Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 63-αναρωτιέμαι ακόμα και εγώ τι θα της πει!

63

«Μη μου γυρνάς εμένα την πλάτη» της ούρλιαξε μέσα στον κόσμο αλλά η Σοφία δεν σταμάτησε. Δεν ήθελε να ακούσει άλλα. Προσπάθησε να βγει έξω και να πάρει ένα ταξί αλλά λίγο πριν βγει στο πεζοδρόμιο ο Φίλιπ την πρόλαβε πάλι. Πού είναι τα ρημάδια τα ταξί όταν τα χρειάζεσαι;
«Άσε με ήσυχη» του είπε και παραπάτησε. Είχε πιει και ζαλιζόταν. Εκείνος την έπιασε και έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας που πρόδιδε την ενόχλησή του.
«Δε σε αναγνωρίζω. Από πότε πίνεις εσύ;».
«Δε σε αφορά. Άσε με ήσυχη. Μπορεί να είναι δικό σου το μισό Λας Βέγκας αλλά αν σου κάνω μήνυση για παρενόχληση, σίγουρα ένα βραδάκι θα το περάσεις στη στενή» του είπε και άρχισε να περπατάει γρήγορα προς άγνωστη κατεύθυνση. Ηλίθια τακούνια, σκέφτηκε. Πήγαινε σαν πάπια. Πώς μπορούν μερικές γυναίκες και περπατάνε πάνω σε δεκάποντα λες και τους ανήκει όλος ο κόσμος;
«Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει μακριά σου» της απάντησε από πίσω χωρίς να προσπαθήσει να τη σταματήσει. Περπατούσε απλά από πίσω της και της μιλούσε.
«Για να με γεμίσεις κι άλλα ψέματα;»
«Για να σου πω την αλήθεια μήπως;»
«Αμφιβάλλω αν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη» τον ειρωνεύτηκε.
«Πρόσεξε πώς μου μιλάς. Αν δε με αφήσεις να σου εξηγήσω δεν έχεις δικαίωμα να με κρίνεις».
«Μη με χειραγωγείς!» φώναξε τελικά και σταμάτησε απότομα. Τόσο απότομα που ο Φίλιπ σχεδόν κόντεψε να πέσει πάνω της.
«Συγγνώμη» ψέλλισε όταν την έσπρωξε απαλά.
«Μη μου λες τι να κάνω και πώς να νιώθω. Μην πλασάρεσαι σαν θύμα μου. Εγώ είμαι το θύμα εδώ!» κοπάνησε το δείχτη στο στήθος της μέχρι που πόνεσε. «Εγώ και κανείς άλλος».
«Θες να μιλήσουμε ή να σε κυνηγάω;» της είπε αυστηρά. «Γιατί εγώ προτιμώ να κάτσουμε κάπου σαν άνθρωποι. Αν σε κυνηγάω, πολύ φοβάμαι ότι με αποσπάει…» της είπε και χαμογέλασε πονηρά «το πίσω μέρος σου». Η Σοφία ξεφύσηξε.
«Σοβαρά τώρα;» τον ρώτησε αναψοκοκκινισμένη. «Προσπαθείς να με προσεγγίσεις με κομπλιμέντα για τον πισινό μου;»
«Δε φταίω εγώ!» της είπε παιχνιδιάρικα. «Αν είχες έναν καθρέπτη θα…»
«Είσαι αδιόρθωτος!» τον μάλωσε και συνέχισε να περπατάει εκνευρισμένη.
«Ξέρεις καν πού πας; Από εκεί δεν έχει τίποτα. Ο οδηγός μου μας περιμένει. Άσε με να σε πάω κάπου να  μιλήσουμε. Πάμε να φάμε κάπου, πάμε στο δωμάτιό σου ή στο δικό μου» επέμεινε εκείνος. Η Σοφία είχε κουραστεί να περπατάει. Νύσταζε και πεινούσε πολύ. Και πάνω από όλα είχε εξαντληθεί από την προσπάθεια να αντισταθεί σε έναν  άντρα που την τραβούσε σαν μαγνήτης.
«Θα σε αφήσω να μου πεις ό,τι έχεις σκοπό να μου πεις αλλά σε καμία περίπτωση δε γυρίζω κοντά σου» του είπε αφού σταμάτησε πάλι απότομα και γύρισε προς το μέρος του.
«Γιατί νιώθεις την ανάγκη να προεξοφλήσεις το γεγονός ότι δε θα γυρίσεις κοντά μου;» τη ρώτησε. Η Σοφία κατάλαβε πόσο αστείο ακουγόταν αυτό που έλεγε. Σαν γυναίκα που επαναλαμβάνει συνεχώς ότι δε θα φάει άλλη σοκολάτα ενώ ήδη σκίζει το χαρτί. Αλλά όχι. Δε θα το άφηνε να συμβεί πάλι.
«Δε θέλω να έχεις ελπίδες» τον ειρωνεύτηκε.
«Θέλω απλώς να μιλήσουμε. Ξέρω ότι είναι απίθανο να γυρίσεις κοντά μου. Είσαι ξεροκέφαλη. Εγώ όμως θέλω να σου εξηγήσω. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος» της είπε πολύ αργά, λες και μιλούσε σε χαζό παιδί.
«Ξεροκέφαλη; Έτσι λες εσύ μια γυναίκα που έχει προσωπικότητα;»
«Άλλο έχω προσωπικότητα, άλλο δε βλέπω μπροστά μου. Άλλο ξέρω τι θέλω, άλλο δεν ξέρω τι μου γίνεται».
«Δεν είσαι πολύ καλός στις απολογίες ε;» του είπε ξαφνικά, αφού τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα. Στο χαμόγελό της χαράχτηκε ένα χαμόγελο και με δυσκολία κρατήθηκε να μη γελάσει. Μόνο ο Φίλιπ. Αυτός ο συγκλονιστικά όμορφος άντρας που στεκόταν μπροστά της και κρατούσε εδώ και 15 χρόνια την καρδιά της στην παλάμη του, μπορούσε να της μιλάει έτσι ενώ σκόπευε να ζητήσει συγγνώμη. Ήταν σχεδόν αστείο.
Εκείνος δεν απάντησε. Έφερε το χέρι του στο σαγόνι του και το έτριψε νευρικά. Πήγε να πει κάτι και σταμάτησε. Έδειχνε πραγματικά να μην ξέρει τι να πει.
«Για όσα ένιωσα» του είπε εκείνη κοιτώντας τον στα μάτια σταθερά, γνωρίζοντας ότι του έλεγε περισσότερα από όσο του άξιζε «πιστεύω ότι πρέπει να σε ακούσω» του είπε αποκαμωμένη. Δεν είχε άλλη ενέργεια να αντιστέκεται. Δεν είχε σκοπό να του πει ότι δεν ήθελε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της γνωρίζοντας ότι ο άντρας που αγάπησε πιο πολύ από τη ζωή της της είχε φερθεί έτσι. Αν είχε κάτι να της πει και να την ανακουφίσει, ακόμα και ένα λευκό ψέμα, θα της έκανε καλό. Θα έκλεινε την πόρτα πίσω της χωρίς να πονάει τόσο πολύ. Απλώς έπρεπε να μην τον αφήσει να παίξει με το μυαλό της.
«Με κάνεις πολύ ευτυχισμένο» απάντησε εκείνος με τόσο ανακούφιση που σχεδόν τον πίστεψε. Το κάθαρμα. Ήξερε πώς να την κάνει ό,τι θέλει.

Ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη της και της πρόσφερε το παλτό του. Εκείνη δε δέχτηκε. Έκανε νόημα από μακριά σε μια μαύρη λιμουζίνα και σε μερικά λεπτά βρίσκονταν στο εσωτερικού ενός πολυτελούς αυτοκινήτου.
«Πού πάμε;» τον ρώτησε απλά, χωρίς να τον κοιτάζει.
«Έλεγα να πάμε στο ξενοδοχείο για να φορέσεις κάτι πιο άνετο» πρότεινε εκείνος και του έγνεψε θετικά. Ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Ήταν κουρασμένη και αυτό το φόρεμα την εκνεύριζε. Σε κάθε βήμα έπρεπε να το κατεβάζει, και τα τακούνια της την πέθαιναν. «Μετά μπορούμε να πάμε στη σουίτα μου ή να μείνουμε στη δική σου. ‘Η να φάμε κάτι στην τραπεζαρία» πρότεινε απλά.
«Είναι τέσσερις σχεδόν. Δε θα είναι ανοιχτά» του είπε με ύφος.
«Θα είναι» απάντησε εκείνος δυναμικά.
Η Σοφία θυμήθηκε ότι του ανήκε το ξενοδοχείο οπότε θα άνοιγε ακόμα και η οροφή αν το ήθελε.
«Χτυπάς παλαμάκια και τρέχουν να σε εξυπηρετήσουν;» τον ειρωνεύτηκε.
«Πληρώνω διπλά και χαίρονται να με ευχαριστούν» τη διόρθωσε.
«Αυτό περιμένεις και από μένα; Τόση…μαλθακότητα;»
«Όχι, αντίθετα» είπε ενώ πληκτρολογούσε κάτι στο κινητό του. «Θέλω να αντιδράς, απλά να ξέρεις πάντα ότι δεν έχω κακό σκοπό».


Η Σοφία δεν μίλησε άλλο. Ήθελε να του πει πολλά αλλά έπρεπε να ηρεμήσει λιγάκι. Η συζήτηση με τον Φίλιπ θα έπαιρνε χρόνο και θα την καταρράκωνε. Χρειαζόταν ένα μπάνιο, να αλλάξει, ένα γερό γεύμα και μια βαθιά ανάσα. Μετά, θα τα κατάφερνε όλα. Ακόμα και να μιλήσει με τον Φίλιπ χωρίς να λυγίσει.

3 σχόλια:

  1. Ελα το πρωτο βημα εγινε !!! Τωρα υπολοιπα ειναι πιο ευκολα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ Ελίζα, άντε να δούμε τι θα γινει μετά ανυπομωνωωωω !!!! Αναρωτιέμαι τι εχει να της πει !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όπως πάντα τέλεια ,με καταπληκτική γραφή που σε κάνει να θες να διαβάσεις και το παρακάτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή