Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 71-Imagine all the people...


«Δε θέλω να επιμείνω, αλλά νομίζω ότι κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσουμε» είπε ο Φίλιπ δέκα μέρες μετά. Σε μια κρίση αυθορμητισμού και ρομαντισμού εκ μέρους και των δύο αποφάσισαν να μείνουν μερικές μέρες στο Λονδίνο μακριά από όλους και όλα. Ήταν η καλύτερη απόφαση που είχαν πάρει ποτέ.
«Μα γιατί;» νιαούρισε η Σοφία. «Εσύ διαχειρίζεσαι την εταιρεία μέσω ίντερνετ και εγώ συνεχίζω από εδώ την έρευνά μου. Δεν είναι ανάγκη να είμαι εκεί συνέχεια» του είπε και το εννοούσε. Μιλούσε με τα κορίτσια και την ενημέρωναν για ό,τι χρειαζόταν. Είχαν γυρίσει πριν από μία βδομάδα στη Βοστόνη. Ο Φίλιπ άλλαξε τα εισιτήριά τους σε α΄ θέση και κανόνισε να μείνουν 2-3 μέρες στο κάστρο πριν γυρίσουν. Έκαναν βόλτες στο Λονδίνο και πέρασαν τέλεια. Ο κύριος Μπάριμορ τις παρακάλεσε να επιστρέψουν σύντομα παρόλο που κόντεψαν να τον τρελάνουν τις λίγες μέρες που έμειναν. Η Σοφία πίστεψε ότι θα μείνει από τα γέλια όταν βρήκε την Κατ και τον κύριο Μπάριμορ να βλέπουν τηλεόραση μαζί.
«Θα πάει πίσω η έρευνά σου. Τα εργαλεία σου είναι εκεί» της είπε εκείνος ενώ τη χάιδευε απαλά. Βρίσκονταν αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι, ανάμεσα σε βιβλία, ανοιχτά λάπτοπ και εφημερίδες «σαν τη Γιοκο Ονο και τον Τζον Λένον» όπως έλεγε και ο Φίλιπ.
«Πόσο μου αρέσει που ανησυχείς για την έρευνά μου αντί να με πιέζεις να μείνω κοντά σου» του είπε και το εννοούσε. Ήταν σημαντικό για εκείνη να σέβεται τη δουλειά της χωρίς να νιώθει ανασφάλεια.
«Μα και στη Βοστόνη μαζί θα είμαστε» της είπε. «Δε σε αφήνω να φύγεις. Θα δώσω το οκέι όταν μου πεις να μεταφερθούν τα πράγματά σου σε μένα. Δε θέλω να κουραστείς» της είπε και τη φίλησε στο μέτωπο.
«Όχι, όχι. Έχω και μερικά έπιπλα και ρούχα του Αλεξ και θέλω να του τα στείλω. Θα σου πω αν είναι».
«Πώς…πώς είναι τα πράγματα;» τη ρώτησε εκείνος και σταμάτησε να τη χαϊδεύει λες και ένιωθε ενοχές.
«Ε ξέρεις» χαμογέλασε καθησυχαστικά εκείνη. «Δεν τους άρεσε που τους αποχαιρέτισα τόσο βιαστικά» του είπε. Την επόμενη από την τελετή και την επανένωσή τους πήγαν για λίγες ώρες στο Λονδίνο για να επιστρέψουν το αυτοκίνητο και να πάρει τα πράγματά της από το ξενοδοχείο. Εκεί συνάντησε τους δικούς της και τους εξήγησε ότι θα μείνει στο κάστρο του Φίλιπ. Εκείνοι φυσικά έγιναν έξαλλοι αλλά όταν τους είπε ότι είναι τελεσίδικο σταμάτησαν απότομα. Μάλλον κατάλαβαν ότι δε θα της άλλαζαν τη γνώμη. «Ο πατέρας μου απείλησε ότι θα σε σκοτώσει αν με πληγώσεις».
«Και ο Αλεξ;»
«Ο Αλεξ είπε ότι αν είχε καλύτερο σημάδι δε θα είχαμε προβλήματα ή κάτι τέτοιο. Πρέπει να ήταν κάποιο αστείο γιατί νομίζω ότι χαμογέλασε αλλά δεν το κατάλαβα» του είπε μπερδεμένη ενώ ο Φίλιπ ξεσπούσε σε γέλια. Τον άφησε για λίγο και μετά τον ρώτησε γιατί γελούσε απορημένη.
«Ο Αλεξ κι εγώ είχαμε πάει για χόκεϊ 5-6 φορές αλλά ήταν πολύ κακός και σταματήσαμε. Την τελευταία φορά, προσπαθώντας να βάλει γκολ πέταξε το πακ προς το μέρος μου και αν δεν έσκυβα…ας πούμε απλά ότι δε θα είχα πρόσωπο τώρα» της είπε και γέλασε ξανά. Το ίδιο και η Σοφία.
«Λυπάμαι πολύ» του είπε τελικά. «Εσείς οι δύο έχετε περάσει τόσα πολλά μαζί. Είναι κρίμα να μη μιλάτε. Και για έναν χαζό λόγο. Με κάνεις ευτυχισμένη. Θα έπρεπε να του φτάνει αυτό. Είναι εγωιστής».
«Σε αγαπάει και νομίζει ότι έτσι σε προστατεύει» είπε ήπια ο Φίλιπ. Συνέχιζε να την πιέζει να τους μιλάει περισσότερο και να προσπαθεί να την ηρεμεί όταν την έπιανε το παράπονο.
«Με πνίγει. Αυτό κάνει. Τελοσπάντων. Φαντάζομαι ότι είναι θετικό το ότι ανέφερε κάτι τόσο δικό σας και μάλιστα με χιουμοριστικό τόνο. Εσύ έχεις προσπαθήσει να μιλήσεις μαζί του;» τον ρώτησε. Ήξερε ότι ο Φίλιπ ήταν πιο διαλλακτικός και είχε δεχτεί πολλές επιθέσεις, λεκτικές και σωματικές, από τον αδερφό της. Αλλά δεν ήξερε πόση υπομονή είχε.
«Έχω μερικές μέρες να τον πάρω. Δεν απαντάει άλλωστε».
«Δεν πειράζει. Εμείς ας κάνουμε αυτό που πρέπει. Για μένα δεν έχει σημασία τι θέλουν οι δικοί μου αλλά τι θέλω εγώ» του είπε απλά.
«Και εσύ τι θέλεις;» χαμογέλασε εκείνος. Η Σοφία τον κοίταξε προσεκτικά και ρούφηξε τα όμορφα χαρακτηριστικά του. Είχε στο πλάι της έναν άντρα όμορφο σαν μοντέλο, έξυπνο και χαρισματικό. Και έδειχνε να τη λατρεύει. Της φερόταν σαν να είναι πριγκίπισσα και άναβε στο κορμί της φωτιές.
«Εσένα» του είπε. Για πάντα, σκέφτηκε, αλλά δεν το είπε. Ήταν νωρίς για να μιλάει για κοινό μέλλον, παρόλο που ο Φίλιπ το θεωρούσε σχεδόν δεδομένο. Είχαν πράγματα να κάνουν ακόμα. Έπρεπε να συγκατοικήσουν, να της πει ότι την αγαπάει, να τα βρει με τους δικούς της, να, να, να.
«Εμένα με έχεις» της είπε και με μια επιδέξια κίνηση πέταξε ό,τι υπήρχε πάνω στο κρεβάτι στο πάτωμα και κάλυψε το κορμί της με το δικό του. «Κάτι πιο συγκεκριμένο;» της είπε βραχνά ενώ άρχισε να τη φιλάει στο λαιμό.
«Εσένα και ένα καινούργιο μικροσκόπιο;» τον ρώτησε πονηρά.
«Τίποτα άλλο;» την προκάλεσε εκείνος ενώ το χέρι του κατέβηκε προς το στομάχι της.
«Εσένα μέσα μου και ένα καινούργιο μικροσκόπιο;» του είπε πονηρά και ο Φίλιπ γέλασε βραχνά.
«Έτσι μπράβο το κορίτσι μου» της είπε και την έκανε ευτυχισμένη.





ΕΥΚΑΙΡΙΑ

https://www.microscopeworld.com/p-1717-wastewater-treatment-advanced-full-phase-microscope.aspx

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου