Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Κεφάλαιο 66-θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ακαδημία...

«Καλωσορίζουμε στο πόντιουμ, μια  διακεκριμένη ερευνήτρια στο χώρο της εφαρμοσμένης βιολογίας, μεταδιδακτορική φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και φετινή νικήτρια του βραβείου Πέριν και του χρηματικού ποσού των 50.000 δολαρίων. Ένα θερμό χειροκρότημα για τη μεγάλη επιστήμονα, δρα Σοφία Κολτ» είπε ο παρουσιαστής της τελετής και το κοινό χειροκρότησε δυνατά. Γύρω της βρισκόταν όλη η επιστημονική κοινότητα, ακαδημαϊκοί, νομπελίστες και ερευνητές. Δε βραβευόταν μόνο αυτή απόψε, αλλά κυρίως αυτή. Είχε κερδίσει το μεγαλύτερο βραβείο χάρη στις εμπορικές προεκτάσεις που είχε η ανακάλυψή της. Χαμογέλασε δειλά στον κόσμο που τη χειροκροτούσε και σηκώθηκε ντροπαλά από το κάθισμά της. Η Λόρα και η Κατ που κάθονταν δίπλα της την τσίμπησαν ενθαρρυντικά και της έστρωσαν διακριτικά την τουαλέτα της.

Περπάτησε τα λίγα βήματα  που τη χώριζαν από τη σκηνή σκεπτόμενη ότι ένιωθε σαν μεγάλη σταρ. Βέβαια, για όλους αυτούς τους ανθρώπους εκεί μέσα ήταν κάτι παρόμοιο. Εκείνη μπορεί να μην ένιωθε ξεχωριστή, αλλά ίσως είχε έρθει καιρός να εκτιμήσει λίγο τη νίκη της. Ήταν σταρ. Αυτό ήταν. Και απόψε θα το ζούσε, παρόλο που το μυαλό της είχε συννεφιάσει από αρνητικές σκέψεις.

Στο πίσω μέρος της αίθουσας, μαζί με τους συγγενείς, κάθονταν ο πατέρας και ο αδερφός της. Τους είχε συναντήσει το πρωί, μιας και διέμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο. Η τελετή γινόταν στο Λονδίνο και της προκάλεσε τεράστια έκπληξη που αποφάσισαν να έρθουν. Είχαν μιλήσει λιγάκι στο τηλέφωνο μέσα στις δύο βδομάδες που μεσολάβησαν από την επιστροφή της από το Λας Βέγκας και την αποψινή τελετή. Δεν ήταν ότι την είχε πείσει ο Φίλιπ να τους μιλήσει. Είχε αρχίσει κι εκείνη να νιώθει άσχημα. Φυσικά η πρώτη της αντίδραση μόλις έμαθε για το σκοπό τους να παρευρεθούν ήταν να τους κατηγορήσει ότι πολύ αργά το θυμήθηκαν να τη στηρίξουν και ότι το κάνουν μόνο για να την ελέγχουν αλλά ο αδερφός της της είπε ότι απλώς συνειδητοποίησαν ότι είχε δίκιο όταν τους είπε ότι ήταν απόντες και προσπαθούσαν να το διορθώσουν. Δέχτηκε λοιπόν την παρουσία τους και προσπάθησε να είναι ήρεμη. Μόνο μία φορά έχασε τον έλεγχο. Όταν ο αδερφός της άρχισε να της λέει ότι ο Φίλιπ κατάφερε να τη στρέψει εναντίον τους και άλλα τέτοια. Ήταν πολύ άδικο και του το ξέκοψε με ένα απότομο «κόφτο». Πρέπει να το είπε πολύ πειστικά γιατί ο αδερφός της το βούλωσε αμέσως. Του ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσει να τους μιλάει μόνο υπό τον όρο ότι δε θα κακολογούν τον Φίλιπ.

Ανέβηκε τις σκάλες αργά, βρίζοντας σιωπηρά τη Λόρα. Εκείνη είχε επιμείνει να διαλέξει ένα φόρεμα με σκίσιμο στο πλάι για να δείξει «ότι είναι και γυναίκα εκτός από επιστήμονας». Λες και δε φαινόταν ότι είναι γυναίκα. Τουλάχιστον ήταν πολύ όμορφο, μπλε ανοιχτό, σχεδόν ασημί και λείο σαν μετάξι. Όχι ότι την ενδιέφερε και τόσο πολύ. Δεν υπήρχε και κάποιος να εντυπωσιάσει. Απόψε βραβευόταν το μυαλό της και όχι τα μπούτια της.

«Ευχαριστώ» είπε όταν πήρε το κρυστάλλινο βραβείο από τον παρουσιαστή. Εκείνος έκανε μια βαθιά υπόκλιση προς το μέρος της και όλη η αίθουσα σείστηκε ξανά από το χειροκρότημα. Σηκώθηκαν όλοι και τη χειροκροτούσαν ενώ στη γιγαντοοθόνη έπαιζε ένα σύντομο βίντεο που έδειχνε την πορεία της έρευνάς της.

«Πόσο χρόνο έχω;» ρώτησε όταν στάθηκε στο πόντιουμ και προσάρμοσε το μικρόφωνο στο ύφος της. Ο παρουσιαστής έφερε το μικρόφωνο στο στόμα του και της είπε χιουμοριστικά. «Όσο χρόνο θέλετε! Δεν είμαστε στα Οσκαρ». Ένα κεφάτο γέλιο απλώθηκε στην αίθουσα και η Σοφία χαλάρωσε κάπως. Καθάρισε τη φωνή της.

«Μετανιώνω που δεν προετοίμασα κάτι» ξεκίνησε ντροπαλά και ο κόσμος γέλασε ξανά. Κοίταξε από ψηλά την αίθουσα. Φλας άστραφταν, φώτα έλουζαν την αίθουσα αλλά έβλεπε μπροστά της ένα σωρό άτομα. Όλο το τμήμα της στις μπροστινές θέσεις, τους δικούς της πίσω πίσω, διακεκριμένους επιστήμονες, φίλους τους και συμφοιτητές. Η καρδιά της βούλιαξε. Κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί.
«Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου» είπε και τους έδειξε στο κοινό. Η Λόρα, ο Πίτερ, ο Τζόναθαν η Κατ και όλοι οι υπόλοιποι σηκώθηκαν ξεδιάντροπα και χαιρέτησαν το κοινό. «Ήσασταν η καλύτερη παρέα σε όλο αυτό το ταξίδι. Ευχαριστώ τον δρα Λόιντ για την υποστήριξη και την υπομονή του» είπε και είδε τον επιβλέποντά της να της γνέφει ντροπαλά. Ήταν συγκινημένος. «Ευχαριστώ τον πατέρα και τον αδερφό μου που πίστευαν πάντα σε μένα» είπε και έδειξε τους δύο άντρες που χαμογελούσαν με περηφάνια. «Ευχαριστώ τους πολύτιμους βοηθούς αυτής της έρευνας, τους ναυτικούς και τους δύτες και κυρίως τον Βλάντιμιρ Ποπόφ, που βούτηξε μαζί με κίνδυνο της ζωής του, για να μαζέψουμε τα δείγματα που ήθελα. Σε αγαπώ, Βλάντιμιρ» είπε και έδειξε τον φίλο της, καθισμένο κοντά στον πατέρα της, δίπλα στη γυναίκα και τα δύο παιδιά του. Δεν τον είχε ξαναδεί να φοράει σμόκιν. Ήταν εντυπωσιακός. Έδειχνε κι εκείνος πολύ συγκινημένος, αλλά δεν το έκρυψε. Σκούπισε τα δάκρυά του και της έστειλε ένα φιλί από μακριά.
«Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον όμιλο Χάρινγκτον για τους πόρους που διευκολύνουν τη δουλειά μας καθημερινά στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Τον ευχαριστώ και προσωπικά για την διακριτική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της έρευνας» κατάπιε με δυσκολία και σταμάτησε. Γιατί; Γιατί τον ευχαριστούσε προσωπικά; Εκείνος δεν ήταν καν εκεί. Κι όμως. Ένιωθε ότι του το χρωστούσε.
«Μετά από ένα παράξενο συνειρμό» είπε και χαμογέλασε πονηρά προς τις φίλες της γιατί μόνο αυτές θα καταλάβαιναν «αφιερώνω αυτό το βραβείο» είπε δυναμικά και το σήκωσε με το δεξί της χέρι ψηλά «σε όλους αυτούς τους αφανείς ήρωες εκεί έξω, που μας υπομένουν αγόγγυστα» είπε και σιωπή απλώθηκε ξαφνικά από κάτω. «Όλους αυτούς που περιμένουν να τελειώσει η λογοδιάρροιά μας για τα μιτοχόνδρια για να μας ρωτήσουν τι θα φάμε απόψε, όλους τους συντρόφους εκεί έξω που μας φτιάχνουν τσάι όταν εμείς χάνουμε την επαφή με το χρόνο, όλους αυτούς που περιμένουν υπομονετικά να τελειώσει η έρευνά μας για να τους δώσουμε λίγη σημασία. Όλους αυτούς που κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη και χωρίς αυτούς δε θα είχαμε κουράγιο να συνεχίσουμε. Σε όλους εσάς» είπε, φανερά συγκινημένη και είδε δάκρυα σε πρόσωπα γυναικών αλλά και αντρών στο κοινό. Συζύγους, άντρες και συντρόφους συναδέλφων της, που μάλλον περνούσαν όσα είχε περιγράψει. Το χειροκρότημα δεν έλεγε να καταλαγιάσει, η αίθουσα σειόταν από τα σφυρίγματα και όλοι στέκονταν όρθιοι ακόμα και όταν εκείνη κάθισε στη θέση της.

Ήταν χαρούμενη και ένιωθε ότι είχε ολοκληρώσει ένα πετυχημένο κύκλο απόψε. Είχε πετύχει κάποιους στόχους αλλά ήταν καιρός να ασχοληθεί με όσα την έκαναν να μην μπορεί να αναπνεύσει.

2 σχόλια:

  1. Καλη χρονια !!!!!!
    Ελπιζω να του δωσει μια ευκαιρι του καημενου του Φιλιπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή