Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

κεφάλαιο 39-μες του Ατλαντικού τα νερά...

 Η πρώτη κατάδυση πήγε καλά από άποψη τεχνικής αλλά δεν κατάφερε να συλλέξει το υλικό που ήθελε. Η δεύτερη κατάδυση ήταν λίγο πιο δύσκολη γιατί έπεσε σε μεγαλύτερο βάθος αλλά κατάφερε να απομονώσει έναν μικροοργανισμό που κυνηγούσε καιρό. Η τρίτη κατάδυση ήταν προγραμματισμένη για αύριο και η Σοφία ανυπομονούσε να τελειώσει για να γυρίσει σπίτι της. Ήταν η δέκατη πέμπτη μέρα πάνω σε ένα άθλιο πλοίο που δεν είχε τις βασικές ευκολίες και έπλεε μεσοπέλαγα κάπου 100 μίλια νότια της Νέας Γης χωρίς να προσεγγίζει λιμάνι.

Περνούσε τις μέρες της διαβάζοντας και προχωρώντας την έρευνά της παρόλο που δεν είχε τα σύνεργά της μαζί. Είχε χρόνο να μελετάει και να στέλνει οδηγίες στα παιδιά στο πανεπιστήμιο για ό,τι τη ρωτούσαν. Ευτυχώς είχε ίντερνετ και μπορούσε να επικοινωνεί με τον έξω κόσμο.

Οι ναύτες στο πλοίο ήταν όλοι πολύ ευγενικοί. Εκτελούσαν συχνά ερευνητικά προγράμματα και έδειχναν εξοικειωμένοι με τα τρελά ωράριά της. Μάλιστα στο πλήρωμα ήταν και δύο γυναίκες. Η μία ετοίμαζε τα γεύματα και η άλλη δούλευε στη μηχανή. Μαζί τους έπινε τον καφέ της το πρωί και συζητούσε ανάλαφρα όταν είχε όρεξη για παρέα. Σπάνια δηλαδή.

Προτιμούσε να μένει στη μικροσκοπική καμπίνα της, σαν φυλακισμένη, κοιτώντας έξω από το φινιστρίνι χωρίς κοιτάει πραγματικά. Η αίσθηση ότι ήταν στη μέση του πουθενά και έπαιζε στα χαρτιά τη ζωή της και κανείς εκεί έξω δεν την περίμενε να γυρίσει την τρόμαζε. Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν είχε σπίτι, δεν είχε οικογένεια. Δική της. Όχι έναν πατέρα και έναν αδερφό που σίγουρα την αγαπούσαν αλλά μπορούσαν να ζουν και με την απουσία της.

Κάτι άλλο ήταν αυτό που βασάνιζε το μυαλό της όμως τόσες μέρες πάνω στο πλοίο. Ο Φίλιπ είχε σκοπό να κάνει ένα πάρτι για το ευτυχές γεγονός και μέσω του δρα Λόιντ με τον οποίον έδειχνε να έχει συχνές επαφές, ενημέρωσε όλο το τμήμα ότι ήταν καλεσμένοι! Η Κατ και η Μιράντα κόντεψαν να πνιγούν όταν τους ανακοινώθηκαν τα νέα αλλά ευτυχώς δεν καρφώθηκαν κοιτώντας τη με νόημα. Μόνο την πλησίασαν από πίσω και ακούμπησαν διακριτικά το χέρι στον ώμο της σε μια σιωπηρή συμπαράσταση. Τους είχε πει τα πάντα και έδειχναν να την καταλαβαίνουν. Προσπάθησαν να την πείσουν να το ξεπεράσει αλλά δεν μπορούσε. Κατανοούσε ότι οι φίλες αυτό έπρεπε να κάνουν: να την παρακινούν να το αφήσει πίσω της. Αλλά δεν μπορούσαν να μπουν στο μυαλό και την καρδιά της.

Δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν θα πήγαινε στην δεξίωση. Τα κορίτσια την είχαν διαβεβαιώσει ότι θα έκαναν ό,τι κι αυτή. Δεν σκόπευαν να πάνε αν έλειπε η Σοφία. Μόνο που η Σοφία δεν είχε ιδέα τι έπρεπε να κάνει. Από τη μία της φαινόταν κακόγουστο που είχε καλέσει το τμήμα στο πάρτι, αλλά από την άλλη έπρεπε να πάει. Δεν ήθελε να του δώσει την ικανοποίηση ότι την είχε πληγώσει κι ας την είχε κομματιάσει. Δεν ήταν ξεκάθαρος μαζί της και όσα της είχε πει στο μπαρ την είχαν μπερδέψει πολύ. Είχε αποσυντονίσει τις νοητικές διεργασίες της, την είχε κάνει να αναρωτιέται δυο και τρεις φορές αν είχε καταλάβει καλά οτιδήποτε της έλεγε κάποιος, να κοπιάζει να θυμηθεί πληροφορίες.

Τι σόι πάρτι θα ήταν αυτό; Η πρόσκληση είχε φτάσει με κούριερ και την είχε ανοίξει ο δρ Λόιντ πρώτος. Την καρφίτσωσε στον πίνακα ανακοινώσεων, δίπλα στις οδηγίες ασφαλείας για το δωμάτιο όπου φύλασσαν τα εύφλεκτα υλικά. Ήταν ένα λευκό ιριδίζον χαρτί με καλλιγραφικά γράμματα. Το πάρτι ή μάλλον δεξίωση θα γινόταν σε κάποιο ξενοδοχείο και απαιτούσε επίσημο ένδυμα. Η πρώτη της σκέψη ήταν ότι δεν είχε τίποτα να φορέσει. Η δεύτερη ήταν ότι ό,τι και να φορούσε σίγουρα δε θα ήταν αυτή για την οποία χτυπούσε η καρδιά του οπότε δεν ωφελούσε καν να προσπαθήσει.

Ο χρόνος που είχε σπαταλήσει για τα ψώνια και τις αλλαγές στην εμφάνισή της είχε πάει χαμένος. Φυσικά της άρεσε που ήταν πια σαν φυσιολογική κοπέλα της ηλικίας της και μάλιστα είχε πάρει και μανό στο πλοίο. Παρόλο που δεν θα την έβλεπε κανείς είχε αρχίσει δειλά δειλά να αφιερώνει χρόνο για τον εαυτό της. Αλλά θα μπορούσε να είχε τελειώσει σε ένα απόγευμα. Όλες τις υπόλοιπες ώρες τις πέρασε στα μαγαζιά και στα κομμωτήρια και στα ινστιτούτα για να είναι κοντά του. Για να περπατάει στο πλάι του και να παίρνει λίγη από την αύρα του.

Έπρεπε να πάει σε αυτό το ηλίθιο πάρτι. Προφανώς κι εκείνος την ήθελε εκεί. Αν δεν την ήθελε δε θα καλούσε όλο το τμήμα. Τα παιδιά τον συμπαθούσαν όλα πολύ και ο δρ Λόιντ τον εκτιμούσε, αλλά η πρόσκληση ήταν ένα βήμα παραπάνω. «Αγαπητοί υπότροφοι» έλεγε το κείμενο. Η Σοφία κόντεψε να γελάσει όταν το είδε.
«Να του πάρουμε ένα βάζο γεμάτο κατσαρίδες» πρότεινε η Λόρα προσπαθώντας να την κάνει να γελάσει λίγο πριν φύγει για το ταξίδι. Τα είχε καταφέρει.
«’Η ένα ζευγάρι γυαλιά για να δει λιγάκι πιο καθαρά τι χάνει» είπε λίγο πιο μελαγχολικά η Κατ.
«Δεν έχεις δει την Κριστίνα μάλλον» είπε η Σοφία και η Κατ έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας. Δεν επέμεινε άλλο στη συζήτηση. Μόνο πρότεινε να τους αγοράσουν κάτι όλοι μαζί ώστε να μη χρειαστεί να διαλέξει κάτι μόνη της.


Απόψε είχε πει ότι θα ξάπλωνε νωρίς μήπως και κατάφερνε να κοιμηθεί τουλάχιστον έξι ώρες πριν την τελευταία κατάδυση. Αύριο κρίνονταν πολλά. Θα καταδυόταν με έναν ακόμα αυτοδύτη και είχαν δύσκολο έργο. Αλλά το μυαλό της τριγύριζε στα ίδια. Ήταν σημαντικό να ξεκουραστεί για αύριο όμως. Αν τα κατάφερνε θα γυρνούσε πιο νωρίς πίσω. Θα ζητούσε μερικές μέρες άδεια για να μείνει σπίτι της ή θα πήγαινε κάπου ένα τριήμερο. Δε σκόπευε να τρελαθεί ούτε για χάρη της έρευνας ούτε για χάρη του Φίλιπ. Θα ζούσε και μάλιστα ευτυχισμένη. Της άξιζε να περνάει καλά. Ο εαυτός της ήταν πάνω από όλα. 


3 σχόλια:

  1. Μπορει να την βοηθεισε να βρει τον εαυτο της ξανα μετα απο χρονια αλλα αυτη δεν ειναι συμπεριφορα ελπιζω να εχει καλο λογο που το κανει αυτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αρχικά θέλω να πω οτι τα τελευταία κεφάλεα με εχουν αφήσει άφωνη!!! Τι ήταν αυτό που πέταξες ρε Φίλιπ ετσι ξαφνικά!!! Μαρέσει πάρα πολυ η εξέλιξη!! Πολλά μπράβω. Εγώ πιστευω ότι θα γίνει κάτι στο πάρτυ...κάτι καλό. ή τουλάχιστον το ελπίζω. Καλή συνέχεια συγγραφέα μας
    Καλλιόπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ααα ρεε σοφακι ποσο υποφερεις κοριτσι μου, μου θυμιζεις εμενα αρκετα����
    Γωγω Χαμπιαουρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή