Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 62-reggaeton

Αρκετά πια!» επανέλαβε και η Σοφία αναρωτήθηκε αν έβλεπε όνειρο. Προσπάθησε να πει κάτι αλλά ένιωθε σαν να είχε φάει βαμβάκι, προσπάθησε να του ξεφύγει αλλά τα πόδια της ήταν βαριά. Τι έκανε εκεί; Είχε να τον δει μόνο μερικές μέρες, αλλά ένιωθε σαν να είχε περάσει αιώνας. Της φαινόταν οικείος αλλά και ξένος ταυτόχρονα. Κι όμως, πριν από λίγο καιρό αυτός ο άντρας κρατούσε την καρδιά της στα χέρια του. Μέχρι που την πέταξε στα σκουπίδια.
«Έτσι αξιοποιείς την ελευθερία σου εσύ;» της είπε σκληρά. Η Σοφία είδε με την άκρη του ματιού της τον Τέιτ να απομακρύνεται αμήχανα. Πολλοί είχαν στρέψει την προσοχή τους πάνω τους. «Χωρίσαμε για να σαχλαμαρίζεις σε κλαμπ στο Λας Βέγκας και να αφήνεις κάθε αλήτη να σε χαϊδεύει;» συνέχισε την επίθεση. Η Σοφία κούνησε το κεφάλι της αρνητικά.
«Χωρίσαμε επειδή με κορόιδεψες» του είπε σιγανά αλλά εκείνος την άκουσε.
«Δε με άφησες να σου εξηγήσω, εξαφανίστηκες, με απέφευγες. Δε σε νοιάζει καθόλου τι κάνω; Πώς νιώθω;».
«Συγγνώμη για την έλλειψη αλτρουισμού» βρήκε πάλι το θάρρος της «αλλά προτεραιότητα είχε η δική μου ψυχική υγεία» του πέταξε πικρόχολα. Εκείνος γέλασε και την τράβηξε δυνατά από το χέρι σε μια γωνιά, πίσω από ένα μεγάλο ηχείο. Εκεί ήταν κάπως προστατευμένοι. Από τους άλλους δηλαδή. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος την κοιτούσε κατάματα.
«Πρέπει να υπέφερες!» την ειρωνεύτηκε και της έδειξε το κλαμπ. «Ταξιδάκι στο Λας Βέγκας και χοροί και ποτά δύο βράδια τώρα! Και να αφήνεις κάθε ζώον να σε ακουμπάει. Πώς το αντέχεις;» τη βομβάρδισε αλλά η Σοφία δεν αντέδρασε όπως ήθελε. Ήθελε να του πει ότι το απολάμβανε αλλά δεν ήθελε να πει ψέματα.
«Είναι δική μου υπόθεση πώς διαθέτω το χρόνο και το κορμί μου» ύψωσε τον τόνο της φωνής της για να ακουστεί. «Και για να έχουμε καλό ερώτημα, πώς ξέρεις πού είμαι και τι κάνω;» κατάφερε τελικά να εκφράσει την μεγαλύτερη απορία της.
«Γιατί έτσι γουστάρω!» της φώναξε.
«Με παρακολουθείς;»
«Σε έχω στο νου μου»
«Δεν έχω ανάγκη την προστασία σου! Ποτέ δεν την είχα. Αλλά πράγματα ήθελα από σένα και απέτυχες. Τι ζητάς από μένα ακριβώς;»
«Θέλω μόνο να μιλήσουμε. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να εκθέσει τα επιχειρήματά του πριν καταδικαστεί. Γιατί φέρεσαι έτσι παιδιάστικα;»
«Δε μου αρέσει να με κατασκοπεύουν και σταμάτα να με αγγίζεις» του είπε επιτακτικά. Απομακρύνθηκε λίγο γιατί εκείνος είχε στηρίξει το χέρι του στη μέση της.
«Δε σε κατασκοπεύω. Το ξενοδοχείο όπου μένεις είναι δικό μου. Το κλαμπ αυτό…» έδειξε τριγύρω αδιάφορα «κι αυτό δικό μου».
«Μα πώς…»
«Τυχαία σας έβαλαν στην προεδρική σουίτα;»
«Μα νόμιζα ότι έγινε λάθος στην κράτηση» ψέλλισε σαν χαζή.
«Στα ξενοδοχεία μου δεν γίνονται λάθη» είπε εκείνος περήφανα. Εκείνη έκανε μια γκριμάτσα.
«Θα γυρίσω να μαζέψω τα πράγματά μου και θα φύγω. Και από εδώ μέσα. Αμέσως. Δεν αντέχω!»
«Στάσου λίγο» την έπιασε από το χέρι αλλά τραβήχτηκε. Εκανε να φύγει αλλά τη σταμάτησε ξανά. «Είσαι ανώριμη και με κάνεις να μετανιώνω που ήρθα ως εδώ για να σε δω».
«Πώς ήξερες ότι θα έρθω;».
«Σου είπα ότι σε έχω στο νου μου».
«Είσαι τρελός»
«Ναι, είμαι».
«Μη με αγγίζεις σου είπα!» διαμαρτυρήθηκε άτονα όταν άπλωσε το χέρι του και άγγιξε τα μαλλιά της απαλά. Ένιωθε να τρέμει ολόκληρη, να ανατριχιάζει και να σχεδόν να πονάει από την επιθυμία να τον νιώσει πάλι. Το κορμί της δεν είχε ξεχάσει τίποτα.
«Άφηνες εκείνο το ρεμάλι και όχι εμένα; Θες να κάνεις σεξ με όποιον να ‘ναι; Κάνε με μένα!» της είπε αυστηρά.
«Προτιμώ να πεθάνω».
«Μη λες μεγάλα λόγια. Οι κόρες σου έχουν διασταλεί, αναπνέεις γρήγορα και το ελάχιστο ύφασμα αυτού του φορέματος δεν καλύπτει τον τρόπο που το σώμα σου δείχνει ότι με θες».
«Είσαι τρελός. Δεν ξέρεις τι λες» του είπε και σταύρωσε τα χέρια της μπροστά από το στήθος της. Μάταια, το είχε δει.
«Το είπαμε αυτό. Ναι, είμαι. Πάμε κάπου να μιλήσουμε».
«Δεν θέλω να ακούσω τα ψέματά σου» του είπε επίμονα.
«Θα με ακούσεις θες δε θες. Θα σε δέσω αν χρειαστεί» την απείλησε με μια δόση χιούμορ.

«Δεν καταλαβαίνεις!» του φώναξε τελικά και ακούστηκε ίσως πιο δυνατά από το μεγάφωνο. «Ο,τι και να πεις δε θα σε πιστέψω. Ανοιγοκλείνεις το στόμα σου και βλέπω μόνο ψέματα να βγαίνουν. Δεν ακούω τι λες. Με πρόδωσες και με ξεφτίλισες και δε σου το συγχωρώ. Φαντάζομαι θες να μου πεις ότι δεν είναι αυτό που νομίζω και ότι είσαι καλό παιδί, αλλά δε με νοιάζει. Δε σε πιστεύω. Δεν πιστεύω πια τίποτα και κανέναν. Γι αυτό το λόγο, κάνε άκρη και άσε με να περάσω. Η ζωή μου ξεκινάει σήμερα>.
"Αν με ήθελες ποτέ ειλικρινά θα μου έδινες μια δεύτερη ευκαιρία" της είπε ενώ εκείνη απομακρυνόταν. Η Σοφία σκέφτηκε μερικά δευτερόλεπτα αυτό που της είχε πει. Είχε βάση. Ίσως ήταν πολύ εγωίστρια, ίσως δεν τον αγαπούσε αρκετά. Αλλά όχι. Κοντοστάθηκε. Δεν πάει πιο πολύ.
"Αν με ήθελες ποτέ ειλικρινά δε θα χρειαζόταν να τη ζητήσεις, Φίλιπ" του είπε πικρά και χάθηκε στο πλήθος.

4 σχόλια:

  1. ελα γιατι ειναι εγωιστρια θα επρεπε να τον ακουσει τουλαχιστον!!! ενταξει ειναι πληγωμενη απο ολους αλλα καποιος πρεπει να της εξηγη οτι ειναι λαθος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. +1 για την πρωταγωνίστρια.. Άντε γιατί πολύ χειραγωγησιμη τη θεωρούσε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  3. Με γιατί δε τον ακούει τουλάχιστον ;Ας τον ακούσει σαν κυρία και μετά ας τον στείλει απο εκεί που ήρθε!με ανωτερότητα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αααα πολυ εγωιστρια η πρωταγωνίστρια μας, η υπερηφάνεια πανω απο όλα ;;;; Οχιιιι .... Απο την μια εκανε καλα για να δείξει στο υπέροχο Φίλιπ μας να μην την θεωρεί δεδομένη. Αλλα απο την άλλη τον πλήγωσε τον Φίλιπ μας έπρεπε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία !!!! Είμαι σε αναμμένα κάρβουνα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή