Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 42-Σοφία, είσαι λίγο θεότρελη;


Η Σοφία είχε σηκωθεί με τη βοήθεια μιας νοσοκόμας μετά από αρκετές ώρες ακινησίας και προσπαθούσε να περπατήσει λίγο πιο γοργά μέσα στο δωμάτιο. Δεν πονούσε ακριβώς, αλλά ένιωθε ακόμα μουδιασμένη. Οι γιατροί πρέπει να της είχαν πει πάνω από 20 φορές ότι ήταν πολύ τυχερή. Θα μπορούσε να πάθει κάποια νέκρωση, μόνιμη βλάβη στη βάδιση ή έστω έναν έντονο μυϊκό σπασμό. Αλλά αυτή ένιωθε καλά. Απλά αισθανόταν λίγο παράξενα το αριστερό της πόδι. Ο εργοθεραπευτής την είχε διαβεβαιώσει ότι σε μία βδομάδα θα είχε πλήρη κινητικότητα. Προς το παρόν περπατούσε γύρω γύρω στο δωμάτιο σαν τρελή και η νοσοκόμα έστρωνε το κρεβάτι της. Η Κατ είχε πάει στο ξενοδοχείο να ξεκουραστεί μαζί με τη Λόρα και η Σοφία ένιωθε να είναι σε αναμμένα κάρβουνα. Δεν είχε ιδέα τι θα έκανε ο Φίλιπ. Τα κορίτσια τής είχαν πει ότι γυρνούσε από Μέση ανατολή αλλά δεν ήξερε αν θα ερχόταν και πότε. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι δε θα ερχόταν απόψε. Ήταν ήδη οκτώ και είχε σκοτεινιάσει. Καλύτερα να ερχόταν αύριο. Αν ερχόταν δηλαδή. Είχε άλλες προτεραιότητες τώρα και καλό θα ήταν να μην την έβλεπε σε αυτή την κατάσταση, γεμάτη κοκκινίλες, με σκασμένα χείλη από και αναμαλλιασμένη.

«Λίγο πιο σιγά. Θα ζαλιστείτε» της είπε η κοπέλα και η Σοφία τη διαβεβαίωσε ότι αυτές ήταν οι εντολές του εργοθεραπευτή. Συνέχισε να περπατάει σιγομουρμουρίζοντας ένα παλιό τραγούδι που της άρεσε.  Είχε πολύ άγχος. Δεν ήθελε να φαντάζεται καν την οργή του Φίλιπ. Αν δεν ήταν χορηγός της έρευνας, δε θα είχε πρόσβαση σε τόσες λεπτομέρειες. Δε θα μάθαινε τίποτε. Από την άλλη, χάρη στην παρέμβασή του, χάρη στο ελικόπτερο που έστειλε και τη νοσηλεία που πλήρωσε τόσο η δική της ζωή όσο και του Βλάντιμιρ ήταν πια ασφαλής.

Αποφάσισε να πάει μέχρι το δωμάτιο του Βλάντιμιρ για έκπληξη. Η γυναίκα του την αγκάλιασε ζεστά και έκλαψε στην αγκαλιά της. Η Σοφία ένιωσε άβολα αλλά δέχτηκε τις ευχαριστίες της γυναίκας. Ο Βλάντιμιρ την κοίταξε και κοκκίνισε από ντροπή.
«Είναι θέμα αντανακλαστικών. Καταλαβαίνω» του είπε ήρεμα η Σοφία και το εννοούσε. Εκείνος της έσφιξε το χέρι.
«Μόλις βγω από εδώ θα σου κάνουμε το τραπέζι» είπε η Μαρία, η γυναίκα του, κοιτώντας τον άντρα της με αγάπη. «Να γνωρίσεις και τα παιδιά. Θα έρθουμε να σε πάρουμε με το αμάξι γιατί μένουμε μακριά».
«Φυσικά και θα έρθω για φαγητό αλλά μην μπείτε στον κόπο να έρθετε να με πάρετε» είπε η Σοφία αλλά το ζευγάρι έγνεψε αρνητικά. «Τι σου είπε ο γιατρός;» ρώτησε με ενδιαφέρον.
«Να κόψω το κάπνισμα, να χάσω κιλά και όλα τα γνωστά» έκανε μια γκριμάτσαο Βλάντιμιρ και η γυναίκα του ξεφύσησε.
«Ναι! Ξέχασαν να σε επιβραβεύσουν που έπαθες έμφραγμα» τον πείραξε. «Θα τα κάνεις όλα όπως πρέπει και τέρμα οι καταδύσεις σε τέτοιο βάθος. Μη σου πω και η δουλειά στο πλοίο! Η εταιρεία μπορεί να σε μεταφέρει σε κάποια θέση στο λιμάνι. Αμάν πια με την ξεροκεφαλιά σου» τον μάλωσε.
«Να την ακούς τη γυναίκα σου» είπε η Σοφία αυστηρά. «Γιατί φαίνεται να σε αγαπάει».
Η Μαρία την αγκάλιασε ξανά και δάκρυσε. «Σε ευχαριστώ για όλα κορίτσι μου» της είπε. «Και για τη νοσηλεία. Έμαθα ότι το ανάλαβες εσύ» είπε ντροπαλά.
«Όχι ακριβώς» απάντησε και η Σοφία εξίσου ντροπαλά. Δεχόταν ευχαριστίες για κάτι που δεν είχε κάνει εκείνη. Ήταν μια ευγενική προσφορά του Φίλιπ και ποιος ξέρει πόσο κόστισε η νοσηλεία, η φροντίδα και η αεροδιακομιδή τους.
«Όπως και να έχει σε ευχαριστώ και σου χρωστάω πολλά» είπε η Μαρία συγκινημένη. Η Σοφία έμεινε λίγο μαζί τους συζητώντας πιο ανάλαφρα, για να καταφέρει και αυτή να ξεχαστεί. Δεν ήξερε τι να περιμένει και αυτό την τρόμαζε. Αν είχε προσγειωθεί, σε ποιο αεροδρόμιο είχε προσγειωθεί; Τι ώρα θα ερχόταν αύριο; Θα ερχόταν καθόλου; Όλες οι ανθοδέσμες ήταν ανώνυμες. Ήταν από εκείνον; Ποιος άλλος θα έστελνε λουλούδια χωρίς κάρτα;
Έκλεισε την πόρτα του δωματίου του Βλάντιμιρ πίσω της και με βήματα βαριά και το κεφάλι σκυφτό περπάτησε μέχρι το δωμάτιό της. Άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και πέρασε μέσα αλλά μόλις σήκωσε τα μάτια της μια έκπληξη την περίμενε μέσα. Μια έκπληξη με το όνομα Φίλιπ. Τον κοίταξε για μερικά κλάσματα δευτερολέπτου και η καρδιά της σταμάτησε όπως κάθε φορά που τον έβλεπε. Ήταν πανέμορφος, παρόλο που έδειχνε κουρασμένος. Δεν πρόλαβε να σκεφτεί πολύ γιατί με μεγάλες δρασκελιές και βλέμμα άγριο άρχισε να τρέχει σχεδόν προς το μέρος της. Η Σοφία φοβήθηκε ότι θα της επιτεθεί και έκανε ένα βήμα πίσω ενστικτωδώς. Εκείνος όμως την πρόλαβε. Αλλά δεν της επιτέθηκε. Αντίθετα, την αιφνιδίασε παίρνοντας την αγκαλιά τόσο σφικτά που ένιωσε το στέρνο της να συνθλίβεται. Τη σήκωσε από τη μέση και την κράτησε ψηλά, πάνω στο στήθος του, με το στόμα του στα μαλλιά της. Η Σοφία άκουγε το καρδιοχτύπι του.
«Είσαι τρελός; Άσε με κάτω» του είπε αδύναμα, χωρίς να το εννοεί. Δεν περίμενε να τον δει τόσο σύντομα. Δεν περίμενε να την πάρει αγκαλιά, να δείχνει τόσο συντετριμμένος.
«Τι πήγες και έκανες;» της είπε χωρίς να την αφήνει. «Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να παίζεις έτσι με τη ζωή σου;» τη ρώτησε.
«Δεν έπαιζα» του είπε η Σοφία ξερά, ζαλισμένη καθώς είχε αρχίσει να τη στροβιλίζει λες και ήταν πούπουλο στον αέρα.
«Το ήξερα ότι είσαι ξεχωριστή» της είπε απλά. «Το ήξερα ότι είσαι ικανή για μεγάλα πράγματα. Περίμενα το Νόμπελ. Όχι να σώσεις έναν άνθρωπο θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή σου».
«Άσε με κάτω» του είπε και την άφησε. Αλλά όχι από την αγκαλιά του. «Και πες μου τι κάνεις εδώ» του είπε αυστηρά.
«Ήρθα κατευθείαν από το αεροδρόμιο για να δω αν είσαι καλά» της είπε και την κοίταξε. Η Σοφία αναρωτήθηκε αν είναι καθόλου όμορφη.
«Καλά είμαι, και σε ευχαριστώ για όλα» είπε ντροπαλά.
«Είσαι υπότροφός μου» χαμογέλασε εκείνος πειρακτικά και η Σοφία ανταπέδωσε.
«Ναι, φυσικά».
«Πες μου ότι δε θα κινδυνεύσεις ποτέ ξανά» την παρακάλεσε με αγωνία να χρωματίζει τη φωνή του. Η Σοφία χώθηκε στο κρεβάτι της και εκείνος κάθισε δίπλα της. Κοίταξε τριγύρω το δωμάτιο. Έδειχνε να το εγκρίνει.
«Δεν μπορώ να σου το εγγυηθώ αυτό. Αλλά θα προσέχω» τον καθησύχασε.
«Κόντεψα να τρελαθώ. Το έμαθα χθες το βράδυ και ταξίδευα όλη τη μέρα για να έρθω» της είπε. Η Σοφία αναρωτήθηκε το λόγο που αντέδρασε έτσι αλλά δε ρώτησε.
«Φίλιπ, δείχνεις κουρασμένος» του είπε και τον κοίταξε. Ήταν αξύριστος και τα μαλλιά του ήταν ανακατωμένα. Πολύ σέξι όπως πάντα, αλλά σκιά του εαυτού του. «Πάρε ένα ελικόπτερο ή κάποιο διαστημόπλοιο τέλος πάντων» αστειεύτηκε «και γύρνα στη Βοστόνη να ξεκουραστείς» του είπε. Εκείνος την κοίταξε χωρίς να μιλάει. Η Σοφία ένιωθε τόσο άνετα μαζί του αυτή τη στιγμή. Είχε σχεδόν ξεχάσει ότι ο Φίλιπ ήταν ένας αρραβωνιασμένος άντρας. Μη διαθέσιμος για φλερτ πια. Ήταν ξανά ο Φίλιπ της, ο μεγάλος της έρωτας, ο παιδικός της φίλος.
«Θα κάτσω λίγο και μετά έχω κλείσει ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο εδώ κοντά. Αύριο θα γυρίσουμε μαζί Βοστώνη» της είπε αποφασιστικά.
«Μα μην μπεις στον κόπο. Εγώ…τα κορίτσια…».
«Θα γυρίσουμε όλοι μαζί. Σταμάτα» τη διέκοψε. Σηκώθηκε και περιπλανήθηκε στο δωμάτιο για λίγο. «Σου άρεσαν τα λουλούδια;» τη ρώτησε.
«Ναι, πολύ» χαμογέλασε η Σοφία. Τίποτα άλλο.

Περπάτησε άλλο λίγο με τα χέρια δεμένα πίσω του ώσπου μίλησε ξανά με φωνή βαριά.
«Θέλω να σε κλείσω σε ένα κλουβί χρυσό. Να μη σου λείπει τίποτα αλλά να μην κινδυνεύεις ποτέ. Να μη φοβάμαι τόσο πολύ, να μην τρέμω τι άλλη τρέλα μπορεί να σκαρώσει το μυαλό σου» της είπε και η Σοφία πάγωσε. Ποιος του έδινε το δικαίωμα να σκέφτεται έτσι; Τόσο κυριαρχικά; Τόσο κτητικά;
«Γιατί να τρέμεις; Δεν είναι δουλειά σου να τρέμεις. Εκτιμώ τη βοήθειά σου, αλλά μέχρι εκεί. Εσύ τη ζωή σου κι εγώ τη δική μου» του είπε σκληρά αλλά κάποιος έπρεπε να του θυμίσει τα όρια.
«Οι ζωές μας έχουν έναν τρόπο να τέμνονται» της θύμισε εύλογα.
«Να αποκλίνουν τότε, Φίλιπ» πρότεινε.
«Κυρία μου» καθάρισε τη φωνή του «εγώ δε σκόπευα να αφήσω στη μέση μια φοβερή συμφωνία εκατομμυρίων για να τρέχω στο Πόρτλαντ! Εσύ πήγες να φας το κεφάλι σου! Εσύ τέμνεις τις γραμμές».
«Δε χρειαζόταν να έρθεις» τον προκάλεσε εκνευρισμένη.
«Δε γινόταν! Ήθελα να έρθω να σε κάνω μαύρη! Να σε ρωτήσω τι σκεφτόσουν! Να σου πω ότι είσαι μια ηλίθια τρελή» της φώναξε. Η Σοφία σκεπάστηκε με το σεντόνι της. Ξαφνικά κρύωνε..
«Ήρθες να με βρίσεις; Σοβαρά τώρα;» τον ρώτησε με απορία.
«Δεν έχω ξεκινήσει καν» της είπε ειρωνικά. Η Σοφία ξεφύσησε.
«Φίλιπ, πήγαινε στο ξενοδοχείο να κάνεις ένα μπάνιο και να αλλάξεις. Αντιδράς υπερβολικά επειδή είσαι κουρασμένος» του είπε με σιγουριά. Εκείνος την κοίταξε με τα συννεφιασμένα μάτια του για μια ατελείωτη στιγμή.

«Ναι» της είπε χωρίς να αφήνει το βλέμμα της. «Αυτό θα φταίει μάλλον».

4 σχόλια:

  1. Ax ti glukos pou einai mwree.. thelw enan filip kai egw...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, επειδή είναι κουρασμένος αντιδράει υπερβολικά, οχι επειδή νοιάζεται και φοβάται μην του πάθει τίποτα η κοπέλα μας...σε πιστέψαμε τώρα Φίλιπ :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΑΣ!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μια κοπελα στο wattpad η pickingfruit ανεβασει μια ιστορια σας του 2014 με την Μαντυ και ισχυριζεται πως ειναι δικη της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή