο όταν το είδα γραμμένο» γέλασε εκείνος και την κοίταξε. «Τώρα έχω πελαγώσει».
«Φαίνεται υπέροχο» τον καθησύχασε. «Ο,τι κάνεις είναι υπέροχο» του είπε απλά και τον αγκάλιασε από πίσω.
«Μη με αποσπάς» τη μάλωσε κεφάτα και απέσυρε το κατσαρολάκι από τη φωτιά.

Η Σοφία ανέβηκε στον πάνω όροφο γρήγορα, έβγαλε τα ρούχα της και ξεβάφτηκε. Φόρεσε μια βελουτέ φόρμα και κατέβηκε στην κουζίνα αμέσως. Ο Φίλιπ σέρβιρε τα πιάτα τους και έβγαλε ποτήρια. Εκείνη διάλεξε κρασί από την κάβα και κάθισαν δίπλα δίπλα για να φάνε.
«Είναι εξαίσιο, Φίλιπ!» τσίριξε με ειλικρινή ενθουσιασμό. «Δεν το πιστεύω πόσο ωραίο είναι! Είσαι ταλέντο» είπε προσπαθώντας να μιλήσει κομψά ενώ έτρωγε μια μεγάλη μπουκιά.
«Είσαι καλοπροαίρετη και πολύ πεινασμένη» είπε εύθυμα εκείνος αλλά η Σοφία έγνεψε αρνητικά.
«Είναι φανταστικό! Είσαι φοβερός» του είπε επίμονα και του χάιδεψε τον μηρό ενθαρρυντικά. «Πες μου πώς πήγε η μέρα σου τώρα» τον παρότρυνε.
«Τα ίδια…ξέρεις» είπε εκείνος και της έβαλε κρασί. Πιο πολύ από όλα, η Σοφία αγαπούσε αυτή την οικειότητα. «Η συμφωνία στην Ευρώπη πάει πολύ καλά. Μάλλον θα πρέπει να φύγω για μερικές μέρες» της είπε αφού κόμπιασε λιγάκι. Η Σοφία συννέφιασε αμέσως.
«Αλήθεια; Πάλι; Ταξιδεύεις πολύ, Φίλιπ» του είπε απλά. Το ήξερε ότι ήταν άδικο να του γκρινιάζει για τη δουλειά του εφόσον εκείνος τη στήριζε άνευ όρων, αλλά της έλειπε όταν εκείνος ταξίδευε.
«Είναι ανάγκη να πάω. Είναι οι υπογραφές» είπε σχεδόν απολογητικά ο Φίλιπ. «Θα λείψω μόνο πέντε έξι μέρες» της είπε.
«Έχεις κλείσει ήδη εισιτήρια;» τον ρώτησε τελικά.
«Όχι ακόμα, αλλά έχω καταλήξει. Αν φύγω την Παρασκευή θα τα προλάβω όλα».
«Παρασκευή; Τη μέρα που παραδίδω; Περίμενα να κάνουμε κάτι μαζί εκείνο το βράδυ. Τόσο καιρό περιμέναμε να ξεφορτωθώ αυτό το πρότζεκτ, Φίλιπ» γκρίνιαξε.
«Κορίτσι μου, σου υπόσχομαι ότι είναι για καλό. Πρέπει να πάω. Όταν γυρίσω θα είμαι όλος δικός σου και σου υπόσχομαι να μειώσω τα ταξίδια» της είπε ήρεμα. Η Σοφία δε μίλησε για λίγο. Ήταν στενοχωρημένη. Δεν άντεχε μακριά του. Όταν έφευγε, ένιωθε τελείως μόνη της.
«Αν τα καταφέρεις, κανόνισε να πετάξεις Σάββατο, αλλιώς…δεν πειράζει» του είπε τελικά. Εκείνος έγνεψε. Η Σοφία σκέφτηκε ότι ίσως μπορούσε να του κάνει έκπληξη και να πάει μαζί του, αλλά εκείνος δεν της το είχε προτείνει. Ήταν η πρώτη φορά. Πάντα της έλεγε να πάει μαζί του στα ταξίδια του αν και συνήθως δεν ήταν διαθέσιμη. Τώρα που μπορούσε γιατί δεν της το πρότεινε; Δεν τόλμησε να τον ρωτήσει από φόβο να μη φανεί πολύ απαιτητική. Ίσως ήθελε να είσαι συγκεντρωμένος στη δουλειά του.
«Μη στενοχωριέσαι, σε παρακαλώ» είπε εκείνος μετά από μια παρατεταμένη σιωπή και της έσφιξε το χέρι πάνω στο τραπέζι. «Ξέρεις ότι κι εγώ δε θέλω να φεύγω μακριά σου αλλά όταν θα γυρίσω θα πάμε όπου θες μαζί. Διάλεξε προορισμό. Αλήθεια».
Η Σοφία χαμογέλασε. Της πρόσφερε τα πάντα. Ήταν τρελή που είχε ακόμα αμφιβολίες για τις προθέσεις του. Ίσως ακόμα δεν πίστευε βαθιά μέσα της ότι ένας άντρας σαν τον Φίλιπ ήθελε εκείνη και μόνο εκείνη.
«Θα σε κάνω να υποφέρεις» του είπε εκείνη και σούφρωσε τα χείλη της.
«Ωχ! Σε ποια λίμνη και χαράδρα θα με σύρεις πάλι για να δούμε σπάνια λουλούδια και έντομα;» γέλασε εκείνος και τον ακολούθησε η Σοφία.
«Κάτι έχω στο νου μου αλλά δεν μπορώ να σου πω».
«Ο,τι θες εσύ. Να γυρίσω από την Ιταλία και ό,τι θες» της είπε και της έδωσε ένα μανιτάρι από το πιάτο του επειδή ήξερε ότι τα λάτρευε. Η Σοφία το πήρε με χαρά.
«Θα μου φέρεις πεκορίνο;» τον ρώτησε. Εκείνος έσμιξε τα φρύδια του.
«Μπορώ να σου φέρω ένα φόρεμα Valentino ή παπούτσια Prada. Πεκορίνο βρήκες να ζητήσεις;» διπλώθηκε ξαφνικά στα γέλια.
«Ε…αυτό λιγουρεύτηκα!» του είπε εκείνη ντροπαλά και τον τσίμπησε στο μπράτσο.


3 σχόλια:

  1. Ιιιιιι!!! Μηπως ειναι εγκυος??? Ααααα θα τρελαθω!!! Εξαιρετικη η εξεληξη της ιστοριας...Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να βάλεις ότι γύρισε η πρώην του στο σπίτι του στο οποιο μένει και η σοφία και να κάνει σκηνή ενώ θα λείπει στο ταξίδι..... ;) είσαι εκπληκτική!!! Συγχαρητήρια για τη φαντασία και την ωραία δομή, ροή της ιστορίας μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή