Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 70-mi casa es su casa

«Πρέπει να κατέβω να χαιρετίσω τα κορίτσια. Δεν είναι ευγενικό» είπε αδύναμα ο Φίλιπ ενώ η Σοφία τον έσφιγγε πάνω της. Είχαν περάσει μία ώρα συζητώντας και ανυπομονούσε να ξαπλώσει πλάι του, να νιώσει το κορμί του πάνω στο δικό της.
«Είμαι σίγουρη ότι ο μπάτλερ σου θα τις έχει τακτοποιήσει σε ένα σούπερ δωμάτιο. Έλα! Πάρε με αγκαλιά» του είπε παραπονιάρικα.
«Μα τι σόι οικοδεσπότης είμαι εγώ; Τα κορίτσια…είναι πολύ καλές σου φίλες. Δε θέλω να νομίζουν ότι δεν εκτιμώ την παρουσία τους εδώ. Έλα να κατέβουμε να τις δω λιγάκι, να βεβαιωθώ ότι είναι καλά και μετά…μένουμε ξανά μόνοι» μίλησε η φωνή της λογικής. Η Σοφία συμφώνησε τελικά.

Κατέβηκαν στο σαλόνι και βρήκαν τα κορίτσια να χαχανίζουν και τον κύριο Μπάριμορ να τις κοιτάει με απορία.
«Κύριε…» ξεκίνησε να λέει αλλά ο Φίλιπ τον διέκοψε. Χαιρέτισε τα κορίτσια ευγενικά. Εκείνες ρώτησαν αμέσως αν τα είχαν ξαναβρεί με τη Σοφία και μόλις έγνεψε τσίριξαν ενθουσιασμένες. «Τους είπα να τις οδηγήσω στο δωμάτιό τους αλλά ήθελαν να δουν ταινία» συμπλήρωσε εύθυμα ο μπάτλερ και όλοι γέλασαν.
«Μπορείς να αποσυρθείς» του είπε φιλικά ο Φίλιπ. «Τα κορίτσια θα κοιμηθούν στον ξενώνα. Θα φτιάξουμε κάτι πρόχειρο να φάνε αν πεινάσουν και αύριο βλέπουμε».

Ο κύριος Μπάριμορ δεν έφερε αντιρρήσεις και μέσα σε μερικά λεπτά, οι τέσσερις κάθονταν μπροστά από την τηλεόραση και συζητούσαν ανάλαφρα.
«Φίλιπ, το κάστρο έχε φάντασμα;» γέλασε η Κάθριν αλλά ο Φίλιπ δεν απάντησε. Τα κορίτσια ανατρίχιασαν. «Έλα! Πες μας!».
«Κάτι θορύβους ακούω τα βράδια αλλά δεν νομίζω να έχουμε φάντασμα. Δεν έχει πεθάνει κανείς εδώ μέσα περιέργως» τους είπε.
«Σε ευχαριστούμε για την φιλοξενία» είπε η Λόρα.
«Σας ευχαριστώ που την προσέχετε» είπε ο Φίλιπ απλά και η Σοφία ένιωσε την επιθυμία να κλάψει.
«Πώς σου φάνηκε η τελετή;» ρώτησε η Κατ. «Χαίρομαι που κατάφερες να έρθεις. Ηλπιζα να είσαι εκεί».
«Όλα ήταν πολύ όμορφα» είπε εκείνος και η Σοφία τον χάιδεψε λιγάκι στο χέρι. Ήταν ακόμα μελαγχολικός. Αν και καλύτερα, έδειχνε να έχει ένα βάρος στο στέρνο του. «Η Σοφία με έκανε περήφανο απόψε. Και δεν έχετε ιδέα πόσο χαίρομαι που είστε όλες εδώ απόψε».
«Κι εμείς!» είπε η Λόρα και όλοι γέλασαν.

Όσο καιρό ήταν μαζί, η Σοφία και ο Φίλιπ έβγαιναν συχνά με τα κορίτσια και οι τέσσερις είχαν σχηματίσει μια αγαπημένη παρέα. Ήταν εμφανές ότι ο Φίλιπ είχε λείψει στα κορίτσια και σε εκείνον τα κορίτσια. Ήταν ακόμα νωρίς για να κλείσουν οι πληγές αλλά αυτή τη στιγμή η Λόρα και η Κατ βοηθούσαν πολύ στο να εκτονωθεί η κατάσταση.
«Πάμε να τακτοποιηθείτε στο δωμάτιό σας. Αύριο πρέπει να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Το βράδυ πετάμε» είπε η Σοφία και η Κατ γέλασε. Είχε περάσει ώρα και όλοι νύσταζαν πια.
«Κάποια ανυπομονεί να μας ξεφορτωθεί» είπε η Λόρα με νόημα και η Σοφία έκανε μια αστεία γκριμάτσα.

Μετά από λίγη ώρα βρίσκονταν και πάλι μόνοι τους στο υπνοδωμάτιο του Φίλιπ, μακριά από αυτό των κοριτσιών.

Ο Φίλιπ κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και ακούμπησε το κεφάλι του στην κοιλιά της ενώ εκείνη στεκόταν μπροστά του όρθια. Την αγκάλιασε γύρω από τη μέση και την έσφιξε πάνω του.
«Μου έλειψες πολύ» μουρμούρισε. Η Σοφία ένιωσε ανίσχυρη μπροστά στην τρυφερότητά του και δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Εκείνος την άφησε να κλάψει και να ξεσπάσει ενώ την χάιδευε απαλά και την κάθιζε στα πόδια του.
«Λυπάμαι που σε πλήγωσα» της είπε για χιλιοστή φορά.
«Το ξέρω. Μην τιμωρείς άλλο τον εαυτό σου» του είπε εκείνη απαλά. «Έχουμε πολλές μάχες να δώσουμε. Πρέπει να είμαστε δυνατοί. Οι δικοί μου παραμένουν αμετάπειστοι».
«Σε νοιάζει;» ρώτησε εκείνος απλά.
«Όχι ιδιαίτερα. Θέλω να έχω καλές σχέσεις μαζί τους αλλά είσαι προτεραιότητα».
«Κι εγώ θέλω να έχεις καλές σχέσεις μαζί τους αλλά φοβάμαι ότι δε βλέπουν καθαρά αυτή τη στιγμή» της είπε σκεπτικός. Η Σοφία τον φίλησε απαλά στα χείλη. Το φιλί τους ξεκίνησε ανάλαφρο αλλά σύντομα βάθυνε. Ο Φίλιπ απομακρύνθηκε για να πάρει ανάσα.
«Ελπίζω να είσαι σίγουρη» της χαμογέλασε πονηρά και η Σοφία έγνεψε. «Πίστευα ότι δε θα αντέξω άλλο βράδυ μακριά σου».
«Δε θα χρειαστεί να περάσουμε άλλο βράδυ χώρια».
«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε όλο ελπίδα εκείνος.
«Σημαίνει ότι αν συνεχίζεις να θες, μόλις γυρίσουμε στη Βοστόνη, μπορώ να μετακομίσω σε σένα» του είπε ντροπαλά. Ο Φίλιπ της είχε πει να μείνουν μαζί αλλά εκείνη είχε αμφιβολίες επειδή δεν ήταν καιρό μαζί.
«Αν θέλω;» είπε εκείνος δυνατά. Την φίλησε αχόρταγα στα χείλη, στο κεφάλι, στο λαιμό, στα χέρια. «Να ξυπνάω και να κοιμάμαι πλάι σου; Με κάνεις ευτυχισμένο» της είπε. Η Σοφία χάιδεψε το μπράτσο του και μετά ξεκούμπωσε αργά τα κουμπιά του πουκάμισού του. Δεν άφησε το βλέμμα του.
«Πολύ…αποφασισμένη σε βλέπω» της είπε εκείνος ήρεμα. Η Σοφία αναστέναξε βαθιά. Όλο νόημα.
«Θέλω να σου δείξω κι εγώ με τη σειρά μου» του είπε και το χάδι της έγινε πιο τολμηρό «πόσο μου έλειψες».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου