Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 24-ρούχα και παπούτσια

24

«Από δω η Κριστίνα» είπε ο Φίλιπ και έδειξε την κοπέλα δίπλα του. Η Σοφία έτεινε το χέρι της και χαμογέλασε παρόλο που μέσα της έβραζε. Είχαν ραντεβού σήμερα για να πάνε για ρούχα και άλλα παρόμοια μαρτύρια. Αλλά δεν είχε έρθει μόνος. Είχε φέρει και τη γυναίκα-πύραυλο.
«Και από δω η Σοφία» συνέχισε με τις συστάσεις ο Φίλιπ.
«Είναι σαν να σε ξέρω ήδη» είπε ευγενικά η Κριστίνα και χαμογέλασε. Μια απίστευτη οδοντοστοιχία έλαμψε μπροστά της. Η Σοφία ανταπέδωσε.
«Χαίρομαι για τη γνωριμία» ήταν το μόνο που είπε και μπήκε στο αμάξι του Φίλιπ. Την περίμενε στο πάρκινγκ της πανεπιστημιούπολης, μέσα στο μαύρο τζιπ με τα φιμέ τζάμια και δεν είχε δει ποιος ήταν μέσα, μέχρι που το ζευγάρι βγήκε για να την προϋπαντήσει. Η Σοφία έκατσε στο πίσω κάθισμα σαν μικρό παιδάκι, και κοίταξε την Κριστίνα με την ησυχία της.

Ήταν μια πανέμορφη γυναίκα χωρίς ψεγάδια, λες και όλη η ομορφιά που έλειπε από άλλες γυναίκες είχε συσσωρευτεί πάνω της. Είχε μακριά μελί μαλλιά και αν είχε προλάβει να δει καλά, πράσινα μάτια. Ήταν ψηλή, πάνω από 1.70, και είχε μακριά πόδια, ζουμερές αναλογίες και μια αυτοπεποίθηση στις κινήσεις που απέπνεε σεξουαλικότητα ακόμα και σε κάποιον που δεν είχε ιδέα από αυτά. Η Σοφία παραδέχτηκε ότι ήταν η ιδανική γυναίκα για τον Φίλιπ. Δεν μπορούσε να έχει τίποτα λιγότερο δίπλα του.

«Είσαι καλύτερα, Φίλιπ;» τον ρώτησε μετά από λίγο. Είχε βγει πριν από τέσσερις μέρες από το νοσοκομείο και δεν τον είχε δει από εκείνη τη μέρα. Τον είχε επισκεφτεί τη μέρα που έπαιρνε εξιτήριο αλλά έφυγε λίγο πριν έρθει η Κριστίνα για να τον πάει σπίτι. Έδειχνε καλύτερα πάντως.
«Σωματικά ναι» είπε εκείνος ενώ έβγαζε φλας για να μπει στον αυτοκινητόδρομο. Θα πήγαιναν σε ένα εμπορικό κέντρο λίγο πιο έξω από τη Βοστόνη. «Αλλά έχω τόση δουλειά που νιώθω ότι δε θα προλάβω ποτέ».
«Μα οι γιατροί είπαν να μην κουράζεσαι» διαμαρτυρήθηκε η Σοφία. «Η υγεία σου είναι πιο σημαντική από μερικά εκατομμύρια επιπλέον». Ήταν πολύ καλό που ήταν φιλόδοξος αλλά όχι εις βάρος της υγείας του. Υπήρχαν και όρια στην τρέλα!
«Αφού είναι τελείως καλά πια» διαφώνησε η Κριστίνα και η Σοφία εξεπλάγη με το σχόλιο. «Ο Φίλιπ είναι τρελός με τη δουλειά του. Αν μπορεί να επιστρέψει στα καθήκοντά του γιατί να μην τον κάνει;».
«Να επιστρέψει, αλλά με μέτρο» είπε ουδέτερα η Σοφία. Δεν ήταν δουλειά της και δε θα επέμενε.
«Είμαι κι εγώ εδώ» είπε ο Φίλιπ ξαφνικά και η Κριστίνα γέλασε. «Η γνώμη μου δε μετράει;»
«Φυσικά, φυσικά!» του είπε η φίλη του. «Πες μας τη γνώμη σου!» τον ενθάρρυνε λες και μιλούσε σε παιδάκι.
«Η γνώμη μου είναι ότι είμαι καλά και να μην ανησυχείτε» απάντησε πιο πολύ στη Σοφία, βάζοντας τη στη θέση της. Καλά, σκέφτηκε. Ας φάει το κεφάλι του. Δε με νοιάζει. «Τι θέλετε να κάνουμε σήμερα;» άλλαξε θέμα ευτυχώς.
«Εγώ, ξέρεις» είπε η Κριστίνα. «Θέλω να αγοράσω μία τσάντα και δύο παντελόνια για τη δουλειά». Η Σοφία συνειδητοποίησε ότι ο Φίλιπ είχε συνδυάσει δύο υποχρεώσεις σε μία. Εκνευρίστηκε αλλά δεν το έδειξε.

Στην είσοδο του εμπορικού η Κριστίνα ανακοίνωσε ότι σε μία ώρα θα τους συναντήσει στο κομμωτήριο. Η Σοφία τη χαιρέτισε ευγενικά και ο Φίλιπ έμεινε μαζί της.
«Αν θες να τη συνοδεύσεις εγώ μπορώ να περιμένω» του είπε αν και δεν το εννοούσε. Άλλο είχαν συμφωνήσει. Δεν ήθελε μια ξένη στα πόδια της. Άσε που η Κριστίνα την έκανε να νιώθει πολύ άβολα με την εντυπωσιακή ομορφιά της. Η γυναίκα ήταν καλλονή. Οπτασία.
«Δε συνηθίζω να κάνω πράγματα που δε θέλω» της είπε και την έπιασε από τον αγκώνα. Περπάτησαν δίπλα από μερικές βιτρίνες. Το εμπορικό είχε μόνο πανάκριβα καταστήματα και επώνυμες μάρκες. «Τι θα πάρουμε σήμερα; Χρειάζεσαι κάτι;» την κοίταξε. Η Σοφία παραπάτησε και εκείνος την έσφιξε. Απαγκιστρώθηκε με δυσκολία από το δυνατό κράτημά του.
«Θέλω να πάρω ένα αδιάβροχο, δύο πλεκτά φορέματα για τη δουλειά, ένα καλό κοστούμι για το συνέδριο στην Ρώμη και ένα ζευγάρι μαύρες μπαλαρίνες» του είπε. «Έβγαλα και πιστωτική» του είπε ενθουσιασμένη και την έβγαλε από την κάρτα της.
«Βάλ τη μέσα» είπε εκείνος άγρια. Πραγματικά άγρια. Η Σοφία απόρησε.
«Μα θέλω να πληρώσω εγώ αυτή τη φορά. Εσύ βοηθάς με το να είσαι εδώ» του είπε.
«Είπα βάλ’τη μέσα» επανέλαβε πιο αργά, μέσα από σφιγμένα δόντια.

Μπήκαν σε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα ιταλικής φίρμας. Ο Φίλιπ κάθισε άνετα σε ένα δερμάτινο καναπέ και εκείνη παρέλασε από μπροστά του με δέκα διαφορετικά σύνολα. Εκείνος κατέληξε σε 3-4 και η Σοφία έκανε την τελική επιλογή. Ο Φίλιπ διαφώνησε με ένα φόρεμα γιατί του φαινόταν κολλητό. Όλα κολλητά τού φαίνονταν. Πότε είχε γίνει τόσο πουριτανός; Εκείνη ήταν συντηρητική αλλά δεν τα έβρισκε στενά. 
«Το κοστούμι για τη Ρώμη είναι πολύ ωραίο» είπε εκείνος την ώρα που πλήρωνε στο ταμείο. «Και τα φορέματα επίσης. Πάμε για παπούτσια; Σε λίγο θα συναντηθούμε με την Κριστίνα να πάμε στο κομμωτήριο».

«Φίλιπ, δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να κάνω δραστική αλλαγή» είπε την ώρα που δοκίμαζε παπούτσια. Ο Φίλιπ τής έδειχνε μόνο ψηλοτάκουνα, αλλά εκείνη επέμεινε ότι στα συνέδρια δεν πάει ντυμένη προκλητικά. «Θέλω να νιώθω άνετα».
«Δε σου είπα ότι θα σε κάνω ξανθιά» είπε εκείνος ενώ έγνεφε αρνητικά για ένα ζευγάρι καφέ μπαλαρίνες που της άρεσαν πολύ.
«Μα καφέ με μαύρο;» διαμαρτυρήθηκε.
«Είναι σκούρο καφέ και πάει με όλα» αντέδρασε εκείνη.
«Το καφέ είναι άσχημο. Τέλος» έκλεισε τη συζήτηση ο Φίλιπ. ‘Η έτσι νόμισε.
«Έχεις ένα καφέ πουλόβερ» του υπενθύμισε.
«Εγώ έχω καστανά μαλλιά. Εσύ μαύρα. Μη φοράς καφέ. Τέλος» επανέλαβε με στόμφο.
«Κόψε τα τελεσίγραφα» τον μάλωσε. Διάλεξε ένα ζευγάρι μαύρες μπαλαρίνες με ελάχιστο τακούνι και τις πήγε στο ταμείο. Ο Φίλιπ πλήρωσε ξανά. «Και σταμάτα να πληρώνεις».
«Δική μου ιδέα ήταν και εγώ θα πληρώσω» της χαμογέλασε γλυκά. Η Σοφία ένιωσε να λύνονται τα πόδια της αλλά συγκρατήθηκε.
«Φίλιπ, εγώ…» ξεκίνησε να λέει και εκείνος έγλειψε φευγαλέα τα χείλη του. Ήταν πολύ κοντά της και μύριζε τόσο υπέροχα που…

«Εδώ είστε;» ακούστηκε η Κριστίνα να γελάει από πίσω τους. Γύρισαν και οι δύο προς το μέρος της κοπέλας. Κρατούσε πάνω από τρεις τεράστιες τσάντες επώνυμων καταστημάτων. Πρέπει να είχε δώσει πάνω από 5.000 δολάρια μέσα σε μία ώρα. Άραγε ποιος πλήρωνε; «Πάμε στο κομμωτήριο; Θα μας πάρει ώρα» είπε ουδέτερα, αλλά το βλέμμα που έριξε στη Σοφία έδειχνε ότι τη θεωρούσε χαμένη υπόθεση.
«Πάμε» είπε ο Φίλιπ και ακολούθησε την κοπέλα του. Η Σοφία τούς έδωσε μερικά βήματα προβάδισμα και ακολούθησε.


Σε δύο ωρίτσες θα ήταν σπίτι της. Θα χαλάρωνε με ένα καλό βιβλίο και θα ξεχνούσε τον τρόπο που αντέδρασε η καρδιά της όταν η Κριστίνα τύλιξε κτητικά τα χέρια της γύρω από τη μέση του Φίλιπ.



4 σχόλια:

  1. Γαμοτο την Κριστινα μου τι την θελει αυτη ηθελα να ηξερα ας κανει μια κινηση κ η σοφια θα πεσει στην αγκαλια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόση υπομονή να κάνει ένας άνθρωπος? Πόση? Αφού θα έπαιρνε την Κριστινα (Θεέ μου τι όνομα, το σιχαίνομαι γιατί μοιάζει με το Χριστίνα που επίσης σιχαίνομαι ) τι την ήθελε την Σοφία? Ήθελα να 'ξερα τι θα γίνει στο συνέδριο. Γιατί αν πάει κι αυτός θα γίνει τσι κακομοίρας...
    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. 24ο κεφαλαιο και ασχολουμαστε ακομα με την καθε Χριστινα!Αντε να δουμε λιγο ενταση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γαμοτο την Κριστινα μου τι την θελει αυτη ηθελα να ηξερα ας κανει μια κινηση κ η σοφια θα πεσει στην αγκαλια του

    ΑπάντησηΔιαγραφή