Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

κεφάλαιο 68-σερ, να σας φέρω τις παντόφλες σας;

«Αν δε σκοτωθούμε σήμερα θα είμαστε τυχερές» είπε η Κατ και σφίχτηκε στο κάθισμά της. Η Σοφία ήταν στο τιμόνι και η Λόρα συνοδηγός.

Η Σοφία ήθελε να φύγει πιο νωρίς αλλά τα κορίτσια κατάφεραν να την πείσουν να μείνει μέχρι το τέλος της τελετής για να μην φανεί σαν αγένεια. Με τα χίλια ζόρια κρατήθηκε. Εντωμεταξύ χρησιμοποίησε το χρόνο για να κάνει έρευνα στο ίντερνετ. Βρήκε ό,τι χρειαζόταν και κανόνισε να της φέρουν ένα αμάξι έξω από το ξενοδοχείο ώστε να οδηγήσει μέχρι το σπίτι του Φίλιπ.
«Έλα, μην κάνετε έτσι, καλά το πάω» είπε η Σοφία και τα κορίτσια ξεφύσησαν χωρίς να πουν κάτι. Ήταν δική της ιδέα να οδηγήσει εκείνη μιας και είχε τη λιγότερη εμπειρία. Σκέφτηκε ότι επειδή τα κορίτσια οδηγούσαν πολλά χρόνια με αριστεροτίμονο αμάξι θα δυσκολεύονταν να οδηγήσουν με δεξί τιμόνι, ενώ εκείνη, που είχε έτσι κι αλλιώς λίγη εμπειρία δε θα είχε πρόβλημα. Η Λόρα είχε σχολιάσει ότι η λογική της έμπαζε αλλά «δέχτηκε τη μοίρα της».
«Ανάθεμα τα δεξιοτίμονα!Α!» τσίριξε η Κατ ενώ ένα αμάξι τις προσπέρασε από δεξιά.
«Μην κάνεις έτσι. Αυτό είναι το φυσιολογικό» γέλασε η Σοφία. Έπρεπε να βγουν στην επόμενη έξοδο προς Ροτσεστερ. Είχε βάλει μια διεύθυνση στο GPS και ήλπιζε μετά να βρει το κάστρο ρωτώντας. Είχε πάει κάποτε, ένα καλοκαίρι, για μερικές μέρες, αλλά φυσικά δε θυμόταν τη διαδρομή.
«Κι αν βρούμε τους γονείς του εκεί; Φαντάζεσαι αμηχανία;» γέλασε η Κατ. «Τι θα τους πούμε; Ότι πήγαμε να τον κλέψουμε;». Η Λόρα γέλασε κι αυτή. Το θέαμα θα ήταν σίγουρα αστείο. Για να μη χάσουν χρόνο δεν είχαν αλλάξει. Οδηγούσαν μέσα στις τουαλέτες τους, βαμμένες και στολισμένες στην πένα. Θα μπούκαραν στο κάστρο και θα έλεγαν τι ακριβώς; Γεια σας; Ήρθαμε για τον Φίλιπ;
«Οι γονείς του Φίλιπ μένουν στο Εσσεξ εδώ και χρόνια, μου έχει πει» διευκρίνισε η Σοφία. «Ήθελαν να είναι κοντά στα αδέρφια του πατέρα του ή κάτι τέτοιο. Τους ανακαίνισε ένα παλιό σπίτι που είχαν εκεί και τους βολεύει πιο πολύ γιατί είναι πολύ μικρότερο».
«Και το κάστρο; Τι τρέχει με αυτό; Νόμιζα ότι είναι αυτοδημιούργητος» είπε η Λόρα.
«Και εγώ δεν είχα καταλάβει καλά, αλλά ο Αλεξ μού είχε πει ότι η οικογένεια του Φίλιπ ήταν πολύ πλούσια στο παρελθόν. Είχαν και κάποιον τίτλο. Αλλά η συντήρηση του κτιρίου εξαθλίωσε τους προπαππούδες του και έτσι τους έμεινε το κάστρο αλλά καθόλου λεφτά. Οι γονείς του δεν είχαν φοβερή οικονομική άνεση αλλά ο πατέρας του επέμενε να το κρατήσουν και να μην το πουλήσουν για να το έχουν τα παιδιά τους. Όταν πήγα εγώ είχε υγρασία και μόνο μερικά δωμάτια είχαν θέρμανση. Και ο κήπος ήταν απεριποίητος. Δεν είναι πολύ μεγάλο, αλλά είναι παλιό και έτσι πρέπει όλα να γίνουν από την αρχή. Ο Φίλιπ το αποκαλούσε «βραχνά» αλλά μιλούσε πάντα με αγάπη».
«Λογικό. Εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια» είπε η Κατ και έγνεψαν και οι τρεις.
«Ούτε ένα σταθμό της προκοπής δε βρήκαμε. Τι στο καλό ακούνε εδώ πέρα στην Ευρώπη;» είπε η Λόρα και γέλασαν. Άλλαξε σταθμό αλλά δε βρήκαν κάτι ζωηρό. Η ώρα ήταν 02.30 και νύσταζαν αλλά είχαν ακόμα δρόμο. Έπρεπε να βρουν το Ρότσεστερ και μετά το κάστρο. Πόσα κάστρα να υπήρχαν όμως; Σωστά;

«Να σταματήσουμε κάπου να πάρουμε έναν καφέ» είπε η Λόρα.
«Λες να βρούμε πουθενά;» ρώτησε η Κατ.
«Όχι. Μόνο Στην Αμερική έχει καφέ μετά τα μεσάνυχτα» τις πείραξε η Σοφία και μετά από μερικά χιλιόμετρα σταμάτησε κάπου και τους πήρε ό,τι χρειάζονταν. Ήταν καλές φίλες και άξιζαν το καλύτερο.
«Θεέ μου, πόσο ελπίζω να μας αφήσει να κοιμηθούμε εκεί» είπε ναζιάρικα η Λόρα. «Δεν έχουμε φέρει ούτε οδοντόβουρτσα. Θεέ μου, τι κατάντια!»
«Κάτσε πρώτα να θέλει να μας δει!» είπε η Σοφία εκφράζοντας την ανασφάλειά της. Η Κατ γέλασε.
«Θα θέλει. Σε λατρεύει» είπε επίμονα.

«Να το!» τσίριξε η Σοφία μετά από δέκα λεπτά. Είχαν ρωτήσει σε ένα μπαρ για το κάστρο της οικογένεια Χάρινγκτον και τους είπαν χοντρικά να κινηθούν δυτικά για τρία χιλιόμετρα. Το είδαν πάνω σε ένα ύψωμα και η Σοφία το αναγνώρισε αμέσως. Έβλεπε τη θάλασσα και έδειχνε επιβλητικό.
«Καλέ αυτό…είναι…ουάο!» είπε η Λόρα όχι και τόσο εύγλωττα.
«Φαντάζομαι πια ο Φίλιπ έχει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει…παλάτι. Θα έχει και θέρμανση» είπε η Κατ και γέλασαν.
«Και…φύλακα» είπε ξερά η Σοφία πλησιάζοντας την τεράστια σιδερένια πύλη. Ένας άντρας βγήκε από το φυλάκιο και πλησίασε το αμάξι. Όλα ή τίποτα. Δε θα είχαν τον προνόμιο του αιφνιδιασμού αν της ανήγγειλε. Τι θα του έλεγαν;
«Διάολε» είπε η Κατ και κατέβηκε από το αμάξι.
«Τι θα πεις;» ρώτησε η Σοφία γεμάτη ανησυχία αλλά η Κατ δεν απάντησε.
Μετά από μια ολιγόλεπτη συζήτηση, η Κατ μπήκε στο αμάξι και ο φύλακας άνοιξε την πύλη.
«Τι…τι του είπες;» ρώτησε η Λόρα.
«Του είπα την αλήθεια» είπε η Κατ. «Τα διάνθισα λιγάκι. Πετύχαμε ευαίσθητη ψυχή» γέλασε και η Σοφία γούρλωσε τα μάτια.
«Θεέ μου! Ξέρει ότι εγώ…»
«Όχι ρε!» είπε η Κατ. «Του έδειξα τη Λόρα».

Τα κορίτσια γελούσαν μέχρι που πάρκαραν το αμάξι έξω από μια τεράστια πόρτα που θύμιζε κεντρική είσοδο. Ήταν σαν να είχαν γυρίσει στον 18ο αιώνα.
«Λες να μας ανοίξει κάποιος ιππότης;» γέλασε η Λόρα. Στέκονταν απέξω και δεν ήξεραν τι να κάνουν.
«Να χτυπήσουμε;» ρώτησε η Κατ.
«Οχι ακόμα. Ντρέπομαι» είπε η Σοφία και περίμεναν. Κοιτούσαν γύρω το πυκνό σκοτάδι. Είχε αρχίσει να φοβάται λιγάκι. Είχε ταλαιπωρήσει και πολύ τις φίλες της. Πήρε μια ανάσα και χτύπησε δυνατά το σιδερένιο χέρι πάνω στην δρύινη πόρτα.

Η πόρτα άνοιξε και η Κατ τσίριξε με ενθουσιασμό μπροστά στα μούτρα του γκριζομάλλη κυρίου!
«Ένας μπάτλερ! Απίστευτο!»


7 σχόλια:

  1. Πω! Ενα καστρο στην μεση του πουθενα οτι χρειαζεται ενα βασιλεια σαν τον Φιλλιπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καστροοοο !!!! Μου θυμίζει ταινίες του Disney !!!! Συγγραφέα μας είσαι φοβερη !!!! Μπράβο !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Που ειναι εκεινος ο παλιος καλις καιρος που ανεβαζες καθε μερα κεφαλαιο με τον καθηγητη,τον Κριστοφερ,τον Τροι,τον Οντι,τον Ιαν και τον Ντειβιντ?τωρα ολα τα καλα πραγματα τα εχουμε με μετρο,οπως και τις ιστοριες σου!Συγνωμη συγγραφεα της καρδιας μας αλλα ηθελα να στο πω καιρο!σε νιωθουμε απολυτα αλλα μας εχει λειψει ο ρυθμος των παλιων σου ιστοριων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ...

      Διαγραφή
    2. Κάνεις το καλύτερο! Η έμπνευση δεν έρχεται με ραντεβού!

      Διαγραφή
    3. Κάνεις το καλύτερο! Η έμπνευση δεν έρχεται με ραντεβού!

      Διαγραφή
  4. We need u strong and full of energy and inspirarion. We love you and thank you for making our days unique and interesting

    ΑπάντησηΔιαγραφή