Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 64-στήθος ή μπούτι;

«Είσαι άνετα;» ρώτησε ο Φίλιπ μετά από λίγη ώρα. Η Σοφία είχε ήδη απλώσει μια πετσέτα στα πόδια της και άνοιγε ένα ένα τα μεταλλικά καπάκια των δίσκων που είχαν σερβιριστεί στη σουίτα της. Είχε κάνει ένα ντους, είχε φορέσει ένα τζιν και φούτερ και ύστερα του έστειλε μήνυμα για να έρθει. Δεν ήθελε να δειπνήσουν στην τραπεζαρία για να μην βάλουν σε κόπο ακόμα περισσότερο προσωπικό και φυσικά απέρριψε την ιδέα της σουίτας του για να μην είναι μόνοι τους. Στη δική της σουίτα, αργά ή γρήγορα θα έρχονταν τα κορίτσια οπότε σε κάθε περίπτωση έπρεπε να κρατήσουν μια…αξιοπρέπεια.

«Φυσικά» του είπε αδιάφορα ενώ σέρβιρε μόνο στον εαυτό της λίγο κοτόπουλο και πατάτες. Ο Φίλιπ χαμογέλασε. Μάλλον είχε καταλάβει ότι δε σκόπευε να τον σερβίρει και διασκέδαζε με την παιδιάστικη αντίδρασή της. «Σε ευχαριστώ για τα λουλούδια» πρόσθεσε χωρίς να τον κοιτάει. Ο Φίλιπ είχε εμφανιστεί με μια τεράστια ανθοδέσμη με λευκά τριαντάφυλλα. Πού την είχε βρει τέτοια ώρα, η Σοφία δεν είχε ιδέα, αλλά η πράξη παρέμενε ευγενική.
«Είναι η τρίτη φορά που με ευχαριστείς» γέλασε εκείνος, προσπαθώντας να ελαφρύνει το κλίμα αλλά δεν τα κατάφερε. Η Σοφία ένιωσε άβολα με τη βλακεία της.
Όντως το είχε πει πολλές φορές. Αλλά κάτι έπρεπε να πει. Ένιωθε πολύ παράξενα. Πώς βρέθηκε να τρώει ξημερώματα μέσα σε μια σουίτα στο Λας Βέγκας, στο ξενοδοχείο του Φίλιπ, μαζί με τον Φίλιπ; Είχε ορκιστεί ότι θα τον άφηνε πίσω της, κι αυτόν και την προδοσία του. Αντ’ αυτού, τον είχε μπροστά της, και τον κοιτούσε στα κρυφά να σερβίρει στα ποτήρια τους κόκκινο κρασί.
«Έχω καλούς τρόπους» του απάντησε ξερά και εκείνος ακούμπησε το κρασί στο τραπέζι αργά. Την κοίταξε λίγο.
«Δεν αμφέβαλλα ποτέ».
«Λοιπόν» είπε απότομα η Σοφία. «Να σταματήσουμε τις αβρότητες και να μπούμε στο ψητό;». Ο Φίλιπ την κοίταξε. Έδειχνε κουρασμένος. Φορούσε κι αυτός τζιν και φούτερ αλλά δεν έδειχνε άνετος. Έδειχνε να ασφυκτιά.
«Φυσικά» της απάντησε ήρεμα και σκουπίστηκε με την πετσέτα του απαλά. Πόσες φορές είχε φάει έτσι μαζί; Πώς έφτασαν τα πράγματα ως εδώ, αναρωτήθηκε με παράπονο η Σοφία αλλά δεν εξωτερίκεψε τις σκέψεις της. «Τι θες να μάθεις;» τη ρώτησε και την αιφνιδίασε. Περίμενε να αρχίσει να τη βομβαρδίζει με δικαιολογίες, όχι να την αφήσει να του απευθύνει αυτή τις ερωτήσεις. Αλλά ίσως αυτό ήταν καλύτερο.
«Πόσο καιρό μιλάς με τον αδερφό μου;» ξεκίνησε δειλά.
«Δε σταματήσαμε ποτέ» απάντησε κοφτά και ήπιε λίγο κρασί. «Πέρα από αυτόν τον τελευταίο καιρό, ο αδερφός σου κι εγώ ήμασταν πολύ καλοί φίλοι» της ξεκαθάρισε. «Μιλούσαμε πολύ συχνά και φροντίζαμε να βλεπόμαστε τρεις τέσσερις φορές το χρόνο».
«Και τώρα;»
«Τώρα δε μιλάμε, όπως ξέρεις» της απάντησε τόσο ουδέτερα που η Σοφία εξεπλάγη.
«Γιατί;»
«Η σχέση μας διερράγη αμετάκλητα. Αναλαμβάνω εξ’ ολοκλήρου την ευθύνη» είπε αυστηρά.
«Πώς…νιώθεις γι΄ αυτό;» τόλμησε να τον ρωτήσει. Της είχε δώσει την άδεια να ρωτάει ό,τι θέλει άλλωστε.
«Είμαι πολύ λυπημένος και ταυτόχρονα απογοητευμένος. Ο Άλεξ δε μου έδωσε ευκαιρία να του εξηγήσω» είπε και γέλασε πικρά. «Φαίνεται είναι στο DNA σας».
«Εγώ είμαι εδώ» τον διόρθωσε. Ο Φίλιπ έγνεψε καταφατικά.
«Θέλω να τηλεφωνήσεις στον αδερφό σου και να προσπαθήσετε να τα βρείτε» της είπε μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. «Είχε καλές προθέσεις. Ήθελε να βοηθήσει. Μάλλον είχε λίγο εσφαλμένη εικόνα για το πόσο δυναμική είσαι. Δε χρειαζόσουν βοήθεια τελικά, αλλά…».
«Χρειαζόμουν» παραδέχτηκε. «Σε ευχαριστώ που με έβγαλες από το καβούκι μου. Κοίτα με!» του είπε και έδειξε τον εαυτό της με το δείκτη της. «Είμαι στο Λας Βέγκας με τη Λώρα και την Κατ. Βγαίνω, ντύνομαι ωραία και περνάω καλά. Όλα αυτά χάρη σε σένα. Αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα, λιγότερο θετικά που σου αποδίδω».
«Όπως;»
«Απογοήτευση. Προδοσία. Μη μου λες να τηλεφωνήσω στον Αλεξ. Με ξεφτιλίσατε».
«Είναι αδερφός σου. Εμένα ξέχνα με, κάνε ό,τι θες. Αλλά ο Αλεξ θα μαραζώσει. Θα τρελαθεί αν σε χάσει. Δεν καταλαβαίνεις με τι καμάρι μου μιλούσε πάντα για σένα».
«Αυτός σε έβαλε να μου μιλήσεις;»
«Σου είπα ότι δεν έχουμε επαφές» στράφηκε ξανά στο πιάτο του.
«Αυτή τη φορά ισχύει;» τον ειρωνεύτηκε ανοιχτά. «Το έχω ξανακούσει αυτό» ανέμισε τα χέρια της.
«Είπαμε να μιλήσουμε ανοιχτά. Μη με ειρωνεύεσαι» της είπε αυστηρά. Η Σοφία ησύχασε για λίγο. «Δε μιλάμε με τον αδερφό σου και δεν ξέρει ότι είμαι εδώ. Έχει έρθει δύο φορές στο γραφείο μου. Και τις δύο φορές με χτύπησε».
«Εσύ; Δεν αντέδρασες;» τον ρώτησε μπερδεμένη.
«Αν σήκωνα το χέρι μου, θα τον έλιωνα. Απλώς απέκρουσα τα χτυπήματα για να μην κλιμακωθεί η κατάσταση. Είναι…ήταν πολύ αγαπημένος μου φίλος για να φτάσω τόσο χαμηλά».
«Εκείνος γιατί το έκανε;»
«Δεν έχω αδερφή και δεν ξέρω πώς είναι να νιώθεις ότι πλήττεται κάποιος που αγαπάς» της είπε απλά. Η Σοφία ένιωσε κάτι οξύ να την περονιάζει. Η συνειδητοποίηση όσων της έλεγε έπαιρνε χρόνο αλλά γινόταν με τρόπο βασανιστικά επίπονο.
«Γιατί δέχτηκες να το κάνεις;» τόλμησε. Η ερώτηση αυτή τη βασάνιζε πιο πολύ από τις άλλες.
«Σε θυμόμουν πάντα με νοσταλγία» είπε εκείνος ήρεμα. Απαντούσε χωρίς να σκέφτεται. Δεν έδειχνε να δυσκολεύεται, να δυσανασχετεί. Η Σοφία καταλάβαινε ότι δεν είχε έρθει με έτοιμες απαντήσεις. «Άλλωστε, μου το ζήτησε ο Αλεξ. Και αυτό ήταν αρκετό».
«Ακόμα και κάτι τόσο ακραίο;»
«Δεν μας φάνηκε ακραίο. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε ότι είσαι στην ίδια πόλη. Μου είπε ότι είσαι μοναχική και ότι χρειάζεσαι παρέα. Δεν ήταν κάτι φοβερό. Για να μη σε προσβάλουμε σκεφτήκαμε να αποκρύψουμε ότι έχουμε ακόμα επαφές».
«Και το στοίχημα;» τράβηξε το τσιρότο απότομα, αλλά έτσουξε και πάλι. Ακόμα και ο Φίλιπ πόνεσε. Έκανε μια γκριμάτσα που έδειχνε το σοκ που υπέστη.
«Το στοίχημα…ήταν μια βλακεία. Δεν θέλω καν να απολογηθώ. Ο Αλεξ νόμιζε ότι δε θα δεχτώ και μου πρότεινε να βάλουμε στοίχημα για να υπάρχει στόχος».
«Είστε αηδιαστικοί».
«Μπορεί» είπε ο Φίλιπ. Η Σοφία δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που έδειχνε τόσο ταπεινός ή να θυμώσει μαζί του που φέρθηκε τόσο ανώριμα. «Αλλά ο αδερφός σου δεν είχε κακό σκοπό. Ήθελε να σε βοηθήσει».
«Δεν το πιστεύω ότι προσπαθείς να τον υπερασπιστείς» σήκωσε στιγμιαία τον τόνο της φωνής της αλλά μαζεύτηκε αμέσως.
«Πρέπει να το κάνω. Σε εσένα ο Αλεξ ίσως δεν έχει εκφράσει την αγάπη του. Αλλά εγώ ξέρω πώς νιώθει».
«Ωραία αγάπη!» γέλασε σκληρά. «Να τη βράσω! Με αγαπάει και το λέει παντού, εκτός από μένα; Τι σόι αγάπη είναι αυτή;» τον ρώτησε και έσπρωξε το πιάτο της. Είχε χορτάσει πια.
«Καμιά φορά δεν είναι εύκολο να εκφράσεις την αγάπη σου» την κοίταξε σταθερά. Η Σοφία ένιωσε κάτι αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη.
«Τότε δεν αγαπάς αρκετά» του είπε με στόμφο.
«Εσύ;» ρώτησε εκείνος κοιτώντας τη πίσω από μισόκλειστα μάτια. «Εσύ εκφράζεις πάντα την αγάπη σου…προφορικά;». Η Σοφία δεν απάντησε ποτέ. Η ερώτησή του την έκανε να τα χάσει. Αλήθεια, αυτή του είχε ποτέ τον αγαπάει; Κι όμως, το ένιωθε. Κι αυτός; Το ήξερε; Γι αυτό την βασάνιζε με αυτές τις ερωτήσεις; «Σοφία, μην κρίνεις» είπε τελικά εκείνος. «Σφάλαμε, φερθήκαμε ηλίθια. Δεκτό. Αλλά μην αμφισβητείς τα πάντα. Αν δεν είσαι έτοιμη, μη μιλάς με τον αδερφό σου. Αλλά κάνε το κάποτε. Μίλα στον πατέρα και τον αδερφό σου».
«Λένε για σένα…ότι είσαι αλήτης» του είπε παραπονιάρικα χωρίς να ξέρει το λόγο.
«Αδιαφορώ για τη γνώμη των άλλων. Με νοιάζει μόνο τι λες εσύ» είπε εκείνος κοφτά.
«Μισώ αυτό που έχει γίνει. Δεν ξέρω τι να πιστέψω, ποιον να πιστέψω» του είπε τελικά.
«Δε θέλω να σε πιέσω. Δε θα σου πω λόγια μεγάλα» είπε εκείνος. «Τώρα που ξέρεις την αλήθεια, θέλω να πάρεις μόνη σου την απόφαση».
«Ποια απόφαση;»

«Αν θέλεις να είμαστε ξανά μαζί».

13 σχόλια:

  1. Ευχαριστούμε και πάλι για ένα εκπληκτικό κεφάλαιο!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγωωωω !!!! Υπέροχο κεφάλαιο και πάλι συγχαρητήρια !!!! Ανυπομωνω για την συνέχεια, παρόλο που θέλω να δεχτεί η Σοφια δεν πιστεύω οτι πρεπει να τον συγχωρήσει τόσο γρήγορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μακαρι να του πει οτι θα του δωσει και δευτερη ευκαιρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγω νομίζω οτι πρεπει πρώτα μα γινει ράκος,να υποφέρει λίγο παραπάνω και να φτάσει κουρέλι ως την πόρτα μας να μας πει πως νιώθει για μας και χωρις εμάς..Κατι που μπορεί να υπονοησε σημερα,αλλα δεν το είπε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μην πεις ναι. Ό, τι και να σου πει πάλι ο ίδιος θα μείνει. Αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο ήταν το στοίχημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλή χρονιά...χαρούμενο το 2016
    -Βενετία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη !!! Έχεις πολυ ωραίο όνομα Βενετία !!!!

      Διαγραφή
    2. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ��

      Διαγραφή