Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 38-http://akispetretzikis.com/el/categories/glyka/amerikaniko-cheesecake

«Δεν είναι μόνο η έρευνα, αλλά και όλα τα άλλα!» ύψωσε τον τόνο της φωνής της μερικές μέρες μετά. «Όταν δεν είμαι σκυμμένη πάνω από το μικροσκόπιο, διορθώνω γραπτά. Και όταν δε διορθώνω γραπτά, μελετάω για τις διαλέξεις μου και κάνω βαλίτσες για το επόμενο ταξίδι μου» διαμαρτυρήθηκε. Ο δρ Λόιντ μόλις της είχε ανακοινώσει, έτσι απλά, ότι θα την έστελνε σε ένα καράβι για είκοσι μέρες. Θα είχε την «ευκαιρία» να κάνει πέντε καταδύσεις για να συλλέξει υλικό για την έρευνά τους. Το ήθελε καιρό αυτό το ταξίδι και υπό κανονικές συνθήκες θα χαιρόταν αλλά τώρα δεν είχε καμία όρεξη. Ειδικά όσο σκεφτόταν ότι αυτό το ταξίδι κατέστη δυνατό χάρη στη χρηματοδότηση του Φίλιπ, του λόγου για τον οποίο δεν είχε όρεξη να πάρει ούτε τα πόδια της!
«Μα εσύ πάντα ήσουν πρόθυμη για περισσότερη έρευνα, περισσότερο διάβασμα, περισσότερες διαλέξεις» είπε μπερδεμένη η Μιράντα. Κάθονταν στον καναπέ στο διαμέρισμα της Σοφία και σε λίγο θα ερχόταν και η Κατ για να «εγκαινιάσουν» τα έπιπλα. Ήταν η πρώτη φορά που καλούσε κόσμο σπίτι της και τα κορίτσια είχαν ενθουσιαστεί. Η Λόρα έλειπε αλλά είχε υποσχεθεί να έρθει το επόμενο Σαββατοκύριακο για να μαγειρέψουν μαζί.
«Ε τώρα δεν είμαι» είπε πεισμωμένη η Σοφία και σέρβιρε λίγη πίτσα στο πιάτο της. «Δεν θέλω να θαλασσοπνίγομαι τρεις βδομάδες, δε θέλω να διορθώνω όλη μέρα, δε θέλω τίποτα» γκρίνιαξε.
«Μα…δεν καταλαβαίνω…τι άλλαξε…;» ψέλλισε η Μιράντα. Ήταν σαν να έβλεπε εξωγήινη. Για πολλά χρόνια τη θεωρούσαν το απόλυτο φυτό μάλλον. Αλλά είχε έρθει η ώρα να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Ωραία η επιστήμη της, και ωραία η έρευνα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ήθελε να ασχοληθεί με τίποτα. Δεν ήταν ρομπότ. Δεν ήταν μηχάνημα. Ήταν ένας άνθρωπος, μια γυναίκα, με καρδιά και συναισθήματα. Και πολύ απλά, τώρα ήθελε να χωθεί κάτω από το πάπλωμά της και να κλαίει όλη τη μέρα.

«Δουλεύω 16 ώρες τη μέρα και αν δεν επιμένατε να βγούμε πού και πού θα δούλευα και περισσότερο. Είναι ζωή αυτή; Αυτό αξίζω; Πώς θα αποδώσω; Πώς θα είμαι παραγωγική αν κουράζομαι τόσο;» εξέφρασε ανοιχτά τις ανησυχίες της. «Όλοι περιμένετε από εμένα να βγάλω το φίδι από την τρύπα και να δώσω ιδέες όταν κολλάτε. Ο δρ Λόιντ μού ανακοινώνει ανάλαφρα ότι πρέπει να κάνω καταδύσεις στη μέση του πουθενά. Είναι ζωή αυτή; Σε ρωτώ!» ύψωσε ξανά τη φωνή της. Η Μιράντα χαμογέλασε, αλλά δεν είπε κάτι. Έδειχνε να την καταλαβαίνει, παρόλο που την εξέπληττε το ξέσπασμά της. «Θέλω να έχω τα προνόμια που έχετε όλοι. Να λέω όχι και να ακούγομαι. Δε θέλω να με κάνουν ό,τι θέλουν, δε θέλω να μου πετάνε το «τυράκι» της μεγάλης επιστημονικής ανακάλυψης για να τρέχω σαν ποντίκι. Θέλω αν ποτέ καταφέρω κάτι μεγάλο να το καταφέρω σε συνδυασμό με μια φυσιολογική προσωπική ζωή. Δε θέλω να μείνω στο ράφι, παρέα με το Νόμπελ μου. Με ακούς;» είπε η Σοφία και δεν κρατήθηκε. Η φωνή της ράγισε και το πιάτο που κρατούσε στα χέρια της κλυδωνίστηκε. Τα συναισθήματα που είχε θάψει μέσα της από το βράδυ που τον είδε, ή ακόμα χειρότερα από τη στιγμή που είχε μάθει ότι αρραβωνιάζεται, ξαφνικά βγήκαν διέξοδο με έναν τρόπο ζωώδη και βίαιο. Σαν τη λάβα που σκάει από μια χαραμάδα και καταλήγει σε ένα πυρακτωμένο ποτάμι. Στην αρχή έκλαιγε αθόρυβα, μόνο με βουβά δάκρυα, αλλά όταν η Μιράντα άπλωσε διστακτικά το χέρι της στο ώμο της ξέσπασε σε λυγμούς, κλαίγοντας για όλα. Για τη ζωή που ένιωθε ότι είχε χάσει, για τις πολλές ευθύνες που είχε, για την έλλειψη έμπνευσης, για Εκείνον…
«Σώπα, Σοφία, εδώ είμαστε εμείς» είπε γλυκά η Μιράντα, και η Σοφία εκτίμησε τα λόγια της φίλης της. Η Κατ χτύπησε το κουδούνι την ώρα που είχε αρχίσει να σταματάει να κλαίει και σκούπιζε με μανία τα μάγουλά της. Αλλά οι αναστεναγμοί της έβγαιναν ακόμα διακεκομμένοι, ήταν αναψοκοκκινισμένη και εμφανώς ταραγμένη.
«Τι έγινε;» ρώτησε η Κατ ανήσυχη όταν της άνοιξε την πόρτα. Η Σοφία δεν είχε προλάβει να συνέλθει.
«Τίποτα» τη διαβεβαίωσε.
«Είναι καυτερή η πίτσα» γέλασε ανάλαφρα η Μιράντα και οι κοπέλες ανταποκρίθηκαν στο αστείο γελώντας και αυτές.
«Έχω τα νεύρα μου» είπε με ειλικρίνεια η Σοφία. Η Μιράντα δεν πρόσθεσε κάτι. Εκτιμούσε την διακριτικότητά της.
«Περιμένεις περίοδο;» ρώτησε η Κατ και έβγαλε το παλτό της. Είχε φέρει ένα μπουκάλι κρασί και ένα μικρό τσιζκέικ.
«Ούτε καν» είπε η Σοφία και έβαλε το γλυκό και το κρασί στο ψυγείο. Επέστρεψε στο σαλόνι γρήγορα. «Απλώς έχω νεύρα» επανέλαβε. Το ταξίδι που έπρεπε να πάει της έμοιαζε βουνό. Κάποτε βουτούσε χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά τώρα υπολόγιζε τα πάντα. Είχε πρόβλημα με τη συγκέντρωσή της μετά τα τελευταία γεγονότα. Είχε ξεχάσει το φως ανοιχτό στο εργαστήριό της χθες. Είχε χάσει τα κλειδιά της δύο φορές σε μία βδομάδα. Με αυτή την αφηρημάδα, πώς θα έκανε σωστή κατάδυση; Θα έβαζε τη ζωή της σε κίνδυνο επειδή το ηλίθιο μυαλό της είχε κολλήσει στα λόγια του;

«Αν υπάρχει κάτι που θες να μας πεις…» είπε η Κατ χαμηλόφωνα και κοίταξε ντροπαλά και φευγαλέα τη Μιράντα λες και περίμενε κάποια έγκριση «εμείς είμαστε εδώ» κατέληξε και η Μιράντα έγνεψε. Προφανώς κάτι είχαν προσέξει. Τα κορίτσια δεν ήταν ηλίθια. Καμιά φορά η Σοφία υποτιμούσε τη νοημοσύνη των άλλων.
«Δεν υπάρχει κάτι να πω» τους είπε με ειλικρίνεια. Εκείνες χαμογέλασαν. Έδειχναν σαν να το έχουν συζητήσει ήδη, σαν να ήξεραν.
«Σε είδαμε να μεταμορφώνεσαι από ζόμπι σε πεταλούδα και από πεταλούδα σε ζόμπι ξανά» είπε η Μιράντα. Η Κατ χαμογέλασε. «Ήταν σαν τρενάκι του τρόμου. Περιμέναμε να σκάσει κάποια στιγμή η φούσκα. Οι συναισθηματικές σου μεταπτώσεις ήταν πολύ έντονες. Πρέπει να το πας πιο αργά».
«Δεν είναι στο χέρι μου» είπε η Σοφία σκεπτική.
«Είναι» είπε η Κατ με σιγουριά. «Πρέπει να ανακτήσεις την αυτοκυριαρχία σου. Ο,τι κι αν σου λέει, ό,τι κι αν κάνει εκείνος» είπε μετά από μια μακρά σιωπή. Η Σοφία δεν την κοίταξε. Ντρεπόταν. Είχαν δει τη σκηνή στο μπαρ και είχαν καταλάβει. Μάλιστα.
«Δεν είναι απλό» επέμεινε η ίδια. «Αυτός ο άνθρωπος…πώς να το πω…ορίζει το είναι μου» τους είπε και δάκρυσε ξανά. Η Κατ την αγκάλιασε ζεστά.
«Βάζω λίγο κρασί. Το βράδυ προβλέπεται μακρύ» είπε με κέφι η Μιράντα. «Ξεκίνα να μας λες πώς γνώρισες τον όμορφο χορηγό μας».


2 σχόλια:

  1. Από το κεφάλαιο 32 και μετά τα διάβασα όλα σήμερα (πρωί πρωί) και έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό με τις εξελίξεις.....πολύ μυστήριος τύπος είναι ο Φίλιπ.....η Σοφία να τα πει όλα στα κορίτσια. Όλα όμως. Τα πάντα.
    Καλό θα της κάνει να το μοιραστεί μαζί τους όλο αυτό που περνάει...
    Άκυρη ερώτηση: ο δόκτωρ Λοιντ είναι στο σπίτι της Σοφίας μαζί με τα κορίτσια ή της το ανακοίνωσε αυτό από το τηλέφωνο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή