Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 58-στειλε ένα γραμμα, μια συλλαβή...

Πέντε μέρες έχουν περάσει από εκείνη την απαίσια βραδιά. Πέντε μέρες γεμάτες πόνο και ανησυχία. Πόνο για όσα συνέβησαν και ανησυχία για όσα επρόκειτο να συμβούν.

Το μυαλό μου δεν ησυχάζει με τίποτα. Όταν είμαι ξύπνια βρίζω τον εαυτό μου που ήμουν τόσο ηλίθια. Όταν κοιμάμαι, όταν αναλαμβάνει τα ηνία της σκέψης μου το υποσυνείδητό μου, τον βλέπω να με πλησιάζει και τρέχω κοντά του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξυπνάω από το όνειρο νιώθοντας προδομένη από τον εαυτό μου και θυμώνω μαζί μου που ακόμα και μετά από αυτή την απογοήτευση, τη δεύτερη πια, συνεχίζω να μην τον βγάζω από μέσα μου.

Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν εκείνο το βράδυ. Μερικά λεπτά μετά την επεισοδιακή έξοδό μου από το διαμέρισμά του, με πέτυχε έξω από την πολυκατοικία του ενώ περίμενα ταξί. Το φρύδι του ήταν σκισμένο και έτρεχε αίμα, το οποίο σκούπιζε νευρικά με την ανάποδη της παλάμης του. Το πουκάμισό του ήταν τσαλακωμένο. Δεν ήθελα να σκέφτομαι τι είχε πάθει ο αδερφός μου αν ο Φίλιπ είχε χτυπήματα. Σίγουρα θα τον είχε σακατέψει. Αλλά δεν ήθελα καν να ανησυχήσω. Δε με ένοιαζε. Ας έβγαζαν τα μάτια τους. Και οι δύο είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη μου. Δε με ένοιαζε που είχαν χτυπηθεί. Δε με ένοιαζε που ούρλιαξε το όνομά μου την ώρα που έμπαινα βιαστικά στο ταξί, δε με νοιάζει που με κυνήγησε μέχρι που χάθηκα από τα μάτια του μέσα στην κίνηση της Βοστόνης. Δε με νοιάζει τίποτα. Κοιμάμαι στο διαμέρισμα της Κατ και πήγα μόνο μία φορά στο διαμέρισμά μου για να πάρω ρούχα. Είχε αφήσει μηνύματα στον τηλεφωνητή αλλά τα διέγραψα. Με έπαιρνε συνέχεια τις πρώτες τρεις μέρες στο κινητό και δεν απαντούσα. Ήρθε και στο πανεπιστήμιο δύο φορές αλλά ζήτησα να του πουν ότι λείπω σε άδεια.

Λυπάμαι τόσο πολύ για αυτό που έγινε. Δεν ξέρω με ποιον να θυμώσω περισσότερο. Από τη μία ο αδερφός μου επενέβη με έναν τρόπο φρικτό στη ζωή μου, ακυρώνοντας την προσωπικότητά μου λες και ήμουν ένα άβουλο πλάσμα, ένα άπειρο κοριτσάκι που χρειαζόταν βοήθεια και όχι μια ικανή επιστήμονας που ζει τόσα χρόνια μόνη της. Εντάξει, δεν ήμουν πολύ κοινωνική αλλά από πότε αποτελεί κριτήριο κοινωνικής καταξίωσης το πόσα βράδια βγαίνεις και πόσα επιλέγεις να περάσεις στο σπίτι με ένα καλό βιβλίο; Για κάθε άνθρωπο άλλα είναι τα όρια και για μένα ήταν πολύ στενά. Ε και; Ποιον ενοχλούσα; Από την άλλη δεν μπορώ να μη λάβω υπόψη μου ότι ο αδερφός μου έδρασε με καλές προθέσεις. Ανησύχησε και προσπάθησε να με βοηθήσει, παρόλο που διάλεξε λάθος τρόπο. Δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι ανησυχούσε που ήμουν λίγο κλεισμένη στον εαυτό μου. Δε μου είχε πει τίποτα. Δεν είχε προσφερθεί να με βγάλει έξω ή να μου προτείνει να πάμε κάπου. Πώς να το καταλάβω;

Ο Φίλιπ έπαιξε μαζί μου. Απλά και ξεκάθαρα. Για ένα στοίχημα τα έκανε όλα. Δεν τον ώθησε κανένας αλτρουισμός, δεν ήθελε να με βοηθήσει. Το μόνο που ήθελε ήταν να κερδίσει τον Αλεξ, να τον πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι τόσο υπεράνθρωπο όπως το να με βγάλει από το καβούκι μου. Τώρα γιατί ξεπέρασε τα όρια και μπλέχτηκε και προσωπικά μαζί μου, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Υποθέτω ότι σε κάποιο επίπεδο ίσως του άρεσα. Λίγο το απαγορευμένο, λίγο η γνωστή φαντασίωση με την αδερφή του φίλου, λίγο αυτό το σεμνό στιλ που είχα και ίσως του φαινόταν ελκυστικό, πέρασε τις κόκκινες γραμμές και έκανε ένα μοιραίο λάθος.

Η Κατ και η Λόρα με έχουν βοηθήσει πολύ. Δεν έχω κλάψει καθόλου αλλά είμαι σοκαρισμένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πώς θα είναι η ζωή μου μετά από αυτό. Ήμουν πολύ επιφυλακτική με τους άντρες μετά την πρώτη απόρριψή του. Τώρα, μετά από αυτό το φιάσκο, δεν ξέρω καν αν θέλω να ξανακάνω σχέση. Για ποιο λόγο με έκανε να νιώσω τόσα πράγματα; Γιατί με φρόντισε τόσο, γιατί μου έκανε έρωτα σαν να ήμουν η μοναδική γυναίκα στον κόσμο; Γιατί με γέμισε εικόνες και γεύσεις, αισθήματα και ιδέες για μια ζωή; Πώς θα συνεχίσω μετά από τόση πίκρα; Μετά από τόσο σκληρό παιχνίδι;

Δώσε μου μια ευκαιρία να σου μιλήσω  διαβάζω το μήνυμα στο κινητό μου. Είναι το τρίτο σήμερα. Μου στέλνει συχνά αλλά δεν απαντάω. Τι να πω; Θέλω να τον βρίσω, να του πω να μη με ενοχλεί. Αλλά δε θέλω να του δώσω την ικανοποίηση να καταλάβει πόσο με επηρέασε. Δεν υποκύπτω καν στην παρόρμηση να πάρω τηλέφωνο τον Αλεξ και να τον βρίσω, να μάθω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα μεταξύ τους και να του πω να μην ανακατευτεί ξανά στη ζωή μου.

Δεν κρατιέμαι. Πληκτρολογώ το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Και δεν είναι καν έξυπνο.

Έχεις να μου πεις κι άλλα ψέματα; Στέλνω και μετά το μετανιώνω. Δεν έπρεπε να στείλω. Αλλά είναι αλήθεια. Δεν είναι μόνο το ότι έκρυψε την αισχρή συμφωνία που είχε κάνει με τον Αλεξ. Είναι ότι με έπεισε ότι δεν έχει σχέση μαζί του. Πιο πολύ από όλα αυτό με πείραξε. Που ήταν πιο έξυπνος από μένα και με κορόιδεψε. Ενώ είχα τα στοιχεία, δεν επέμεινα. Την κρίση μου είχαν θολώσει τα μάτια του, το δέρμα του, το υπέροχο κορμί του. Να γιατί δε βγαίναμε σε γνωστά μέρη. Να γιατί άλλαζε κουβέντα όταν μιλούσαμε για τον Αλεξ. Να γιατί τον πρώτο καιρό δεν υπέκυπτε στον «πειρασμό».

Πού είσαι; Θέλω να σε δω ήταν το μόνο που απάντησε. Η ώρα ήταν μία τα ξημερώματα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Η Κατ έβλεπε τηλεόραση και είχε φασαρία. Όχι ότι αν είχε ησυχία θα τα κατάφερνα, φυσικά.

Μην ανησυχείς και η μύτη σου φτάνει ως εδώ, Πινόκιο του στέλνω τελικά, ελπίζοντας το μήνυμα να είναι ειρωνικό αλλά όταν το στέλνω συνειδητοποιώ ότι έχει έναν τόνο σαρκασμού. Άρα και χιούμορ. Φτου!

Αυτό που φτάνει μέχρι εκεί δεν είναι η μύτη μου απαντάει. Χαμογελώ. Είμαι νευριασμένη αλλά ο άνθρωπος έχει τον τρόπο του.

Αλήθεια; Σεξουαλικά υπονοούμενα; Καλό τάιμινγκ απαντάω ειρωνικά. Το βάζω αθόρυβο. Προσπαθώ να κοιμηθώ. Περνάει λίγη ώρα. Κοιτάω την οθόνη. Δύο μηνύματα. Τα διαβάζω μεμιάς και κλείνω το κινητό μήπως και βρω λίγη γαλήνη.

Δε θέλω να σου μιλήσω μέσω μηνυμάτων. Θέλω να σε δω.
Δώσε μου μία ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να είμαστε έτσι.
Ίσως αυτή είναι η ευκαιρία να δοκιμαστεί η σχέση μας.

Πρέπει να παλέψουμε μαζί. Σε παρακαλώ, σε θέλω πλάι μου.
Θα σε περιμένω και μια ζωή αν χρειαστεί.


4 σχόλια:

  1. Πόπο ρομαντισμός. Λίγωσα. Κατερίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι πρωτα τα κανει σκατα και μετα της λεει οτι θα την περιμενη ολη του την ζωη αχ μωρε Φιλλιπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι ρομαντικός !!! Κι εγω στην θέση της Σοφίας θα είχα νευριασει αφάνταστα αλλα τι να κανεις ;;; Ειναι τόσο υπέροχος, αχ ρε Φίλιπ... Αγαπημένη μας συγγραφέα είσαι απλα φοβερη !!! Πολλα συγχαριτηρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή