Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 22-Σειρήνες

Το γέλιο της Σάρλοτ ακόμα αντηχούσε στο μυαλό της τα ατέλειωτα βράδια που έμενε ξάγρυπνη και σκεφτόταν την πιο ντροπιαστική εμπειρία της ζωής της. «Σου το έλεγα ότι είναι γκέι» είχε πει και γέλασε ξανά. Η Σοφία την κοιτούσε μέσα από τα δακρυσμένα μάτια της να διπλώνεται από τα γέλια. Πρώτη φορά ένιωσε την επιθυμία να ορμήξει σε άνθρωπο. «Εμείς πάντως τα κάναμε όλα σωστά» την είχε διαβεβαιώσει η μητριά της, σίγουρη ότι το φόρεμα και το μακιγιάζ ήταν σίγουρα κατάλληλα για την περίσταση. Αυτό που άφησε να πλανάται αλλά ευτυχώς είχε την καλοσύνη να μην το εξωτερικέψει ήταν ότι ο Φίλιπ απλά δεν ήθελε. Εκείνη, και όχι τις γυναίκες, όπως ήταν σίγουρη η Σοφία.

Κατέβηκε στο πάρτι της μετά από μισή ώρα, φορώντας ένα τζιν και ένα μαύρο μπλουζάκι. Το μακιγιάζ ήταν ίδιο και τα μαλλιά της τα είχε δαμάσει λιγάκι ώστε να μην είναι σαν ένα τεράστιο νέφος γύρω από το κεφάλι της. Ο Φίλιπ δεν της έριξε δεύτερη ματιά. Μιλούσε όλο το βράδυ με τον Αλεξ και το δώρο της το άφησε στο τραπέζι με όλα τα υπόλοιπα δώρα. Ήταν ένα βιβλίο που του είχε πει κάποτε ότι της άρεσε. Ήταν μια επετειακή έκδοση, με σχόλια του συγγραφέα. Ήταν απίθανο, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να τον ευχαριστήσει. Τις λίγες φορές που τον ξαναείδε έκτοτε ερχόταν σπίτι τους με κάποια φίλη του. Ο Αλεξ αστειευόταν ότι οι γυναίκες ήταν συνεχώς από πίσω του και η μεγαλύτερη σχέση του διαρκούσε μερικές βδομάδες. Η Σοφία έμαθε να ζει με αυτό. Συνήθισε στην απουσία του, γιατί ακόμα και όταν ήταν δίπλα της πια, ήταν μίλια μακριά.

Η Σοφία σηκώθηκε από την καρέκλα της και πέταξε τη ρόμπα της πάνω στον πάγκο εργασιών. Πληκτρολόγησε κάτι στον υπολογιστή της και βγήκε στο διάδρομο αποφασισμένη. Η φυσική έλλειψη αυτοπεποίθησης σε συνδυασμό με την επιρροή της Σάρλοτ την είχαν κάνει μισάνθρωπο, αντικοινωνική και εχθρική. Τα κορίτσια δεν έφταιγαν. Τους είχε μιλήσει απότομα και εκείνες απλώς ήθελαν να μάθουν τα νέα της. Έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη. Δεν ήταν ζώον. Ήταν  άνθρωπος. Μοναχικός άνθρωπος, αλλά με κάθε αίσθηση της ευπρέπειας και του καθήκοντος. Έπρεπε να απολογηθεί.

Τα εργαστήρια των κοριτσιών ήταν άδεια. Ο Πίτερ την πέτυχε ενώ χτυπούσε την πόρτα του Τζόναθαν για να ρωτήσει αν τις είχε δει και της είπε ότι ήταν στη καφετέρια.
«Πάμε μαζί;» τη ρώτησε χαμογελώντας ζεστά. Η Σοφία δεν ήξερε πώς να το χειριστεί, μιας και ήθελε να συζητήσει κατ ιδίαν με τα κορίτσια.
«Με θέλουν για κάτι. Μπορείς να ξεκινήσεις σε πέντε λεπτά;» του πρότεινε και εκείνος έγνεψε. Της άρεσε αυτό στο Πίτερ. Δεν ανέλυε πολύ τα πράγματα. Ήταν άνετος.

Με την ουρά στα σκέλια, πλησίασε τα κορίτσια που έτρωγαν χωρίς να μιλάνε. Έδειχναν λυπημένες. Είναι δυνατόν να είχε τόση επίδραση πάνω τους; Δεν είχε καταλάβει πόσο πολύ στενοχωρούσε τον κόσμο με τη συμπεριφορά της. Έκατσε δίπλα τους και χωρίς πολλά πολλά τους είπε μια απλή κουβέντα.
«Συγγνώμη».

Οι κοπέλες την κοίταξαν για μερικά δευτερόλεπτα, λες και ήταν εξωγήινη. Η Σοφία φοβήθηκε ότι θα τη σνόμπαραν όπως έκανε κι αυτή τόσο καιρό. Αλλά όχι.
«Για ποιο πράγμα;» έκανε τάχαμ απορημένη η Κατ και γέλασε. «Θα φας μαζί μας;» άλλαξε θέμα και η Σοφία ανακουφίστηκε. Δεν μπόρεσε παρά να θαυμάσει την ανωτερότητά τους. Πώς ήταν τυφλή τόσο καιρό; Γιατί ήταν κλεισμένη στον εαυτό της; Όλες οι συμβουλές που της είχε δώσει η Σάρλοτ ήταν για τα σκουπίδια. Έκανε λάθος που την πίστευε όταν της έλεγε ότι δεν έπρεπε να εμπιστεύεται τις γυναίκες.
«Θα έρθει και ο Πίτερ σε λίγο» είπε η Σοφία ήρεμα, ανοίγοντας πρώτη το καυτό θέμα. Τα κορίτσια την κοίταξαν αλλά δεν απάντησαν. Περίμεναν το πράσινο φως. «Μη φύγετε. Δε νιώθω ακόμα άνετα να είμαστε οι δυο μας» τους είπε, με κάθε ειλικρίνεια και τότε μίλησε η Λούσι.
«Κακώς. Ο Πίτερ ποτέ δε θα σε φέρει σε δύσκολη θέση» είπε ανάλαφρα και έπιασαν τη συζήτηση για τα προσωπικά τους μέχρι που τις διέκοψε ο Πίτερ και ο Τζόναθαν. Έκατσαν όλοι μαζί και μίλησαν για μισή ώρα τρώγοντας στα γρήγορα ένα σάντουιτς πριν επιστρέψουν στη δουλειά τους. Είχαν να στείλουν ένα κείμενο για ένα συνέδριο που θα γινόταν σε δύο μήνες και οι διοργανωτές είχαν ζητήσει λεπτομέρειες για το περιεχόμενο της παρουσίασής τους. Στο συνέδριο θα πήγαινε η Λούσι, η Σοφία και ο Πίτερ, αλλά όλοι συμμετείχαν στην εργασία.

Το βράδυ που γύρισε σπίτι και αφού έβγαλε τα ρούχα και τα παπούτσια της, η Σοφία ξάπλωσε στον καναπέ σωματικά και συναισθηματικά εξουθενωμένη. Το βλέμμα της έπεσε στις καινούργιες μπότες της, στο παλτό και το κασκόλ της. Όλα αγορασμένα από εκείνον. Τόσες μέρες δεν μπορούσε να ησυχάσει. Δεν τον ήθελε στη ζωή της αλλά δεν ήταν λογικό να εξαφανιστεί κι έτσι. Ίσως βαρέθηκε. Αυτό το σενάριο τη βασάνιζε γιατί ο Φίλιπ δεν ήταν τέτοιος. Δεν το έβαζε κάτω, αν του έμπαινε μια ιδέα στο μυαλό, όσο και τρελή και να ήταν αυτή.

Πού χάθηκες; Η γκαρνταρόμπα μου θέλει ανανέωση πληκτρολόγησε βιαστικά, πριν αλλάξει γνώμη. Και πάτησε «αποστολή». Ο Φίλιπ δεν απάντησε. Πέρασαν δύο ώρες μέχρι το κινητό της να δονηθεί. Ήταν μεσάνυχτα. Διάβασε το μήνυμα και ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.

Είμαι στο νοσοκομείο. Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω. Όταν βγω πάμε όπου θες J

Η Σοφία σηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι και ζαλίστηκε.

Πού;

Ήταν το μόνο που του έγραψε.




5 σχόλια:

  1. Τιιιιιιιι?????? :'( :'( :'(
    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο νοσοκομείο; Ωχχχ.... Τι να έπαθε άραγε; :-( Θα πάει να τον δει έτσι δεν είναι;

    Υ.Γ. Είχα πρόβλημα με το μαιλ μου και το προφίλ μου εδω και έφτιαξα καινούργιο.....ελπίζω μόνο να μην έκανα καμία βλακεία γιατι το έκανα από το κινητό και με την τεχνολογία εγω...άστα να πάνε... :-/

    ΑπάντησηΔιαγραφή