Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 27-Βασιλική, μ' ακούς;


«Τι παράξενη επιλογή» είπε η Σοφία μπερδεμένη, κοιτώντας τριγύρω της αχόρταγα τα αμέτρητα λαμπάκια που φώτιζαν την πέργκολα. Δεν είχε κρύο και είχαν βγει για μερικά λεπτά στο μπαλκόνι του εστιατορίου όπου την είχε πάει ο Φίλιπ. Ήταν ξύλινο και βρισκόταν πάνω στο ποτάμι που έκοβε την πανεπιστημιούπολη του Χάρβαρντ στη μέση. Τεράστιοι ξύλινοι πάσσαλοι στήριζαν το μπαλκόνι και χώνονταν στον πυθμένα του ποταμού και η Σοφία υπολόγισε ότι απείχε τρία μέτρα από το νερό.
«Σκέφτεσαι να βουτήξεις;» τη ρώτησε εκείνος από πίσω της. Είχαν παραγγείλει θαλασσινά και μετά είχαν βγει να πάρουν αέρα μέχρι να έρθει η παραγγελία τους. Η βραδιά ήταν υπέροχη και το σκηνικό ήταν μοναδικό. Τα αστέρια έλαμπαν από πάνω τους και τα λαμπάκια παιχνίδιζαν χαρωπά. Ακόμα και η λίμνη στραφτάλιζε κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού λες και συναγωνιζόταν σε ομορφιά τον ουρανό.
«Δεν είμαι πολύ ανθεκτική στο κρύο» του απάντησε ήρεμα, προσπαθώντας να ελέγξει τον ρομαντισμό της. Σπάνια έβγαινε στην επιφάνεια, αλλά όταν το έκανε, ήταν ικανή να στέκεται για ώρες και να κοιτάει τον ουρανό.
«Φαίνεσαι παραξενεμένη» επέστρεψε στο αρχικό σχόλιό της εκείνος. «Φαντάζομαι με την επιλογή του εστιατορίου» συμπλήρωσε και η Σοφία θαύμασε για άλλη μια φορά την εξυπνάδα του. Ένα απλό σχόλιο που θα περνούσε απαρατήρητο σε κάποιον άλλον, ήταν κάτι ξεκάθαρο για εκείνον.
«Ε ναι…» του είπε εκείνη και στήριξε τους βραχίονες στο ξύλινο κιγκλίδωμα. Εκείνος έστεκε ακόμα από πίσω της. Είχε γείρει το κεφάλι του προς τα πίσω και κοιτούσε τον ουρανό. «Περίμενα κάτι πιο…κοσμοπολίτικο. Εδώ…μου αρέσει» παραδέχτηκε. Εκείνος γέλασε και έβγαλε το μπουφάν του. Της το πέρασε στους ώμους πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει. Η Σοφία μύρισε στον γιακά το άρωμά του. Είχε ακόμα τη ζεστασιά του κορμιού του. Υπέροχο…
«Το θέμα είναι να πηγαίνουμε και σε μέρη όπου δεν νιώθεις άνετα ώστε να συνηθίσεις» είπε εκείνος αυστηρά.
«Και σήμερα;» απόρησε η Σοφία και γύρισε προς το μέρος του. Μέγα λάθος. Το φεγγάρι φώτιζε τις τέλειες γωνίες του και την απαλή καμπύλη των χειλιών του. Ο μεγαλύτερος ζωγράφος δε θα μπορούσε να έχει συλλάβει τόση ομορφιά. Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης οδήγησαν σε αυτή την τελειότητα, σκέφτηκε. Ένα κύτταρο που πολλαπλασιάστηκε μια μαγική νύχτα και ταξίδεψε στον χρόνο, ώστε να έρθει αυτός ο υπέροχος άντρας αυτή τη στιγμή μπροστά της. Κάτω από έναν μαγικό ουρανό.
«Σήμερα είπα να προσαρμόσω το ραντεβού μας στα γούστα σου» την αιφνιδίασε. Ακόμα και αν ήταν στο χέρι της δε θα μπορούσε να έχει διαλέξει κάτι καλύτερο. Οι θαμώνες του εστιατορίου ήταν χαλαροί, το προσωπικό φιλικό και το μενού ήταν γεμάτο νόστιμα πιάτα. Τελικά την ήξερε καλά.
«Ραντεβού;» σούφρωσε τα χείλη της. «Δεν ήξερα ότι με βλέπεις στα σοβαρά» τον πείραξε και γέλασε. Το ίδιο έκανε κι εκείνος.
«Όλα μέρος του προγράμματος επιμόρφωσής σου» είπε εκείνος και συνέχισε να γελάει.
«Φυσικά» είπε εκείνη και χτύπησε τη παλάμη της στο μέτωπό της χιουμοριστικά.

«Δεν κρυώνεις;» τον ρώτησε κοιτώντας στα μάτια, νιώθοντας τα χείλη της παγωμένα σε ένα μισό χαμόγελο, όλο υπονοούμενο. Εκείνος δεν άφησε το βλέμμα της. Απλώς έγνεψε αρνητικά. Η Σοφία ένιωσε ότι κάτι της διέφευγε αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Την μπέρδευε αυτός ο άντρας.
«Και αυτό…» του ψέλλισε και του έδειξε μία εκείνον και μία τον εαυτό της με τον δείχτη της τεντωμένο «μέρος του προγράμματος επιμόρφωσης είναι;» αποτόλμησε. Δεν είχε ιδέα από πού είχε αντλήσει το κουράγιο, μιας και η τελευταία φορά που τον προσέγγισε είχε τραγικές επιπτώσεις. Εκείνος όμως δεν είχε ιδέα τι έκανε στην καρδιά και το κορμί της. Δεν ήξερε ότι την έκανε πάλι να νιώθει 17.
«Αυτό…» της είπε εκείνος βραχνά «είναι μέρος του προγράμματος εκμάθησης χημείας».
«Είμαι πολύ καλή στη χημεία» του είπε με περηφάνια, για να βάλει τέλος στο σύννεφο που πλανιόταν από πάνω τους.  Δεν άντεχε αυτή την ένταση. «Δε χρειάζομαι μαθήματα».
«Το βλέπω» είπε εκείνος και τη πλησίασε. Με το δάχτυλό του έβαλε μια τούφα που είχε ξεφύγει από τα μαλλιά της πίσω από το αφτί της. Η Σοφία ένιωσε τον παλμό της να χτυπάει δυνατά, στο καυτό μονοπάτι που χάραξε στο δέρμα της. Αλλά δεν έκανε πίσω. Μόνο τον κοιτούσε αχόρταγα, υπνωτισμένη.
«Είσαι πολύ όμορφη» της είπε τελικά, μετά από μια ατελείωτη σιωπή και έγειρε πιο κοντά της. Η Σοφία ήταν σίγουρη ότι θα τη φιλήσει και έγλειψε τα χείλη της νευρικά, αλλά εκείνος κοντοστάθηκε. Τον είδε να σφίγγει τα χείλη του και μια παίρνει μια βαθιά ανάσα. Πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά του και έκανε ένα βήμα πίσω. Η Σοφία πάγωσε ξαφνικά. «Συγγνώμη, αλλά το παράκανα» της είπε. Εκείνη χαμογέλασε με δυσκολία, αλλά ήλπιζε με πειστικότητα.
«Μην ανησυχείς…» του είπε ήρεμα, ελπίζοντας ότι εκείνος θα διευκρινίσει λίγο περισσότερο τι εννοούσε.
«Είναι τόσο φυσική η χημεία μεταξύ μας, τόσο μεγάλη η έλξη» της είπε και η Σοφία έμεινε να τον κοιτάει με το στόμα μισάνοιχτο. Το έβλεπε κι αυτός; Το ένιωθε; Δεν ήταν τρελή; «Παρασύρθηκα. Ήθελα λιγάκι να φλερτάρουμε και κόντεψα να…Συγγνώμη» επανέλαβε εκείνος φανερά εκνευρισμένος.
«Ε καλά, δεν έγινε και τίποτα» προσπάθησε να τον ηρεμήσει, και του έδωσε το μπουφάν του. Εκείνος άρχισε να κατευθύνεται στο εσωτερικό του εστιατορίου γιατί ο σερβιτόρος έφερνε την παραγγελία τους. Η στιγμή είχε περάσει ανεπιστρεπτί.
«Έγινε. Σκοπός μου είναι να σε βοηθήσω να φτιάξεις τη ζωή σου όχι να την μπερδέψεις περισσότερο» είπε αυστηρά ενώ κάθονταν σιγά σιγά στο τραπέζι. Τον κοίταξε απορημένη.
«Πώς θα την μπερδέψω; Με λίγο παραπάνω φλερτ μαζί σου;» προσπάθησε να ελαφρύνει λίγο τη στιγμή που είχαν περάσει μαζί. Δεν ήθελε να νομίζει εκείνος ότι η προσοχή του την αποδιοργάνωνε τελείως.
«Είσαι αδερφή του φίλου μου» της είπε και η Σοφία αναστέναξε. Ήθελε να του πει ότι με τον Αλεξ ουσιαστικά δεν ήταν πια φίλοι αλλά δεν μπορούσε να το κάνει χωρίς να δείξει ότι τον ήθελε απεγνωσμένα. «Και που σε πλησίασα ήταν ανεπίτρεπτο» συνέχισε εκείνος.
«Φίλιπ, ηρέμησε» του είπε μεγαλόκαρδα, αν και ήθελε να ουρλιάξει. Πάλι τα ίδια. Είσαι μικρή. Είσαι αδερφή του φίλου μου. Σε βλέπω σαν αδερφή. «Δεν έγινε τίποτα. Εγώ συνεχίζω να βγαίνω με τον Πίτερ και εσύ με την Κριστιάνα. Δεν κινδυνεύουμε».

Εκείνος την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και χωρίς να μιλάει ήπιε λίγο από το λευκό κρασί του. Έγνεψε επιδοκιμαστικά για το ποτό του και άρχισε να τρώει. Η Σοφία τον μιμήθηκε.

«Το ελπίζω» είπε μετά από λίγο και έπιασαν μια άλλη συζήτηση. 

9 σχόλια:

  1. Ιδανικό σκηνικό για το πρώτο τους φιλί. Κρίμα που δεν έγινε..
    Θέλουμε και σκέψεις Φίλιπ παρακαλώ...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙΙ!!!!!! Επιτελους παραδεχτηκε πιο ανοικτα τι νιωθει!!!! Πολυ ωραιο το κεφαλαιο,πολλα μπραβω!
    Καληνυχτα, Καλλιόπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. θα τον πνιξω αυτον το αθρωπο ειλικρινα δεν παιζετε με τιποτα :@ εκει την ειχε σχεδον στην αγκαλια του και τι εκανε? ΤΙΠΟΤΑ !!! η' καλυτερα μια τρυπα στο νερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τέλειο κεφάλαιο!!!! Είμαι περίεργη να δω πώς θα τα καταφέρουν οι δυο τους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με νευριασε τώρα ο Φίλιπ! Νόμιζα οτι θα την φιλούσε :-( Αμάν πια με αυτό το παραμύθι οτι είναι ή αδερφή του φίλου του κτλ. Μόνος του το ειπε οτι υπάρχει χημεία μεταξύ τους και πως η έλξη είναι μεγάλη. Και παρόλα αυτά δεν έκανε τίποτα! Αμάν!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό που σε αγγίζει ο άλλος και ανεβαίνουν οι παλμοί σου δεν μπορείς να τον ελεγξεις αλλά ταυτόχρονα είναι τέλειο ❤❤❤❤❤. Όσο για τον Φίλιπ, πάλι καλά που παραδέχτηκε ότι έχουν χημεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγω πιστεύω ότι σταμάτησαν να μιλάνε με τον αδερφό της επειδή του την έπεσε ή σκύλα ή γκομενα του πατέρα.. Ή κάτι παρόμοιο! Πάντως κάτι πάει στραβά με το γεγονός ότι δεν μιλάνε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι έχεις απόλυτο δίκιο

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή