Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

κεφάλαιο 52-Σοφία, αν δε θες εσύ, θέλουμε εμείς!

Οι επόμενες τρεις βδομάδες κύλησαν όπως ακριβώς ήθελε η Σοφία. Χαλαρά. Έβλεπε τον Φίλιπ καθημερινά και μερικές φορές είχε κοιμηθεί σπίτι της. Αλλά δεν την πίεζε καθόλου και για τίποτα. Ήταν γλυκός και ευγενικός μαζί της και φρόντιζε να περνάνε καλά.

Είχαν βγει πέντε ή έξι φορές σε μερικά χαριτωμένα και λίγο πιο εναλλακτικά εστιατόρια και είχαν πάει και μία φορά για ποτό σε ένα μπαράκι λίγο πιο έξω από την πόλη. Η Σοφία δεν κρατήθηκε και τον πείραξε εκείνο το βράδυ λέγοντάς του ότι δε χρειάζεται να αλλάξουν κράτος για να πιουν μια μπίρα. Της εξήγησε ότι προσπαθούσε να αποφύγει το κέντρο γιατί ακόμα ο χωρισμός του με την Κριστίνα δεν ήταν επίσημος και δεν ήθελε να τη στιγματίσει ως την αιτία για την διάλυση του αρραβώνα. Η Σοφία συμφώνησε μαζί του. Αν ο κόσμος τούς έβλεπε μαζί θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι αυτή τους χώρισε. Το οποίο κατά κάποια έννοια ήταν αληθινό αλλά δεν προκάλεσε ποτέ τον Φίλιπ. Εκείνος διάλεξε. Σε κάθε περίπτωση όμως καλό θα ήταν να μην κυκλοφορούν πολύ σε πολυσύχναστα ή δημοφιλή μέρη γιατί οι παπαράτσι τον κυνηγούσαν σχεδόν παντού.

Αυτό που της άρεσε πιο πολύ στη σχέση τους, γιατί πλέον αυτό ήταν, σχέση, ήταν ότι κάθε πρωί που ξυπνούσε έβλεπε την οδοντόβουρτσά του στο μπάνιο της. Είχε αφήσει ρούχα στο σπίτι της και εκείνη στο δικό του. Της είχε αγοράσει ένα σωρό μικρά δωράκια, πράγματα για να κάνει το σπίτι της πιο άνετο, τη ρωτούσε συνεχώς για την έρευνά της, έβγαινε με την Κατ και τη Λόρα και κακομάθαινε με χορηγίες όλο το τμήμα.

Ήταν ακόμη νωρίς για μεγάλες δηλώσεις αλλά η Σοφία ένιωθε ευτυχισμένη. Όσα είχε φανταστεί, όσα είχε ονειρευτεί ότι δε θα συμβούν ποτέ γίνονταν σιγά σιγά πραγματικότητα. Ο Φίλιπ ήταν πολύ τρυφερός σύντροφος. Τον φανταζόταν πιο απόμακρο, πιο αποστασιοποιημένο, αλλά μαζί της ήταν άλλος άνθρωπος. Κι ο ίδιος, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν έκπληκτος με την μεταστροφή του αλλά έλεγε ότι του άρεσε αυτή η πιο «νεανική» σχέση.

Θα πάμε σινεμά απόψε;

Η Σοφία κοίταξε το μήνυμα στο κινητό της κάπου ανάμεσα στις αναλύσεις δειγμάτων. Γέλασε. Ο Φίλιπ δε συμπαθούσε το σινεμά ιδιαίτερα αλλά θα το έκανε για εκείνη.

Ναι, φυσικά! Θα πάμε και για μπόουλινγκ;

Ο Φίλιπ μισούσε το μπόουλινγκ.

Ο,τι θες εσύ!

Της απάντησε αμέσως και η Σοφία χαμογέλασε σαν χαζή στην οθόνη.


Προσπαθούσε να μην ενθουσιάζεται πολύ και να κρατάει μικρό καλάθι. Άντρας ήταν, και μάλιστα τι άντρας. Έμπειρος και γεμάτος αυτοπεποίθηση. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να δοκιμάσει μαζί του να πάνε τη σχέση τους ένα βήμα παραπέρα. Δεν ήταν ότι δεν τον ήθελε. Τον ήθελε και μάλιστα απεγνωσμένα. Απλώς δεν ήξερε πώς να το δείξει, δεν ήξερε πώς να του ανταποδώσει αυτά που φανταζόταν ότι θα της προσέφερε κείνος στο κρεβάτι.

Ο Φίλιπ έδειχνε υπομονή. Ξάπλωνε μαζί της και κοιμόντουσαν αγκαλιά χωρίς να την κάνει να νιώθει δυσάρεστα, παρόλο που συχνά κατέφευγε στο μπάνιο για παγωμένα ντους. Λυπόταν που του προκαλούσε τόση…αντίδραση, αλλά δεν ήθελε να τον απογοητεύσει κι έτσι κλεινόταν ακόμα πιο πολύ.

Πάντα σκεφτόταν ότι αφού δεν ήταν ο Φίλιπ ο πρώτος της δεν είχε σημασία με ποιον θα έκανε πρώτη φορά έρωτα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι της ήταν εύκολο να κοιμηθεί με κάποιον. Ίσως ήταν πολύ ντροπαλή, ίσως απλά τον περίμενε χωρίς να το ξέρει. Τώρα όμως ήταν εδώ. Και την ήθελε. Και κάθε φορά που τον πλησίαζε, η ελπίδα στα μάτια του την έκανε να νιώθει ενοχές που του στερούσε ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της σχέσης.

Σηκώθηκε και έβαλε το παλτό της. Ο Φίλιπ θα περνούσε να την πάρει από το πανεπιστήμιο. Δεν ήταν ακόμα γνωστό σε όλους ότι είχαν σχέση και έτσι την έπαιρνε από ένα μικρό δρομάκι πίσω από τα εργαστήρια της χημείας. Θα του έκανε έκπληξη μέσα στο αμάξι και θα του έλεγε ότι δε θέλει σινεμά. Η βραδιά ήταν πολύ γλυκιά για να κλειστούν σε μια αίθουσα. Σίγουρα θα τον ενθουσίαζε.

Μπήκε στο αμάξι του και τη χαιρέτισε με ένα παρατεταμένο φιλί.
«Μου έλειψες» της είπε και τη σκότωσε με ένα χαμόγελο. Τον αγαπούσε. Ήταν τρελή για εκείνον.
«Έχουμε να βρεθούμε 12 ώρες!» του είπε. Είχαν ξυπνήσει μαζί το πρωί και εκείνος την είχε φέρει εδώ.
«Και είναι λίγο αυτό;» είπε εκείνος και σούφρωσε τα χείλη του.
«Πώς καταφέρνεις και λες πάντα αυτό που θέλω να ακούσω;» τον τσίμπησε στο μπράτσο και βολεύτηκε στο κάθισμά της. Η θωρακισμένη λιμουζίνα ήταν σουπερ αναπαυτική.
«Δεν είχα τέτοιο σκοπό. Απλώς είμαι ειλικρινής» της είπε. «Δεν θέλω να νομίζεις ότι σε κολακεύω». Τον πίστευε. Δεν είχε κανένα κέρδος από αυτό.
«Τα κάνεις όλα για να με ρίξεις» τον πείραξε κι εκείνος γέλασε ενώ έβαζε μπρος.
«Νόμιζα ότι σε είχα ρίξει ήδη!» την πείραξε κι εκείνος με τη σειρά του. Η Σοφία γέλασε κι αυτή. Της άρεσε αυτή η εκδοχή του Φίλιπ. Όταν ήταν χαλαρός, ήταν απλά τέλειος. Και πόσο όμορφος, Θεέ μου, σκέφτηκε.
«Εννοώ στο κρεβάτι» του είπε μισοαστεία μισοσοβαρά. Ο Φίλιπ δεν απάντησε. Τον είδε να σφίγγεται ολόκληρος. Πήγε να πει κάτι αλλά σταμάτησε. Μετά άνοιξε ξανά το στόμα του.
«Πιστεύεις ότι όλα αυτά τα κάνω για να σε ρίξω σο κρεβάτι;» ρώτησε τόσο αργά που η Σοφία ανατρίχιασε.
«Όχι, όχι…» προσπάθησε να διορθώσει αυτό που είχε πει. Αλλά υπήρχε μια δόση αλήθειας. Ειλικρινά φοβόταν ότι θα έχανε το ενδιαφέρον του μόλις κοιμόταν μαζί της. «Πλάκα έκανα» επέμεινε. Ο Φίλιπ δεν μίλησε για μερικά μέτρα ακόμα.
«Θέλω να ολοκληρωθεί η σχέση μας, αλλά μόνο όταν το θες κι εσύ» της είπε.
«Το θέλω…» του είπε ντροπαλά. Επιτέλους μιλούσαν ανοιχτά.
«Αλλά δεν είσαι έτοιμη» ολοκλήρωσε εκείνος και η Σοφία έγνεψε θετικά.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να συγκριθώ με τις άλλες» παραδέχτηκε και ο Φίλιπ γέλασε.
«Δεν είναι διαγωνισμός, Σοφία. Δε θα σου βάλω βαθμό. Δεν είναι όλα στη ζωή θέμα απόδοσης και επίδοσης. Μπορεί να είσαι μέτρια στο κρεβάτι αλλά επειδή είμαι ερωτευμένος να περνάω καλά μαζί σου. Και το αντίθετο».
«Ναι, αλλά καλό θα ήταν να είμαι κι εγώ λίγο καλή» του είπε παραπονιάρικα. Της άρεσε που δεν περίμενε από εκείνη μεγάλη εμπειρία.
«Μην ανησυχείς! Είμαι εγώ καλός και για τους δύο μας» γέλασε εκείνος.
«Σε ευχαριστώ που με ανακουφίζεις» τον τσίμπησε ξανά.
«Εγώ θα περιμένω» της είπε εκείνος βραχνά, ενώ περίμεναν σε ένα φανάρι. Η Σοφία κοίταξε το κόκκινο φως και σκέφτηκε τον τέλειο συγχρονισμό. Ήταν και η σχέση τους σε φανάρι κόκκινο. Το πράσινο άναψε σύντομα. Ο Φίλιπ γκάζωσε… Καμιά φορά στη ζωή έπρεπε να περιμένεις λίγο για να ανάψει πράσινο. Αλλά όταν άναβε έπρεπε να περάσεις. Δεν ωφελούσε να περιμένεις.

«Θα κάνουμε έρωτα όταν το θέλεις» της είπε. Η Σοφία ήθελε να του πει ότι ήθελε και τώρα, ήθελε πάντα και παντού, αλλά συγκρατήθηκε. Σύντομα, πολύ σύντομα. Θα του έδειχνε πόσο πολύ.

6 σχόλια:

  1. χαιρομαι που πανε τοσο καλα μαζι !!!!
    θα ηθελα να ειμαι απο μια μερια να δω την φατσα του Φιλιπ οταν το πει οτι ειναι παρθενα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω να μην πληγώσει το κορίτσι μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελπίζω να μην πληγώσει το κορίτσι μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανυπομωνω,ποτέ θα κανει κίνηση η Σοφια;Και ποτέ θα μας αποκαλύψει ο Φίλιπ το μυστικό του;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με καλα ο Φίλιπ δεν υποτίθεται οτι το ξέρει οτι ειναι παρθένα σχεδόν απ τις πρώτες φορές που βγήκαν για ψώνια;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ♥♥♥♥♥.....I'me in love with him!!!!!(σε αλλο επιπεδο τα αγγλικα μ χαχααχα) Μαρεσει τοοοσο πολυ αυτη η ιστορια!! Καλη συνεχειαα!!
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή