Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 35-ταξιδάκι

Η Σοφία ξύπνησε αποπροσανατολισμένη αλλά θυμήθηκε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου πού βρισκόταν. Στο πατρικό της.

Είχε πάρει μια πτήση για την δυτική ακτή λίγες μέρες μετά την τελευταία της συνομιλία με τον Φίλιπ. Το εργαστήριό της έκλεισε για πέντε εργάσιμες μέρες για να γίνει απολύμανση και αποστείρωση άδραξε την ευκαιρία να φύγει λίγο από την πόλη πριν τρελαθεί. Η Λόρα και η Κατ έκλεισαν εισιτήρια για Χαβάη και ο Πίτερ έμεινε στη Βοστόνη γιατί σκόπευε να μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα εκτός πανεπιστημιούπολης και είχε ανάγκη από ελεύθερο χρόνο για να τακτοποιηθεί.

Βρήκε το δωμάτιό της όπως το είχε αφήσει πριν από αρκετά χρόνια που είχε φύγει για να σπουδάσει. Οι αναμνήσεις που την πλημμύρισαν σε συνδυασμό με όσα είχαν προηγηθεί με τον Φίλιπ την έκαναν να βρει μια πρόφαση και να κοιμηθεί σε έναν από τους ξενώνες. Ο πατέρας της δεν παραξενεύτηκε ιδιαίτερα όταν του είπε ότι το παιδικό της δωμάτιο της φαινόταν πια υπερβολικά ροζ.

Πέρασε την πρώτη μέρα προσπαθώντας να ηρεμήσει και τη δεύτερη βγήκε μια βόλτα για να απολαύσει τον ήλιο. Το μόνο που της άρεσε στο κατά τα άλλα ρηχό Λος Αντζελες ήταν ο καιρός. Η διαρκής ηλιοφάνεια τής έφτιαχνε το κέφι. Υπό κανονικές συνθήκες. Γιατί τώρα τίποτα δεν μπορούσε να την κάνει να ξεχάσει την απόρριψη του Φίλιπ.

Άλλος ένας λόγος που έκανε αυτό το ταξίδι ήταν και ο αδερφός της. Είχε καταφέρει να τον εντοπίσει μετά από προσπάθεια και είχε ενθουσιαστεί όταν της ανακοίνωσε ότι είχε λίγες μέρες άδεια και σκόπευε να επιστρέψει σπίτι τους. Χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν έκλεισε εισιτήρια ώστε να κάνουν μια μικρή και άτυπη οικογενειακή συγκέντρωση. Είχε να δει τους δικούς της πολύ καιρό και της είχαν λείψει. Ίσως αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν το επιπόλαιο και βραχύβιο ενδιαφέρον του Φίλιπ, αλλά λίγη ειλικρινής και ανιδιοτελής αγάπη.

Όταν γύρισε από τη βόλτα της βρήκε τον αδερφό της στον καναπέ του κεντρικού σαλονιού να χαζεύει κάτι έγγραφα. Τον μάλωσε αμέσως που δεν ξεκουράζεται τον παρακάλεσε να της πει σε τι δουλεύει. Ως συνήθως εκείνος απέφυγε να μοιραστεί μαζί της εμπιστευτικές πληροφορίες, αλλά τουλάχιστον της έδειξε φωτογραφίες από τα ταξίδια του, εικόνες γεμάτες εξωτικά μέρη και έντονα χρώματα.
«Κάποια στιγμή θα τα παρατήσω όλα και θα έρθω να σε βρω» του είπε και αναστέναξε.
«Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι που να μπορεί να σε κάνει να αφήσεις το εργαστήριό σου» την πείραξε εκείνος. Η Σοφία δεν του απάντησε. Το μυαλό της πέταξε φευγαλέα στον Φίλιπ αλλά προσπάθησε να τον διώξει από εκεί. Για να  μην το σκέφτεται, προσπαθούσε να εστιάζει σε άλλα πράγματα. Κοίταξε με προσήλωση το λάπτοπ του Αλεξ. Φαινόταν ακριβό. Ήταν καινούργιο; Κάτι άλλο, κάτι άλλο. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι άλλο, πριν βάλει τα κλάματα. Ξανά.

«Μπορείς να έρθεις πάντα να με επισκεφτείς» του είπε παραπονιάρικα. «Δεν έχεις δει ποτέ το πανεπιστήμιο. Όλο λες να έρθεις και ποτέ δεν το κάνεις».
«Ίσως έρθω αυτή τη φορά. Θα μείνω πολύ καιρό στις ΗΠΑ γιατί πρέπει να ανανεώσω τη βίζα μου και να περάσω εξετάσεις για το Σώμα» της είπε.
«Ξέρεις…» είπε αδύναμα «είναι και ο Φίλιπ στη Βοστόνη».
«Αλήθεια;» ρώτησε ο αδερφός της ανασηκώνοντας τα φρύδια με ειλικρινή απορία. «Τι κάνει; Έχετε βρεθεί;» τη ρώτησε με ενδιαφέρον.
«Ε ναι…» είπε, προσπαθώντας να μην κοκκινίσει. Τι να του έλεγε ακριβώς; Ότι της διέλυσε την καρδιά δεύτερη φορά; «Πήγαμε δυο-τρεις φορές για φαγητό. Είναι καλά. Εσείς γιατί δε μιλάτε;» τόλμησε αλλά ο αδερφός της στράφηκε στο λάπτοπ του ξανά.
«Δεν έχει γίνει κάτι. Απλώς χαθήκαμε. Αν τον δω, θα χαρώ να μιλήσουμε. Ανταλλάσσουμε μέιλ πού και πού» είπε εκείνος με σιγουριά.
«Έπαθε κρίση έλκους και κόντεψε να πεθάνει. Αυτό το ξέρεις;» τον προκάλεσε. Ο,τι κι αν είχε γίνει μεταξύ τους ο Φίλιπ δεν έπαυε να ήταν καλός φίλος του Αλεξ και κάποιος έπρεπε να τους ταρακουνήσει.
«Όχι. Λυπάμαι» είπε ο αδερφός της αλλά δεν έδειξε να σοκάρεται. Τι σόι αντίδραση ήταν αυτή;
«Αλεξ, εσείς κάποτε ήσασταν σαν αδέρφια» του είπε εκείνη επίμονα.
«Δεν είμαι κολλημένος στο παρελθόν» της απάντησε εκείνος ξερά και της απάντησε, δίνοντάς της και ένα μάθημα ταυτόχρονα. Εκείνη που είχε κολλήσει στο παρελθόν τι είχε κερδίσει; Μια ραγισμένη καρδιά. Διάολε, πώς τον είχε αφήσει να την πληγώσει ξανά έτσι;
«Είσαι λίγο απόμακρος» παρατήρησε η Σοφία. Ένιωθε ότι κάτι της διέφευγε.
«Ίσα ίσα» είπε ανάλαφρα ο Αλεξ και γύρισε προς το μέρος της. «Μαθαίνω τα βασικά και από κοινούς φίλους. Μίλησα με τον Ιαν τις προάλλες. Τον θυμάσαι; Ήμασταν συμφοιτητές οι τρεις μας. Μου είπε ότι ο Φίλιπ είναι με μια καλλονή και σκέφτεται να αρραβωνιαστεί» της χαμογέλασε. Η Σοφία πάγωσε. Τι; Να αρραβωνιαστεί; Πώς μπορούσε να είναι τόσο σκληρός; Άραγε είχε πει στην κοπέλα του τι είχε κάνει μαζί της; Εκτός Φυσικά αν το θεωρούσε τόσο αμελητέο.

«Αν παντρευτεί σίγουρα θα είμαστε καλεσμένοι κι ας μην έχουμε πολλές επαφές» συνέχισε εκείνος. Η Σοφία μόρφασε. Καλεσμένη στο γάμο του Φίλιπ. Μάλιστα. Να κάτι που δεν σκόπευε ποτέ να ζήσει.

«Αλεξ, πάω να περπατήσω λίγο στον κήπο και μετά θα μαζέψω τα ρούχα της Σάρλοτ για να της τα στείλω» του είπε και πετάχτηκε σαν ελατήριο από τον καναπέ. Ο αδερφός της δεν έδωσε σημασία. Εκείνη βγήκε στον κήπο ασθμαίνοντας. Είχε ανάγκη από οξυγόνο. Αν ο Φίλιπ της είχε κλείσει την πόρτα στα μούτρα πριν από μερικές μέρες, αν την είχε τσακίσει με την απόφασή του, τώρα έβαζε ταφόπλακα σε αυτό το ελάχιστο που είχαν ζήσει. Για εκείνον ήταν μια περιπετειούλα, ένα φιλάκι. Για εκείνη ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε ζήσει ποτέ. Και δεν ήξερε καν ότι θα ήταν τόσο σύντομο για να το απολαύσει στο μέγιστο.

Έπρεπε να το χωνέψει ότι ο Φίλιπ δεν ήταν για τα δόντια της. Ίσως την είχε σώσει από μια ακόμη ξεφτίλα. Αν της έδινε κι άλλο αέρα θα έχανε κάθε αίσθηση λογικής και θα τον ερωτευόταν ξανά. Ενώ τώρα…είχε διαφυλάξει κάτι για τον εαυτό της. Είχε διασώσει την αξιοπρέπειά της με νύχια και με δόντια και αυτή θα τη βοηθούσε να βγει από τον βούρκο.


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 34-κρυολουσία


Τις επόμενες δύο βδομάδες συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Η Σοφία παρόλο που δεν είχε καμία όρεξη να ασχοληθεί με το χορό και ό,τι άλλη βλακεία είχε κατά νου ο Φίλιπ, πήγε και αγόρασε μια φόρμα και ειδικά παπούτσια. Και περίμενε να της τηλεφωνήσει. Δεν το έκανε όμως. Οι μέρες πέρασαν. Δύο, τέσσερις, οκτώ. Είχε αρχίσει να ανησυχεί μήπως είχε πάθει κάτι με την υγεία του πάλι αλλά δίσταζε να του τηλεφωνήσει για να μην του δώσει αέρα. Εντωμεταξύ είχε πολλή δουλειά στο εργαστήριο επειδή είχε αρχίσει να σημειώνει πρόοδο στην έρευνά της και είχε ενθουσιαστεί. Ο δρ Λόιντ τής επαναλάμβανε ότι αν δεν ξεκουραστεί λιγάκι θα πάθει υπερκόπωση αλλά από την άλλη της έδινε και έξτρα αρμοδιότητες όπως το να διορθώσει τα γραπτά και τις εργασίες 80 προπτυχιακών φοιτητών. Το αποτέλεσμα ήταν να βρίσκεται σχεδόν μονίμως σκυμμένη πάνω από το γραφείο της και να σκέφτεται εναλλάξ τα μιτοχόνδρια και τον Φίλιπ.

Σήκωσε το τηλέφωνο πέντε φορές μέσα στη βδομάδα για να τον καλέσει αλλά δεν το έκανε. Αν είχε συμβεί κάτι, τον είχε παρακαλέσει να της τηλεφωνήσει. Αν εκείνος δεν το έκανε, δεν έφταιγε αυτή. Σωστά;

Τη Δευτέρα το πρωί, σχεδόν δέκα μέρες μετά το δείπνο τους, δέκα μέρες απίστευτου άγχους και αγωνίας/αδημονίας, τον κάλεσε στο γραφείο από το εργαστήριό της. Δεν της απάντησε αμέσως και όταν το έκανε ακούστηκε προβληματισμένος.
«Τι κάνεις;» τη ρώτησε απλά και η Σοφία ένιωσε σχεδόν την ανάσα του στο αυτί της. Η φωνή του ήταν πάντα τόσο βραχνή και σέξι…
«Αναρωτιόμουν αν είσαι καλά» του είπε εκείνη. «Χάθηκες και φοβήθηκα ότι έπαθες κάτι».
«Όχι, όχι, καλά είμαι, απλώς έχω μπλέξει με κάτι και…» είπε αλλά διέκοψε τη σκέψη του.
«Καλώς» απάντησε αμήχανα η Σοφία. Ήταν φανερό ότι εκείνος βιαζόταν να το κλείσει. Ούτε λέξη δεν είχε πει για τα μαθήματα χορού αλλά δεν ήταν σίγουρη ότι χαιρόταν για αυτό.
«Σοφία, λυπάμαι που έχω καιρό να επικοινωνήσω, αλλά είμαι λίγο μπερδεμένος σχετικά με εμάς και ίσως πρέπει να απομακρυνθούμε για λίγο καιρό…» ξεκίνησε να της λέει αλλά σταμάτησε πάλι. Η Σοφία απόρησε με όσα της έλεγε; Μιλούσε λες και υπήρχε κάποια σχέση. Εμάς είχε πει. Το είχε νιώσει κι εκείνος;
«Χωρίζουμε πριν καλά καλά τα φτιάξουμε;» του είπε ανάλαφρα και ένα γάργαρο γέλιο ξέφυγε από το στόμα της. Γέλασε με ορμή για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι που τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. «Και τηλεφωνικά κιόλας;» συνέχισε στον ανάλαφρο τόνο, αν και έβραζε.
Εκείνος δε μίλησε για λίγο. «Περιμένεις να σε παρακαλέσω;» τον ρώτησε. Τον άκουσε να αναστενάζει.
«Δεν περιμένω τίποτα. Απλώς σου λέω, και ίσως είναι άκομψο που το κάνω τηλεφωνικά, ότι δεν είναι ωραίο όλο αυτό που γίνεται μεταξύ μας και κυρίως για εσένα. Δεν είναι δουλειά μου να σε πειράζω και να φλερτάρουμε, ούτε να επεμβαίνω ανασταλτικά στη σχέση σου με τον Πίτερ».
«Δεν ξέρω αν πρέπει να λυπηθώ ή να χαρώ» του παραδέχτηκε. «Από τη μία δηλώνεις το ενδιαφέρον σου για μένα, έστω και έμμεσα, και από την άλλη διακόπτεις κάθε σχέση μαζί μου».
«Κάθε σχέση; Φυσικά και θα έχουμε επαφές, απλώς όχι τόσο…στενές».
«Σιγά τις στενές!» γέλασε ξερά. «Δεν κάναμε και σεξ!».
«Θέμα χρόνου ήταν» την εκνεύρισε με τη σιγουριά του. «Το φιλί μας ήταν καλό προσεχώς». Η Σοφία θέλησε να διαφωνήσει αλλά δε βρήκε κάτι αληθοφανές να πει. Και εκείνος συνέχισε. «Γι αυτό λοιπόν, θα αραιώσουμε λιγάκι τις επαφές μας. Απλώς εσύ φρόντισε τον εαυτό σου και μην ξεχνάς όσα σου έμαθα».
«Τι μου έμαθες;» τον ρώτησε τελικά. «Να τα παρατάω όταν τα πράγματα είναι δύσκολα;».
«Είναι πράγματα που δεν ξέρεις και δε θα καταλάβεις» είπε εκείνος σχεδόν μονολογώντας. Η Σοφία δεν είχε όρεξη να μάθει. Πραγματικά δεν ήθελε να ακούσει κάποια ηλίθια δικαιολογία. Καλύτερα παλιά, που ήταν σίγουρη ότι την είχε απορρίψει. Καλύτερα τότε, παρά τώρα, που της έλεγε σαν ψυχρός εκτελεστής ότι έπρεπε να ξεκόψουν γιατί…υπήρχαν πράγματα που δεν καταλάβαινε. Σαν τι; Ότι δεν άξιζε να ρισκάρει μαζί της αφού είχε μια δεδομένη Κριστίνα; Μια Κριστίνα πανύψηλη και πανέμορφη; Μια Κριστίνα εντυπωσιακή και έμπειρη;
«Ούσα μέλος της MENSA, αμφιβάλλω ότι υπάρχει κάτι που καταλαβαίνεις εσύ και δεν μπορώ να το καταλάβω εγώ» του είπε με αυτοπεποίθηση. «Άρα δύο επιλογές υπάρχουν: είτε μπορώ να καταλάβω και δεν θες να μου εξηγήσεις, είτε δεν έχεις καταλάβει ούτε εσύ».

Δεν της απάντησε αμέσως και κατάλαβε ότι τον είχε αιφνιδιάσει με το οξύ σχόλιό της. Αλλά δεν ένιωθε χαρούμενη με τη νίκη της. Το αντίθετο. Ένιωθε σαν να είχε στραγγίσει η ζωή από μέσα της. Είχε επενδύσει στη σχέση της με τον Φίλιπ. Είχε αφιερώσει χρόνο για να αλλάξει, να βελτιωθεί, πιο πολύ για χάρη του. Και μετά από ένα φιλί, εκείνος άλλαζε 180 μοίρες και της ανακοίνωνε απλά ότι πρέπει να περνάνε λιγότερο χρόνο μαζί. Το είχε ξανακάνει. Δε θα της ήταν δύσκολο να ζήσει βλέποντάς τον πιο σπάνια. Θα είχε πιο πολύ χρόνο για την έρευνά της, δε θα χρειαζόταν να βγει πάλι για ψώνια, να κάνει χορό και να δειπνεί σε ωραία εστιατόρια. Δεν την ένοιαζε τίποτα από αυτά, τουλάχιστον στο βαθμό που της ζητούσε εκείνος.

«Λοιπόν, να μη σε απασχολώ άλλο. Καλή συνέχεια» του είπε εκείνη απότομα, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και πριν εκείνος ολοκληρώσει τον αποχαιρετισμό του το είχε κλείσει.

Σωριάστηκε στο καναπεδάκι του εργαστηρίου της και έκλεισε για λίγο τα μάτια. Ένιωθε πολύ ηλίθια, αλλά δε θα το άφηνε έτσι. Δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να νιώθει άσχημα για κάποιον τόσο αδύναμο. Ίσως ο Φίλιπ τής είχε κάνει ένα πολύτιμο δώρο με το να φύγει από τη ζωή της.


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Κεφάλαιο 33-σάλσα, τάνγκο, τσάτσα

33


«Αποκλείεται» είπε η Σοφία μουτρωμένη και έδεσε τα χέρια μπροστά στο στήθος. «Αποκλείεται να γραφτώ σε οποιαδήποτε δραστηριότητα. Δεν έχω χρόνο και είμαι και μια χαρά» του είπε και του έδειξε αόριστα το σώμα της. Μα τι στο καλό; Είχε χαλάρωση και δεν το είχε πάρει χαμπάρι; Τι καινούργιο θέμα ήταν αυτό; Να κάνει, λέει, λίγη γυμναστική για να έχει μεγαλύτερη ευεξία. Ναι. Να άφηνε το εργαστήριο και να έτρεχε για κοιλιακούς και μπούρδες.

Δεν είχε προλάβει να αναρωτηθεί αν τη σκεφτόταν και το επόμενο πρωινό της επιστροφής της της είχε στείλει ένα γραπτό μήνυμα που έλεγε ότι θέλει να τη δει. Η καρδιά της έκανε μερικές στροφές μέσα στο στήθος της και έτρεξε. Πού να ήξερε τι θα της έλεγε…

Η νέα του ιδέα ήταν να ξεκινήσει μια δραστηριότητα για να εξελίξει τις κοινωνικές της δεξιότητες. Της πρότεινε γυμναστήριο αρχικά και το απέρριψε επειδή βαριέται. Τώρα της έλεγε να κάνει κάποιο άθλημα.
«Νόμιζα ότι θα λέγαμε για το ταξίδι. Τι σε έπιασε με τα σπορ τώρα;» του είπε.
«Μα δε θες να είσαι πιο…υγιής;» άλλαξε εκείνος τροπάριο ενώ τη σέρβιρε λίγη από τη σαλάτα του επειδή ήξερε πόσο της άρεσε το καλαμπόκι που είχε μέσα.
«Μια χαρά υγιής είμαι» του ξεκαθάρισε. «Τώρα αν έχεις συνηθίσει σε γυναίκες με κοιλιακούς, καλά κάνεις. Εγώ δεν είμαι μία από αυτές».
«Δεν τίθεται θέμα προτίμησης» χαμογέλασε εκείνος. «Δεν είναι σκοπός μου να σε κάνω να μου αρέσεις». Η Σοφία δεν κατάλαβε το τελευταίο σχόλιο αλλά δε ρώτησε κάτι παραπάνω.
«Να σου πω για τη Ρώμη;» προσπάθησε να αλλάξει θέμα και έβγαλε το κινητό της για να του δείξει φωτογραφίες αλλά τη διέκοψε.
«Το βρήκα!» είπε ενθουσιασμένος. «Θα κάνεις χορό! Θα σε βοηθήσει πολύ να μάθεις να συμπεριφέρεσαι».
«Για όνομα του Θεού!» αντέδρασε και ανέβασε τον τόνο της φωνής της. «Δεν έχω αυτισμό! Μια χαρά ξέρω να συμπεριφέρομαι. Ποια γυναίκα θα άντεχε να ακούει τόσες προσβολές χωρίς να φεύγει; Αυτό δεν είναι κοινωνική δεξιότητα; Θα έπρεπε να σε λούσω με το κρασί που διάλεξες, εγωίσταρε!» ξέσπασε και προσπάθησε να μην δακρύσει. Την είχε πιέσει πολύ απόψε και εκείνη…απλά της είχε λείψει και ίσως περίμενε κάπως αλλιώς την πρώτη τους συνάντηση μετά το φιλί τους.
«Το ήξερα ότι έπρεπε να διαλέξω κάτι πιο ξηρό» μονολόγησε εκείνος και η Σοφία ένιωσε το αίμα να της ανεβαίνει στο κεφάλι. Έκανε να σηκωθεί αλλά εκείνος της έσφιξε το χέρι δυνατά πάνω στο τραπέζι. «Κάτσε κάτω» της είπε αυστηρά χωρίς καλά καλά να ανοίξει το στόμα του.
«Με προσβάλεις και με ειρωνεύεσαι. Ποιος νομίζεις ότι είσαι;» τον ρώτησε έξαλλη. Εκείνος έδειχνε ήρεμος αλλά τα μάτια του ήταν τόσο σκοτεινά που την έκανε να τρέμει. Ωστόσο είχε το δίκιο με το μέρος της και το ήξερε καλά.
«Έχεις νεύρα από τη στιγμή που μπήκες στο αμάξι μου» είπε εκείνος και έγειρε πίσω στην καρέκλα του χαμηλώνοντας τη φωνή του γιατί είχαν τραβήξει την προσοχή των θαμώνων του εστιατορίου. «Πες μου τι στο διάολο έχει συμβεί και σταμάτα να ξεσπάς πάνω μου».

Η Σοφία τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και σκέφτηκε ένα εκατομμύριο πιθανές απαντήσεις. Είμαι κουρασμένη από το ταξίδι, με πιέζεις, έχω πολλή δουλειά, είμαι μπερδεμένη με τον Πίτερ. Τίποτα δεν ήταν αλήθεια όμως. Η αλήθεια ήταν ότι ήθελε απαντήσεις. Τώρα. Γιατί τη φίλησε; Πώς ένιωσε; Πώς θα συνέχιζαν από εδώ και πέρα; Ήταν ακόμα με την Κριστίνα;

Αυτές οι ερωτήσεις έκαιγαν τη γλώσσα της αλλά δεν μπορούσε καν να τις προφέρει. Και καθόταν και τον άκουγε να της λέει να κάνει δραστηριότητες για να κοινωνικοποιηθεί. Όχι, δεν ήθελε να γνωρίσει κόσμο. Ήθελε να γνωρίσει εκείνον.
«Δε με ρώτησες καν πώς πέρασα» του είπε απλά. Την είχε πικράνει.
«Υποθέτω ότι θα πέρασες καλά. Στη Ρώμη ήσουν. Για συνέδριο Βιολογίας. Ωραίο μου ακούγεται» είπε βαριεστημένα.
«Όντως περάσαμε ωραία» είπε εκείνη και χαμογέλασε ονειροπόλα. «Κάναμε μερικές βόλτες με τον Πίτερ και η ομιλία πήγε φανταστικά. Αγόρασα και ένα φουλάρι από μετάξι» του είπε με διάθεση για φλυαρία. Εκείνος της έγνεψε να συνεχίσει. Του είπε για το συνέδριο, για το ξενοδοχείο, για το παγωτό που δοκίμασε και για τα μαγαζιά με τα βιβλία στο Τέρμινι. Την άκουγε με απερίσπαστη προσοχή. Για πολλή ώρα.
«Κοιμηθήκατε μαζί;» τη ρώτησε ξερά όταν εκείνη σταμάτησε για να πιει λίγο κρασί και κόντεψε να πνιγεί. Έβηξε νευρικά και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Τι σόι ερώτηση είναι αυτή; Άκουγες τίποτα από αυτά που έλεγα ή μόνο το βρακί μου σε νοιάζει;» ρώτησε πικαρισμένη. Εκείνος χαμογέλασε αινιγματικά. Χίλιες σκέψεις πέρασαν από τα μάτια του. Πονηρές σίγουρα, αλλά δεν απάντησε τίποτα. Η Σοφία κοκκίνισε άθελά της.
«Γύρισες λίγο πιο…αεράτη» είπε εκείνος με απόλυτη ακρίβεια. Η Σοφία είχε αρχίσει πολύ δειλά να προσέχει τον εαυτό της και να βάφεται διακριτικά. Για απόψε είχε διαλέξει ένα μαύρο κοντό φόρεμα και μπότες με λίγο τακούνι. Ήταν σχεδόν σέξι. Τόσο όσο ήθελε! «Ο Πίτερ είναι ο λόγος;» επέμεινε εκείνος.
«Αυτό δε σε αφορά» απάντησε νευρικά, για να μην του αποκαλύψει ποιος ήταν ο λόγος.
«Εγώ πιστεύω ότι με τα προσόντα σου και τη βοήθειά μου, μπορείς να χτυπήσεις κάτι καλύτερο» είπε εκείνος κοιτώντας το μενού ψάχνοντας επιδόρπιο.
«Τι ορίζεις εσύ ‘κάτι καλύτερο’; Κάποιον πανέμορφο; Πάμπλουτο; Πανέξυπνο;» τον ειρωνεύτηκε. «Γιατί εσύ είσαι και τα τρία, αλλά παραμένεις πολύ χειρότερος από τον Πίτερ». Τον είδε να σκοτεινιάζει και χάρηκε που τον είχε πληγώσει. Έστω και λίγο. Η ασπίδα του δεν ήταν και τόσο αδιαπέραστη.
«Α…» αναστέναξε και έκανε νόημα στον σερβιτόρο ότι θέλει δύο προφιτερόλ. Χωρίς καν να τη ρωτήσει! Τι εκνευριστικός άντρας! «Με θεωρείς πανέμορφο;» την αιφνιδίασε. Η Σοφία χαμογέλασε με ειλικρίνεια. Της άρεσε που είχε ανασφάλειες.
«Είσαι και το ξέρεις δυστυχώς» του είπε απλά.

Έφαγαν το γλυκό τους και στο γυρισμό εκείνος συνέχισε να την πιέζει να ξεκινήσει χορό.
«Μόνο αν έρθεις κι εσύ σαν παρτενέρ μου» τον πείραξε αλλά δεν περίμενε ποτέ να της πει ότι δέχεται.
«Θα χορέψεις εσύ βαλς;» τον ρώτησε γελώντας αλλά εκείνος έδειχνε αποφασισμένος.
«Νομίζω ότι θα μας κάνει καλό αν ξεκινήσουμε κάτι μαζί! Λυπάμαι πολύ που υπάρχει τόση ένταση μεταξύ μας».
«Ο χορός θα αυξήσει την ένταση» του είπε απλά αλλά εκείνος δεν έδειξε να καταλαβαίνει τι του έλεγε!
«Θα ενημερωθώ για τα μαθήματα και θα σου πω!» είπε ενθουσιασμένος.
«Δεν ξέρω, Φίλιπ, είναι τρελό…» ψέλλισε αλλά δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τη χαρά του. «Δεν είναι ανάγκη να έρθεις μαζί αν επιμένεις να πάω. Θα βρω άλλον παρτενέρ» του είπε για να τον αποφύγει αλλά τη διέκοψε με μια απότομη χειρονομία.

«Εγώ θα είμαι ο παρτενέρ σου. Τέλος» είπε αποφασισμένος. Η Σοφία έγνεψε και κατέβηκε από το αμάξι του…

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 32-μη μου γλωσσοτρώτε τον Φίλιπ μου!


Η Σοφία ακούμπησε με προσοχή τις πανάκριβες βαλίτσες της σε μια άκρη και αφού έβγαλε τα ρούχα της χώθηκε στα γρήγορα στο ντους. Η πτήση από Ρώμη διήρκησε μία αιωνιότητα. Είχαν φτάσει στο αεροδρόμιο κάπου μετά τις πέντε τα ξημερώματα αλλά δε βρήκαν αμέσως ταξί γιατί υπήρχε ένα πρόβλημα με ένα αυτοκίνητο που μπλόκαρε την είσοδο. Ο Πίτερ και εκείνη έφτασαν στην πανεπιστημιούπολη όταν πια είχε αρχίσει να ξημερώνει.

Στάθηκε κάτω από το καυτό νερό του ντους και προσπάθησε να χαλαρώσει. Αν κατάφερνε να μην κοιμηθεί και να πάει στο πανεπιστήμιο για μερικές ώρες, το βράδυ θα κοιμόταν κανονικά και δε θα έχανε το ρυθμό της. Αλλά ένιωθε πολύ καταπονημένη. Είχε κοιμηθεί έξι ώρες στην πτήση αλλά η συνεχής υπερένταση την είχε καταβάλει. Είχε περάσει καλά στο ταξίδι και η παρουσίαση είχε στεφθεί με επιτυχία. Πολλοί ακαδημαϊκοί έδειξαν ενδιαφέρον για την έρευνά τους και μάλιστα τούς πλησίασε ένας μεταδιδακτορικός φοιτητής ο οποίος συμμετείχε σε μια οικολογική οργάνωση που ήθελε να δοκιμάσει πειραματικά τη μέθοδο που εξέλισσαν ώστε να καθαρίσουν ένα μικρό τμήμα μιας λίμνης που είχε μολυνθεί από βακτήρια. Ο Πίτερ σχεδόν συμφώνησε αμέσως αλλά η Σοφία του θύμισε ότι έπρεπε να το συζητήσουν και με τον δρα Λόιντ. Σε κάθε περίπτωση όμως, η μέθοδός τους είχε αρχίσει να αποκτάει καλή φήμη και αυτό ήταν πολύ ενθαρρυντικό.

Η Σοφία έκλεισε τη βρύση και χώθηκε στο αφράτο μπουρνούζι της μετά από λίγα λεπτά. Σκούπισε τα μαλλιά της και βρήκε ένα ζευγάρι πιτζάμες για να φορέσει. Κοίταξε τριγύρω της και για πρώτη φορά είδε καθαρά το διαμέρισμά της. Πάντα έτσι μικρό ήταν; Τόσο ψυχρό; Δεν είχε πολλά έπιπλα και δεν είχε μπει στο κόσμο να το βάψει ή να το επιπλώσει. Σήμερα συνειδητοποιούσε πόσο κακό έκανε στην ψυχολογία της, ακόμα και αυτό το λίγο που έμενε εδώ μέσα, να ζει σε ένα χώρο τόσο…μουντό.

Ίσως έφταιγε η Ρώμη. Η τόση ομορφιά την έβαλε σε σκέψεις. Ήταν μια πόλη που σε έκανε να νιώθεις άχρωμος. Οι πλούσιες εικόνες, οι εξαίσιες γεύσεις, η εντυπωσιακή τέχνη και αρχιτεκτονική την παρέσυραν και ένιωθε πια την επιθυμία να βάλει χρώμα στη ζωή της. Εκεί έξω υπήρχε πολλή ομορφιά σε ένα σωρό μικρά πράγματα και έπρεπε κι εκείνη να φλερτάρει λίγο με τη ζωή.

Στέγνωσε τα μαλλιά της με το σεσουάρ και ίσιωσε τις αφέλειές της μηχανικά. Ύστερα ξάπλωσε στον καναπέ. Δε βολεύτηκε ιδιαίτερα. Σημείωσε νοερά να αλλάξει έπιπλα και να επενδύσει σε μερικά μαξιλάρια. Και μια κουρτίνα. Επιτέλους, μια κουρτίνα! Κοίταξε απέναντί της τις βαλίτσες της. Έπρεπε να τις αδειάσει και να βάλει πλυντήριο αλλά δεν είχε κουράγιο. Δεν ήταν μόνο η σωματική κόπωση. Ήταν και η ψυχολογική πίεση που ένιωθε τόσες μέρες. Από τη μία ήταν το τσουνάμι  Φίλιπ. Από την άλλη ήταν η κατάσταση με τον Πίτερ.

Δεν έπαψε ούτε λεπτό να σκέφτεται τον Φίλιπ και όσα έγιναν μεταξύ τους. Κάθε φορά που το μυαλό της πήγαινε στο φιλί τους το κορμί της έπαιρνε φωτιά. Αλλά δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί και τι να περιμένει από εδώ και πέρα. Εκείνος δεν την είχε ενοχλήσει τόσες μέρες. Αν τη σκεφτόταν, αν ήθελε να συνεχίσουν, δεν έπρεπε να της στείλει κάποιο μήνυμα; Για κάποιον ηλίθιο λόγο εκείνη κάπου βαθιά μέσα της πίστευε ότι θα κάνει πράξη την απειλή του και θα πήγαινε να τη βρει. Νόμισε ότι τον είχε δει δύο φορές. Μία στο συνέδριο και μία τυχαία, στην πόλη. Αλλά είχε κάνει λάθος. Ο Φίλιπ δεν είχε έρθει. Ίσως είχε πάρει απόφαση να ξεχάσει ό,τι έγινε, ή ίσως δεν τον είχε εντυπωσιάσει και τόσο το φιλί της ώστε να μπει σε δεύτερες σκέψεις. Μάλλον αυτό θα ήταν. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συναγωνιστεί τις γυναίκες με τις οποίες έβγαινε;

Ο Πίτερ από την άλλη έδειχνε πολύ ενθουσιασμένος μαζί της. Προσπάθησε να του εξηγήσει ότι δεν ήταν σε φάση για σχέση, χωρίς φυσικά να διευκρινίζει τι και πώς. Εκείνος της είπε ότι δεν περιμένει κάτι συγκεκριμένο και να μην πιέζεται. Όπως σου βγει, της είχε πει. Είχαν περαπτήσει στην πόλη δύο φορές μετά το συνέδριο και είχαν πάει μαζί να δουν το Κολοσσαίο και τη Φοντάνα ντι Τρέβι. Είχαν φάει παγωτό και είχαν δοκιμάσει πίτσα και φρέσκα ζυμαρικά. Ο Πίτερ ήταν διακριτικός και δεν την πίεζε. Ήταν τόσο ευγενικός και γλυκός που την έκανε να νιώθει άσχημα που εκείνη σκεφτόταν τον Φίλιπ ενώ ήταν μαζί του. Ακόμα πιο άσχημα ένιωσε όμως όταν ένα βράδυ ενώ γύριζαν αργά από το δείπνο τους στο ξενοδοχείο, ο Πίτερ τη φίλησε έξω από την πόρτα του δωματίου της. Η Σοφία έμεινε ακίνητη και δεν ανταποκρίθηκε πολύ αλλά εκείνος δεν έδειχνε να καταλαβαίνει την διστακτική αντίδρασή της. Τη χάιδεψε τρυφερά και της χαμογέλασε και της είπε καλό βράδυ. Η Σοφία φοβόταν ότι εκείνος παρερμήνευσε την παθητικότητά της με ανταπόκριση.

Ένιωθε απίστευτα μπερδεμένη. Φιλούσε τον Φίλιπ και ένιωθε ενοχές ως προς τον Πίτερ και μετά τη φιλούσε ο Πίτερ και ένιωθε ενοχές ως προς τον Φίλιπ ενώ ουσιαστικά δεν είχε σχέση με κανέναν από τους δυο και δεν είχε καμία δέσμευση με κανέναν. Πραγματικά ήταν πολύ σύνθετο. Δεν της άρεσε αυτό που γινόταν αλλά ο Πίτερ την αιφνιδίασε και πριν προλάβει να αντιδράσει και να του ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα, εκείνος είχε διακόψει το φιλί και χάθηκε στο δωμάτιό του. Δεν ήθελε να του δίνει λάθος εντυπώσεις, αλλά δεν μπορούσε να είναι και μία βδομάδα μαζί του σε μια ξένη χώρα και να αρνείται συνεχώς να βγουν. Ίσως ήταν αναπόφευκτο να κάνει κάποια κίνηση. Εκείνη έφταιγε. Μόνο εκείνη. Αν του είχε μιλήσει για τον Φίλιπ… Αλλά και τι να του πει; Υπήρχε κάτι χειροπιαστό;

Ξεφύσησε βαθιά και σκέφτηκε τι πρέπει να κάνει. Θα ξεκαθάριζε στον Πίτερ ότι τον βλέπει σαν φίλο για να είναι ειλικρινής μαζί του. Στον Φίλιπ θα έλεγε κάτι παρόμοιο και ας ήταν ψέμα. Αυτό θα του το έλεγε σύντομα γιατί σκόπευε να τον δει. Το πρώτο πράγμα στην ατζέντα της όμως, ήταν να μιλήσει στον αδερφό της γιατί είχε πάνω από δυο βδομάδες να μάθει νέα του και είχε αρχίσει να ανησυχεί. Ταξίδευε πολύ αλλά πάντα της έστελνε ένα μέιλ τη βδομάδα. Ηλπιζε να είναι καλά. Θα του τηλεφωνούσε μόλις το επέτρεπε η διαφορά ώρας στο κινητό του.

Δεν έπρεπε να κοιμηθεί. Σε μία ώρα θα πήγαινε στο πανεπιστήμιο για να δουλέψει μερικές ώρες. Της είχε έρθει μια ωραία ιδέα στην πτήση προς Βοστώνη και ανυπομονούσε να τη δουλέψει. Ο Πίτερ είχε πάρει άδεια δύο μέρες γιατί ήθελε να ξεκουραστεί. Η Κατ και η Λόρα ανυπομονούσαν να τη δουν. Την είχαν βομβαρδίσει με ένα σωρό μηνύματα. Η αγάπη τους την έκανε να απορεί, αλλά τουλάχιστον είχε σταματήσει να νιώθει άβολα. Μόνο εκείνος είχε χαθεί τελείως.


Μία βδομάδα που έλειπε, άραγε τη σκεφτόταν καθόλου;

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 31-σκέψεις Χάρινγκτον

Σκατά τα έκανα. Τελείως σκατά. Αλλά πράγματα είχα αποφασίσει, άλλα πράγματα σχεδίαζα και άλλα τελικά έκανα. Έγινα ένας από αυτούς τους άντρες που σκέφτονται με το κάτω κεφάλι. Ντροπή. Νιώθω μόνο ντροπή για την ανώριμη συμπεριφορά μου. Μπορώ να έχω όποια γυναίκα θέλω και τελικά επιτέθηκα στη μόνο που δεν μπορώ να έχω. Γιατί αυτό έκανα. Της επιτέθηκα. Μου μιλούσε με το υπέροχα αυθάδικο τρόπο της και εγώ τη φίλησα. Εγώ, εγώ φταίω και μόνον εγώ.

Δε μετανιώνω που τη φίλησα. Είμαι σίγουρος για αυτό. Μου άρεσε πολύ, και ο τρόπος που ανταποκρίθηκε με γέμισε πολύ σαν άντρα. Ποτέ δεν είχα φιλήσει γυναίκα τόσο αθώα, τόσο άπειρη. Το φιλί της ήταν ανεπιτήδευτο, σαν κι εκείνη. Καμία προσπάθεια να αρέσει. Αγνή και ωμή γοητεία. Σε όποιον αρέσει. Και αρέσει πολύ.

Έχει φύγει τρεις μέρες και το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς περνάει το χρόνο της με τον Πίτερ. Δεν είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά. Άλλος ήταν ο σκοπός αυτής της προσπάθειας. Να τη βοηθήσω να γνωρίσει κόσμο, να μάθει να ντύνεται και να κυκλοφορεί. Ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα έλεγε ότι ο στόχος επετεύχθη. Τουλάχιστον σε μεγάλο ποσοστό. Δεν είχε γίνει πάρτι άνιμαλ, δεν ντυνόταν σαν τη Κοκό Σανέλ, δεν είχε εκατό τηλέφωνα από υποψήφιους εραστές στο κινητό της, αλλά είχε μπει σε καλή τροχιά. Φορούσε φακούς, είχε αλλάξει κούρεμα, έβγαινε με τους συναδέλφους της και είχε ένα φλερτ. Οι υπηρεσίες μου δεν είναι και τόσο απαραίτητες. Ο στόχος δεν ήταν να αλλοτριωθεί αλλά να έρθει σε επαφή με τη γυναικεία φύση της. Αυτό εν μέρει είχε προχωρήσει. Δε θα τη φανταζόμουν ποτέ να βάφει φούξια τα νύχια της ή να στολίζει το σαλόνι της με ροζ μαξιλάρια. Δεν έχουν όλες οι γυναίκες μοναδικό σκοπό της ζωής τους να γίνουν Μπάρμπι.

Πόσες φορές μου έχει περάσει από το μυαλό να πάρω το τζετ και να πάω; Εκατό φορές έχω σηκώσει το ακουστικό για να δώσω στον πιλότο μου εντολή να πάρει άδεια απογείωσης. Και εκατό φορές το έχω κατεβάσει. Σκέφτομαι τι θα της πω μόλις με δει. Ότι πήγα να δω αν είναι καλά; Ότι μου ήρθε όρεξη για καρμπονάρα; Θα φανώ σαν ηλίθιος και εκείνη θα εξαπολύσει μύδρους για τον ενεργειακό μου αποτύπωμα. Μόνο που το σκέφτομαι γελάω. Τη φαντάζομαι να ζαρώνει τη μύτη της και να μου κάνει κήρυγμα για την κατανάλωση καυσίμων και την ασυνειδησία μου να πετάξω με τζετ αντί να πάρω εμπορική πτήση και ένα σωρό άλλες τέτοιες οικολογικές μπαρούφες αγνοώντας την προφανή αλήθεια: ότι θα έχω κάνει χιλιάδες μίλια μόνο για να τη δω και να βεβαιωθώ ότι ο Πίτερ δεν απλώνει τα χέρια του σε αυτό το θεσπέσιο, θελκτικό, ζουμερό κορμί της. Το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν είχα ιδέα ότι είχε. Είχα προσέξει τις απαλές καμπύλες της μέσα από μερικά πιο στενά ρούχα που είχαμε πάρει μαζί αλλά άλλο να το βλέπεις, άλλο να το νιώθεις…

Έχω τρελαθεί. Νιώθω ακόμα τη ζεστασιά του κορμιού της πάνω μου. Ήταν τόσο απόλυτη παράδοσή της, τόσο σέξι οι μικροί αναστεναγμοί που άφηνε… Η πιο έμπειρη σεξουαλικά γυναίκα, η πιο δυναμική, δεν με έχει κάνει να νιώθω έτσι. Τι ακριβώς προσπαθώ να αλλάξω πάνω της και γιατί;

Όλο αυτό που γίνεται είναι τελείως λάθος. Από κάθε άποψη. Το μόνο που μπορεί να συμβεί μεταξύ μας είναι κάτι επιπόλαιο. Εγώ δεν είμαι για πολλά πολλά. Δε γουστάρω τις δεσμεύσεις. Και η Σοφία δεν είναι για τέτοια. Είναι για κάτι σοβαρό. Εγώ δεν επιτρέπεται να μπλέξω μαζί της. Είναι σχεδόν ανήθικο. Είμαστε οικογενειακοί φίλοι και πρέπει να την προσέχω. Όχι να την ξελογιάσω. Ποιος ξελόγιασε ποιον τώρα που το σκέφτομαι. Αυτή η μικρή μάγισσα είναι αποφασισμένη να με τρελάνει. Δεν ήξερα ότι θα είναι τόσο γλυκό το φιλί της. Με μέθυσε. Αλλά δεν μπορώ να κάνω αυτό που θέλω.

Ο Πίτερ ίσως είναι η καλύτερη επιλογή. Φαίνεται να ενδιαφέρεται ειλικρινά και είναι του στυλ της. Θα μιλάνε με τις ώρες για μικροκύτταρα και θα ανταλλάζουν ιδέες για την κλωνοποίηση. Με εμένα τι θα έχει να λέει; Θα με βαριέται. Κάποτε μιλούσαμε με τις ώρες αλλά τώρα πια είναι πολύ δύσκολο να την πλησιάσω. Σαν να με αποφεύγει. Περνάμε χρόνο μαζί αλλά νιώθω ότι δεν είναι όλο της το είναι παρόν. Ένα κομμάτι της πάντα διαφεύγει. Σαν να έχει πληγωθεί από κάποιον και να προφυλάσσει τον εαυτό της. Ποιος να το έκανε άραγε; Αν τη ρωτούσα θα μου έλεγε; Όταν ήταν στην εφηβεία μού έλεγε τα πάντα. Το μόνο μελανό σημείο στη σχέση μας ήταν εκείνο το βράδυ που φόρεσε ένα απαίσιο φόρεμα και ντύθηκε σαν αντίγραφο της Σάρλοτ. Φοβόμουν την επιρροή που ασκούσε αυτό το παλιοθήλυκο στη Σοφία αλλά δεν περίμενα να τη δω ποτέ σαν φτηνή απομίμηση. Δε θυμάμαι τι της είπα, αλλά θυμάμαι ότι τελικά άλλαξε ρούχα. Εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησα με έναν πολύ επίπονο και άκομψο τρόπο ότι η αδερφή του κολλητού μου, το κοριτσάκι με το οποίο έπαιζα επιτραπέζια, είχε γίνει γυναίκα. Απλώς όχι η γυναίκα που φανταζόμουν ότι θα γίνει. Όχι η γυναίκα που άξιζε να γίνει. Ευτυχώς δεν συνέχισε να αντιγράφει την άθλια μητριά της. Πέρασε στο άλλο άκρο βέβαια, αλλά αυτό διορθωνόταν. Το να γίνει ένα πανούργο θηλυκό που χρησιμοποιεί τα θέλγητρά της για να κάνει ό,τι θέλει δε θα το ανεχόταν.

Χριστέ μου, πόσο την σκέφτομαι. Τα έχω κάνει μαντάρα. Είναι το απαγορευμένο που με έλκει τόσο; Θα καώ τη φωτιά της. Όταν με κοιτάει με αυτά τα υπέροχα καταγάλανα μάτια της, όταν με ειρωνεύεται μπροστά στα μούτρα μου και αψηφά κάθε κουβέντα που λέω, θέλω να τη στραγγαλίσω και να τη φιλήσω ταυτόχρονα. Δε θα μας βγει σε καλό όλο αυτό το πάθος. Κι εκείνη έτσι νιώθει. Το βλέπω. Αλλά πρέπει να βάλω φρένο εγώ που είμαι πιο δυνατός, πιο ώριμος. Γιατί αν κάνω αυτό που θέλω, θα την κλειδώσω σε ένα δωμάτιο και θα την αφήσω να βγει μετά από πολλές, πολλές, πολλές μέρες….







Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Κεφάλαιο 30-ωχ...δε μας τα λες καλά....

30

«Αυτό είναι το σημείο που με σταματάς και μου λες ότι όλο αυτό είναι λάθος» είπε εκείνος κρατώντας το πρόσωπό της μέσα στα χέρια του τρυφερά. Η μύτη του σχεδόν ακουμπούσε τη δική της. Τόσο κοντά της ήταν. Η Σοφία ρίγησε από το σχόλιό του. Λάθος; Πώς γίνεται ένα λάθος να σε κάνει να νιώθεις τόσο ζωντανή;
«Εσύ δηλαδή δε μετανιώνεις;» τον ψάρεψε εκείνη, προσπαθώντας να ελέγξει τον άστατο παλμό της. Εκείνος έγνεψε αρνητικά.
«Μόνο για τα ηλίθια τζάμια μετανιώνω. Αν υπήρχαν τοίχοι γύρω μας…» χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του τόσο όσο να την κάνει να ανατριχιάσει.
«Τόσο δεδομένη την είχες λοιπόν την παράδοσή μου;». Σούφρωσε παραπονιάρικα τη μύτη της. Ήταν ευτυχισμένη. Είχε φιλήσει τον Φίλιπ. Το ήθελε τόσο πολύ, για τόσα χρόνια, που ήταν σαν να είχε σκάσει πυροτέχνημα μέσα της. Και εκείνος…είχε δικαιώσει κάθε όνειρό της. Ήταν ακόμα καλύτερο από όσο το είχε φανταστεί.
«Όχι…» ανασήκωσε εκείνος το φρύδι του και την άφησε ξαφνικά. «Απλώς έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητές μου» συμπλήρωσε με αυταρέσκεια. Η Σοφία προσπάθησε να του πει κάτι έξυπνο, κάτι να τον ταρακουνήσει. Αλλά δεν σκέφτηκε ένα καυστικό σχόλιο. Ήταν τόσο έκδηλο το πάθος της στην αντίδρασή της που θα φαινόταν γελοία αν του έλεγε ότι απλώς δοκίμαζε τα νερά.
«Φαντάζομαι ότι η εμπειρία οδηγεί στην τελειότητα» είπε εκείνη ανάλαφρα. Ο Φίλιπ γέλασε.
«Δε μίλησα για τελειότητα αλλά μιας και το είπες εσύ…» συνέχισε να γελάει. Η Σοφία τον μιμήθηκε. Δεν ήξερε πού είχε πάει το πάθος που είχαν μοιραστεί και τι στο καλό σήμαινε αυτό για τη σχέση τους τώρα, αλλά τη βόλευε αυτή η αλλαγή ατμόσφαιρας. Δεν είχε ιδέα τι θα έκανε αν έμενε παραπάνω στην αγκαλιά του. Θα του δινόταν χωρίς δεύτερη σκέψη; Έτσι, απλά;
«Πρέπει να φύγω» του είπε εκείνη κοιτώντας το ρολόι της. Η αμηχανία ήταν έντονη παρά τα αστειάκια που αντάλλαζαν. Εκείνος στεκόταν απέναντί της και την κοιτούσε λες και ήταν έκθεμα σε μουσείο.
«Καταλαβαίνω…» είπε εκείνος ήρεμα. «Πρέπει να φτιάξεις βαλίτσες» της θύμισε τον λόγο για τον οποίο είχε πάει εκεί.
«Θα γυρίσω σε μία βδομάδα» του είπε χωρίς λόγο. Δεν του χρωστούσε την ενημέρωση αλλά ένιωσε την επιθυμία να το κάνει. Την ψυχή της έτρωγαν ερωτήσεις. Θα γυρίσεις στην Κριστίνα σαν να μην έγινε τίποτα; Σου άρεσε το φιλί μας όπως άρεσε σε μένα ή έχεις φιλήσει τόσες γυναίκες που δε σου κάνει αίσθηση πια; Θα σου λείψω; Τι στο καλό σημαίνει αυτό το φιλί για εμάς; Υπάρχει «εμείς»;

«Ελπίζω να περάσεις ωραία» είπε εκείνος αόριστα.
«Έχουμε βαρύ πρόγραμμα αλλά σίγουρα θα βρω λίγο χρόνο να φάω ένα αυθεντικό ιταλικό παγωτό» του είπε ονειροπόλα.
«Να πάρεις τα καινούργια ρούχα σου μαζί. Και να μην κοιμηθείς στην πτήση πολύ ώστε να μην σε καταβάλει το τζετ λαγκ. Να κοιμηθείς κατευθείαν στο ξενοδοχείο» της είπε γρήγορα. «Να πάρεις και καμιά τσάντα επιπλέον μήπως ψωνίσεις τίποτα».
«Σιγά μην ψωνίσω» είπε εκείνη αδιάφορα, αγνοώντας τις πατρικές συμβουλές. Ο Φίλιπ την αγριοκοίταξε.
«Δε θα βρεις να αγοράσεις κάτι στην πρωτεύουσα της μόδας; Ήμαρτον!» σήκωσε τα χέρια στον ουρανό.
«Προτιμώ να δω τα αξιοθέατα» είπε εκείνη και το εννοούσε.
«Μαζί θα πάτε;» ρώτησε εκείνος. Η Σοφία τον κοίταξε παραξενεμένη. Τι ήταν αυτό το σύννεφο που πέρασε μπροστά από τα μάτια του; Ήταν δυνατόν; Ζήλια; Μήπως ονειρευόταν;
«Μετά από αυτό…που…εμείς…» ψέλλισε η Σοφία. Δεν ήξερε πώς να συνεχίσει. Θα έπρεπε να «χωρίσει» με τον Πίτερ πριν καν τα φτιάξουν; Είχαν βγει μία φορά. Το φιλί με τον Φίλιπ θεωρείται αιτία να μην ξαναβγούν; Να του το έλεγε; Δεν είχαν φιληθεί με τον Πίτερ. Δεν ήταν ουσιαστικά μαζί, αλλά δεν ήταν ηθικό να φιλάει τον Φίλιπ κρυφά. Τι μπέρδεμα…
«Μη δίνεις πολλή βαρύτητα» είπε εκείνος και η Σοφία ένιωσε σαν να την κλώτσησε στην κοιλιά. «Ένα πάθος της στιγμής ήταν. Ωραίο, δε λέω, αλλά πρέπει να συνέλθουμε και οι δυο».
«Μάλιστα» είπε η Σοφία. Ήταν σίγουρη τώρα ότι θα προτιμούσε να της πει ότι ήταν λάθος και μετανιώνει. Πολύ καλύτερο από το «μη δίνεις σημασία, δεν έγινε και τίποτα». Της ερχόταν να κλάψει. Η έλλειψη εμπειρίας της. Αυτό έφταιγε. Αν ήταν λίγο πιο έμπειρη, λίγο πιο σέξι…Ίσως τον ξετρέλαινε τόσο που να πάει καρφί να χωρίσει την Κριστίνα.
«Όταν γυρίσεις, πρέπει να πάμε για μερικά πράγματα και θέλω να ξεκινήσεις χορό» της είπε επιτακτικά. Η Σοφία έγνεψε βαριεστημένα. Δεν είχε όρεξη να φέρει αντιρρήσεις. Ένιωθε σαν την είχε πατήσει φορτηγό.
«Φίλιπ, εγώ…ξέρεις…να…» ξεκίνησε να λέει. Σκόπευε να τον ρωτήσει αν θα το έλεγε στην Κριστίνα, αν θα χώριζε. Δεν ήξερε όμως τι να πει και απλώς σταμάτησε.
«Χαλάρωσε» χαμογέλασε εκείνος. Έδειχνε τόσο άνετος που της ερχόταν να του ρίξει ένα χαστούκι για να τον ξυπνήσει. Εκείνη είχε ζήσει την πιο ερωτική εμπειρία που είχε ζήσει στα 27 της χρόνια, είχε νιώσει την καρδιά της να επιστρέφει στη θέση της, κι εκείνος μιλούσε για «χαλάρωση». «Είμαστε μεγάλα παιδιά και τα μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη από παιχνίδι όπως και τα μικρά».
«Ωραία» είπε η Σοφία μηχανικά. Πραγματικά ήθελε να τον σκοτώσει. «Δεν ήθελα να νιώθεις υποχρεωμένος απέναντί μου» τον προκάλεσε. Εκείνος έγλειψε τα χείλη του. Η Σοφία προσπάθησε να μην κοιτάξει. Απέτυχε.
«Το πώς νιώθω είναι δική μου δουλειά, μικρή» είπε εκείνος χαμηλώνοντας τα βλέφαρά του, σχεδόν περιπαικτικά.
«Α φυσικά» είπε εκείνη μεγαλόψυχα. Αφού ακούμπησε ένα φιλικό φιλί στο μάγουλό του και αντάλλαξαν μερικές κουβέντες βγήκε από το γραφείο του και κάλυψε την απόσταση μέχρι τον παγερό αέρα της Βοστώνης σχεδόν με δρασκελιές.




Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

ένα μικρό κυριακάτικο δώρο...

Ο τρόπος που τη φιλούσε την έκανε να λιώνει. Λεηλατούσε το στόμα της με επιδέξιες κινήσεις και παρόλο που δεν μπορούσε να της μιλήσει, της έλεγε τόσα πολλά που η Σοφία δεν προλάβαινε να αποκωδικοποιήσει όλα τα μηνύματα. Άνοιξε το στόμα σου, κι άλλο. Υπόκυψε. Είσαι δική μου. Μόνο εγώ σε κάνω να νιώθεις έτσι. Μόνο εγώ.

Ένας αναστεναγμός ακούστηκε αλλά η Σοφία δεν ήταν σίγουρη για το ποιος τον άφησε. Εκείνος ακούμπησε το χέρι του κυριαρχικά στη βάση του λαιμού της και  έχωσε το χέρι του στα μαλλιά της. Την έσφιξε κι άλλο πάνω του και συνέχισε να τη φιλάει. Στα χείλη, βαθιά και απόλυτα και μετά τρυφερά και ξανά με πάθος. Πρέπει να έμειναν εκεί μερικά λεπτά ή ώρες. Δεν είχε ιδέα. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι της άρεσε να την κρατάει έτσι κοντά του και να τη διεκδικεί.

Εκείνος ξαφνικά σταμάτησε, σχεδόν ξαφνιασμένος με την πρωτόγονη αντίδρασή του, και την κοίταξε βαθιά στα μάτια σαν να περίμενε κάποια έγκριση για να συνεχίσει.
«Πόσες ακριβώς γυναίκες έχεις ξελογιάσει εδώ μέσα και δε φοβάσαι μήπως σε δει η γραμματέας σου;» τον ρώτησε ξέπνοη. Του χαμογελούσε πειρακτικά αλλά εκείνος δεν έδειξε να χαλαρώνει.
«Πρέπει να μάθεις πότε να το βουλώνεις» είπε εκείνος απότομα, με έναν τρόπο απειλητικό. Η Σοφία ανατρίχιασε αλλά δεν αντιστάθηκε όταν τη φίλησε ξανά. Το πάθος τους ήταν τόσο μεγάλο που φοβήθηκε ότι θα την ξάπλωνε πάνω στο γραφείο του και θα…
«Φίλιπ, αυτό που κάνουμε είναι τρελ…» πρόλαβε να πει ανάμεσα στα φιλιά του. Τη φιλούσε αχόρταγα, τη ρουφούσε σχεδόν, τη δάγκωνε και τη γευόταν σαν να ήταν ένα τροπικό φρούτο που δεν είχε ξαναδοκιμάσει άλλος άνθρωπος.

«Απόλαυσέ το» είπε εκείνος βραχνά ενώ χάιδευε τον λαιμό της «και άσε εμένα να ανησυχώ για τις συνέπειες…».

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 29-τι ζώδιο λέτε να ειναι ο Φ;

29

Μια μεγάλη κούτα παραδόθηκε στο εργαστήριό της και η Λόρα και η Κατ εισέβαλαν μέσα γεμάτες περιέργεια.
«Είδαμε τον κούριερ και μας ρώτησε που είσαι» εξήγησε η Κατ ανυπόμονη. «Τι είναι; Τι είναι;» ρώτησε χαμογελαστή. Η Σοφία δεν είχε ιδέα, αλλά δεν ήταν σίγουρη ότι ήθελε να ανοίξει το δέμα μπροστά τους. Τα κορίτσια δεν της άφησαν και πολλές επιλογές όμως. Στην προσπάθειά της να μην τις κακοκαρδίσει μετά από εκείνο το ατυχές περιστατικό, τον τελευταίο καιρό έτρωγε σταθερά μαζί τους στο εστιατόριο και υπέκυπτε στην πίεσή τους να βγαίνουν πιο συχνά. Αν τους έλεγε ότι θέλει να ανοίξει το κουτί μόνη, σίγουρη θα τις δυσαρεστούσε.
«Ίσως είναι υλικό για το εργαστήριο» είπε εκείνη αμήχανη. Φοβόταν ότι ήταν κάτι από τον Φίλιπ.
«Δεν νομίζω» είπε η Λόρα και περίμενε με τα χέρια στη μέση.

Η Σοφία πήρε ένα κοπίδι από τον πάγκο της και έσκισε την ταινία που προστάτευε την κούτα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έχωσε τα χέρια της μέσα. Ένα ριζόχαρτο κάλυπτε με πολλαπλά στρώματα μια υπέροχη δερμάτινη βαλίτσα στο χρώμα της ελιάς και ένα μικρό ασορτί σακ βουαγιάζ.
«Ουάο» ψέλλισε η Κατ και για μερικά δευτερόλεπτα τα κορίτσια κοιτούσαν σαν μαγεμένα τις αποσκευές μπροστά τους.
«Αυτές…είναι πανάκριβες» είπε η Λόρα σπάζοντας τη σιωπή. «Για σένα είναι;» τη ρώτησε και γύρισε και την κοίταξε. Η Σοφία ήταν εξίσου μπερδεμένη σχετικά με τον αποστολέα και τις προθέσεις του. Αλλά ευτυχώς στον πάτο της κούτας υπήρχε μια κάρτα. Έγραφε κάτι απλό. «Ελπίζω να σου αρέσουν. Φίλιπ».

«Τι γράφει; Ποιος είναι;» επέμεινε η Κατ αλλά η Σοφία δεν ήθελε να πει κάτι για τον Φίλιπ. Θα έδινε λάθος εντυπώσεις. Θα πίστευαν τα κορίτσια ότι η σχέση τους ήταν πονηρή και γι’ αυτό εκείνος χρηματοδοτούσε την έρευνά τους. Και μετά; Θα συνέχιζαν να τη σέβονται σαν επιστήμονα ή θα θεωρούσαν ότι ό,τι είχε καταφέρει ήταν αποτέλεσμα της εύνοιας ενός ισχυρού άντρα; Θα πίστευαν ότι το διδακτορικό της ήταν αποτέλεσμα κόπου και όχι κάποιας παρέμβασης του Φίλιπ στο δρα Λόιντ;
«Ο αδερφός μου» είπε η Σοφία το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό της. «Ξέρει ότι φεύγω αύριο και του είπα ότι δεν έχω βαλίτσα τρόλεϊ».
«Είναι τέλειες» είπε η Κατ κοιτώντας τις αχόρταγα. «Να προσέχεις να μην τις χτυπήσεις πουθενά».
«Δεν ξέρω καν αν θα τις πάρω μαζί μου» είπε η Σοφία με κάθε ειλικρίνεια. Δεν ήξερε καν αν θα δεχόταν το δώρο. Τι σόι ερευνήτρια σκάει σε συνέδριο με αποσκευές κόστους χιλίων δολαρίων αλλά πετάει στην οικονομική θέση και μένει σε ξενοδοχείο τεσσάρων και όχι πέντε αστέρων;
«Μην είσαι χαζή! Ο αδερφός σου τις διάλεξε με αγάπη και πρέπει να τις χρησιμοποιήσεις» είπε η Λόρα και η Κατ συμφώνησε. Με αγάπη, σκέφτηκε η Σοφία και χαμογέλασε. Αμφέβαλλε ότι αυτό ένιωθε ο Φίλιπ όταν τις διάλεγε.

Τα κορίτσια την άφησαν μόνη μετά από λίγη ώρα και αφού ολοκλήρωσε κάτι που μελετούσε τηλεφώνησε στον Φίλιπ για τον ευχαριστήσει. Ένιωθε φοβερή αμηχανία περιμένοντας να απαντήσει. Η τελευταία φορά που τον είχε δει ήταν πριν από μερικά βράδια, που την είχε αιφνιδιάσει με τα λόγια του.
«Σου άρεσαν;» είπε εκείνος χωρίς περιστροφές όταν απάντησαν.
«Γεια και σε σένα» τον διόρθωσε εκείνη αυστηρά. «Και ναι, μου άρεσαν, αλλά δεν μπορώ να τις δεχτώ» του είπε.
«Είμαι στο γραφείο και δεν έχω και πολύ χρόνο γι’ αυτά» της είπε αόριστα. «Σου πήρα ένα δώρο. Τόσο απλά. Είπαμε να βελτιώσεις το στιλ σου. Ένα κομμάτι του στιλ είναι και οι αποσκευές. Θες να πετάξεις με πλαστικές σακούλες;» της είπε κοφτά. Η Σοφία εκνευρίστηκε με τον τρόπο του.
«Είσαι αγενέστατος» του είπε απλά.
«Κι εσύ είσαι αχάριστη» απάντησε ο Φίλιπ εξίσου απλά.
«Έρχομαι» του είπε εκείνη και το έκλεισε.

Σε σαράντα λεπτά βρισκόταν έξω από το τεράστιο κτίριο όπου βρίσκονταν τα γραφεία της εταιρείας του. Ήταν εκνευρισμένη μαζί του, αλλά ήθελε και να τον δει. Έπρεπε να είναι ειλικρινής, τουλάχιστον με τον εαυτό της.
Μια ξανθιά ρεσεψιονίστ την οδήγησε στο ασανσέρ και της υπέδειξε το σωστό όροφο. Μερικά λεπτά μετά, περπατούσε πάνω σε ένα αφράτο χαλί μέχρι το γυάλινο γραφείο χωρίς στόρια όπου βρισκόταν εκείνος. Μια εντυπωσιακή κοπέλα απ’ έξω έδειχνε να βαριέται.
«Να περάσω;» ρώτησε η Σοφία και εκείνη έγνεψε καταφατικά χωρίς να τη ρωτήσει όνομα.

«Έτσι με θες;» του είπε και έδειξε έξω από το κουβούκλιο. «Ντυμένη στην πένα αλλά σαν ζόμπι;».
Εκείνος την κοίταξε για λίγο, μάλλον σοκαρισμένος που τελικά είχε φτάσει μέχρι εκεί.
«Η Ρουθ είναι λίγο…» είπε και ανέμισε το χέρι του «είναι λίγο χαλαρή».
«Και καλά κάνει και είναι. Εγώ δεν είμαι όμως. Και δεν είμαι και η Μπάρμπι σου για να με ντύνεις όπως θες και να μου στέλνεις πανάκριβα δώρα» ξεκαθάρισε. «Νιώθω πολύ φτηνή».
«Ένα δώρο είναι, μην κάνεις έτσι» είπε εκείνος συνεχίζοντας να κοιτάει τα χαρτιά μπροστά του. Η Σοφία κάθισε σε μια καρέκλα απέναντί του και τον κοίταξε. Έδειχνε απορροφημένος σε κάτι. Προφανώς δεν είχε χρόνο για εκείνη. Έδειχνε απόλυτα εναρμονισμένος με το λευκό, στείρο δωμάτιο. Φορούσε λευκό πουκάμισο και γκρι στενό παντελόνι αν έβλεπε καλά. Κρυβόταν πίσω από ένα τεράστιο λευκό γραφείο γεμάτο χαρτιά και φακέλους. Είχε πολλή δουλειά.
«Δεν μπορώ να πετάξω με τόσο ακριβές αποσκευές» του είπε τελικά. Εκείνος άργησε να απαντήσει. Δεν σήκωσε καν το κεφάλι του.
«Όλα γίνονται» είπε αόριστα.
«Θα σου τις στείλω αύριο. Κάνε τις δώρο στην Κριστιάνα ή στη Ρουθ» του είπε εκείνη προκλητικά.
«Τους έχω πάρει ήδη» απάντησε εκείνος εξίσου προκλητικά. Η Σοφία είδε ένα στυλό πάνω στο γραφείο και σκέφτηκε να του το μπήξει στην καρδιά. Αν είχε.
«Φίλιπ, κοίτα με» του είπε αυστηρά. Εκείνος την υπάκουσε. Αλλά δεν ήταν εκεί. Σκεφτόταν τη δουλειά του. «Δε θα δεχτώ το δώρο σου, αλλά εκτιμώ την ιδέα. Την επόμενη φορά πριν κάνεις τόσο μεγάλο έξοδο, ρώτα με».
«Σιγά το μεγάλο έξοδο» είπε και συνέχισε να διαβάζει.
«Πάλι πίνεις καφέ;» τον μάλωσε βλέποντας τη μεγάλη κούπα πάνω στο γραφείο του.
«Ανησυχείς;» γέλασε εκείνος αλλά δεν έδωσε συνέχεια. Η Σοφία παρατήρησε τον τρόπο που έτριβε το σαγόνι του προσπαθώντας να συγκεντρωθεί σε αυτό που διάβαζε. Ήταν τόσο σέξι φορώντας τα γυαλιά του. Αλλά για κάτσε…
«Φοράς γυαλιά;» άρχισε να γελάει εκείνη με κέφι και εκείνος την κοίταξε με απορία. Μετά έγνεψε θετικά.
«Ναι, γιατί όχι; Με βοηθάει όταν δουλεύω πολλές ώρες» διευκρίνισε.
«Εγώ γιατί δεν μπορώ να φοράω τα δικά μου; Τον ρώτησε εκείνη μπερδεμένη. Ο Φίλιπ ξεφύσησε ανυπόμονα.
«Γιατί…γιατί…» προσπάθησε να βρει τι να πει αλλά σταμάτησε.
«Τι γιατί;» τον προκάλεσε η Σοφία.
«Γιατί εσύ έχεις τα πιο όμορφα μάτια στον κόσμο, ένα κόσμημα πάνω στο πρόσωπό σου και διαλέγεις να τα κρύβεις. Γι’ αυτό» της είπε κοφτά. Και η Σοφία έμεινε να τον κοιτάει με μισάνοιχτο στόμα. Τι της είχε πει;
«Εμ…ευχαριστώ» του είπε κατακόκκινη. Κόσμημα; Είχε πει κόσμημα;
«Πότε φεύγεις;» ρώτησε εκείνος αλλάζοντας συζήτηση. Ευτυχώς.
«Αύριο στις εννιά το βράδυ» του θύμισε. «Θα κάνουμε μια στάση στο Παρίσι και μετά Ρώμη. Θα πάμε να τακτοποιηθούμε στα δωμάτια και μετά θα παρουσιαστούμε στο συνέδριο» είπε φλυαρώντας άσκοπα.
«Άρα δύο δωμάτια» επεσήμανε εκείνος και έγειρε την καρέκλα πίσω. Η Σοφία είδε τους μυς στα χέρια του να σφίγγονται ενώ τα έμπλεκε πίσω από το κεφάλι του. Ήταν απολαυστικό το θέαμα.
«Αυτό πρόσεξες εσύ;» τον ρώτησε.
«Ελπίζω να περάσεις καλά στο συνέδριο, αλλά να προσέχεις» είπε εκείνος. «Οι άντρες έχουν ένα πράγμα στο μυαλό τους».
«Κι εσύ;» τον προκάλεσε.
«Φυσικά κι εγώ» είπε εκείνος ήρεμα.
«Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό» του είπε.
«Να προσέχεις» είπε εκείνος ξανά. Η Σοφία ένιωθε το κεφάλι της να βουίζει από τον εκνευρισμό. Αμάν με τις πατρικές συμβουλές.
«Έχω πατέρα. Έχω και αδερφό» του θύμισε υψώνοντας τον τόνο της. «Δεν έχω ανάγκη κι από άλλον». Τον είδε να σηκώνεται απότομα και να κατευθύνεται προς το μέρος της. Έκατσε πάνω στο γραφείο του απέναντί της με ένα χαμόγελο που θύμιζε γάτα που είχε γραπώσει ποντίκι.
«Από τι έχεις ανάγκη;» τη ρώτησε και χαμήλωσε το σώμα του ώστε να είναι σχετικά κοντά της.
«Από την ησυχία μου» του είπε εκείνη χαμογελώντας ειρωνικά. «Από την απουσία σου» του πέταξε. Αλλά εκείνος δεν έδειξε να πληγώνεται ιδιαίτερα.
«Και τότε τι κάνεις εδώ;» την αιφνιδίασε.
«Συγγνώμη, δεν ήξερα ότι είμαι ανεπιθύμητη» του είπε διπλωματικά, αποφεύγοντας να απαντήσει άμεσα στην πρόκλησή του και σηκώθηκε να φύγει αλλά εκείνος την πρόλαβε. Την άρπαξε δυνατά από το χέρι και την τράβηξε κοντά του. Η Σοφία τρόμαξε από το βλέμμα του, από την κομμένη αναπνοή του. Πονούσε το χέρι της αλλά δεν είχε δύναμη να σαλέψει.
«Το αντίθετο» της είπε εκείνος βραχνά, πλησιάζοντας αργά το στόμα της με το δικό του χωρίς να τη φιλάει όμως. Η Σοφία έμεινε ακίνητη. «Είσαι πολύ επιθυμητή…» της ψιθύρισε σχεδόν ακουμπώντας τα χείλη της. Βασανιστικά. Την τυραννούσε και το ήξερε.
«Με πονάς» του είπε εκείνη αδύναμα και έκανε να τραβηχτεί. Αλλά εκείνος την έσφιξε πάνω του δυνατά. Και τη φίλησε.




Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Κεφάλαιο 28-τέζα η συγγραφέας της καρδιάς σας

28

«Θα…» καθάρισε τη φωνή του την ώρα που πήγαινε να βγει από το αμάξι. Η Σοφία τον κοίταξε. «Θα κοιμηθείτε σε δίκλινο;» τη ρώτησε και μόνο μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνειδητοποίησε τι της έλεγε. Στην επιστροφή από το εστιατόριο αποφάσισαν να περπατήσουν και ο Φίλιπ θα γυρνούσε να πάρει το αμάξι από το πάρκινγκ μόνος του. Είχε προσπαθήσει να διατηρήσει το ύφος της φιλικό κι ανάλαφρο παρόλο που η καρδιά της είχε πιάσει φωτιά από τα σχόλιά του. Είχε αναγνωρίσει ότι υπήρχε χημεία. Ήταν μια νίκη, που παρόλο που ήρθε αργά, την έκανε να νιώθει πολύ ευτυχισμένη. Επιτέλους είχε παραδεχτεί ότι την έβλεπε σαν γυναίκα. Γιατί πώς αλλιώς να είχε χημεία μαζί της αν δεν την έβλεπε σαν μια ποθητή γυναίκα και όχι σαν άχρωμο κορίτσι;
«Πού κολλάει αυτό;» τον ρώτησε γελώντας, πιο πολύ για να κερδίσει χρόνο. Είχε καταλάβει πού αναφερόταν αλλά ήθελε να βεβαιωθεί για το τι υπήρχε κάτω από την ερώτησή του. Απλή περιέργεια ή ανδρικός εγωισμός; Κτητικότητα ή προστατευτικότητα;
«Μου είπες ότι φεύγεις σε τρεις μέρες. Και σε ρωτάω» της είπε κοφτά. «Θα κοιμηθείτε σε δίκλινο ή δύο μονόκλινα;».
Η Σοφία τού είχε πει ότι σε πέντε μέρες πετούσε για Ρώμη με τον Πίτερ για το πανευρωπαϊκό συνέδριο βιολογίας. Κανονικά ήταν να πετάξει μαζί τους και η Λόρα αλλά τελευταία στιγμή ακυρώθηκε η συμμετοχή της επειδή έπρεπε να πάει σε ένα άλλο συνέδριο. Η Σοφία ήλπιζε ότι θα πάνε τρεις και όχι μόνη της με τον Πίτερ, αλλά τελικά δεν ήταν τυχερή. Ντρεπόταν που το έλεγε αυτό, γιατί αληθινά απολάμβανε την παρέα του Πίτερ. Απλώς ένιωθε πολύ περίεργα τώρα που εκείνη και ο Φίλιπ είχαν αυτή τη σχεδόν-στιγμή και με τον Πίτερ δεν ήξερε πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα τώρα που θα έμεναν τόσες μέρες μαζί από το πρωί μέχρι το βράδυ.
«Η ερώτησή σου είναι από χαζή ως προσβλητική» του είπε ανάλαφρα. Είχαν μερικά μέτρα μέχρι την εστία της και φοβόταν τη στιγμή που θα τον άφηνε. Αλλά δεν ένιωθε άσχημα που αυτή η άβολη συζήτηση θα τέλειωνε.
«Ο,τι και να είναι, περιμένει απάντηση» είπε εκείνος ξερά. Η Σοφία φορούσε ένα παλτό από τα καινούργια που είχε αγοράσει και δεν κρύωνε καθόλου, αλλά ο αέρας είχε αρχίσει να παγώνει το πρόσωπό της. Ο Φίλιπ έτριψε τις παλάμες του μεταξύ τους.
«Με τον Πίτερ απλώς βγαίνουμε» απάντησε εκείνη. Δεν έβλεπε το λόγο να του εξηγεί, αλλά το έκανε.
«Ναι, αλλά το ταξίδι θα είναι θαυμάσια ευκαιρία να έρθετε πιο κοντά» είπε εκείνος.
«Έχουμε και τις ευχές σου δηλαδή;» τον πείραξε εκείνη, παρερμηνεύοντας τάχαμ τα λόγια του.
«Κάθε άλλο» συμπλήρωσε ο Φίλιπ αυστηρά. «Πιστεύω ότι είναι νωρίς ακόμα να προχωρήσετε. Άλλωστε είναι προφανές ότι εσύ χρειάζεσαι χρόνο ακόμα».
«Νομίζω ότι βγάζεις αυθαίρετα συμπεράσματα. Δε θα σου δώσω αναφορά για τα ερωτικά μου. Υποτίθεται ότι εσύ με βοηθάς με την εμφάνισή μου» τον διέκοψε.
«Και με την κοινωνική σου ζωή» επέμεινε εκείνος. «Θέλω να είμαι σίγουρος ότι νιώθεις άνετα να βάλεις όρια και ότι ξέρεις να ζητάς αυτό που θέλεις από τους άντρες». Η Σοφία γέλασε ξανά.
«Και πώς σκοπεύεις να το κάνεις αυτό; Θα έρθεις στη Ρώμη και θα κρατάς το φανάρι;»
«Δεν τον ξέρω τον φίλο σου και δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ. Και αν σε πιέσει να κάνετε κάτι που δε θέλεις;» της είπε με ένα τόσο πατρικό ενδιαφέρον που την εκνεύρισε.
«Αμφιβάλλω αν θα μου ζητήσει κάτι που δεν θέλω. Μάλλον το αντίθετο θα γίνει» του είπε πονηρά. Εκείνος ξεφύσησε εκνευρισμένος.
«Και τι; Θα κοιμηθείτε μαζί;» ρώτησε με ένα βλέμμα απορίας λες και του έλεγε ότι σκοπεύει να ζευγαρώσει με κοάλα.
«Έτσι γίνεται όταν δύο ενήλικες συναινούν. Εσύ δεν το έχεις κάνει ποτέ;» τον ειρωνεύτηκε ανοιχτά. Η συζήτηση είχε ξεφύγει.
«Νόμιζα ότι δεν έχεις εμπειρία» της είπε. Η Σοφία τον κοίταξε εκνευρισμένη. Όχι επειδή προσβλήθηκε με αυτό που της είχε πει. Αλλά επειδή είχε πέσει διάνα. Άλλη μια φορά την είχε διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο. Δε σκόπευε να του φουσκώσει άλλο το ηθικό ωστόσο. «Σκόπευα να σε βοηθήσω λίγο με την τάση σου να αποφεύγεις τις στενές επαφές με άντρες» συμπλήρωσε εκείνος και η Σοφία γέλασε. Για ατελείωτη ώρα απλώς γελούσε. Εκείνος όχι.
«Το μόνο που κάνεις είναι να μου αποδεικνύεις ότι αυτό πρέπει να κάνω» τον κατακεραύνωσε. «Άλλωστε, τι είχες σκοπό να κάνεις μαζί μου; Μαθήματα ερωτοτροπίας; ‘Η μήπως να περάσουμε ένα βράδυ μαζί και να μου μάθεις…τα κατατόπια;» γέλασε ξανά. Ο Φίλιπ δεν απάντησε ποτέ. Η Σοφία τον κοίταξε μπερδεμένη. Ο Φίλιπ παρέμενε σιωπηλός.
«Πλάκα κάνεις;» τον ρώτησε και ένιωσε την ανάσα της να κόβεται. Πραγματικά δυσκολευόταν να συνειδητοποιήσει τι της έλεγε.
«Είσαι τελείως ανώριμη ακόμα και για μια συζήτηση» είπε εκείνος διπλωματικά. «Μου θες και ολοκληρωμένες σχέσεις» την προκάλεσε.

«Εγώ δεν είπα ότι θέλω κάτι» τον διόρθωσε άμεσα. Στέκονταν έξω από την πόρτα της αγνοώντας τον κόσμο που μπαινόβγαινε στο κτίριο και τα αδιάκριτα βλέμματα των συμφοιτητριών της που κοιτούσαν αχόρταγα τον Φίλιπ. «Εγώ απλώς είπα ότι φεύγω για Ρώμη. Όλος ο υπόλοιπος παραλογισμός ήταν δικός σου».
«Φοβάμαι τις προθέσεις του» της είπε εκείνος ξανά.
«Ο Πίτερ είναι ο πιο γλυκός και ήρεμος άνθρωπος στον κόσμο» του είπε με πάθος και το πίστευε. «Αμφιβάλλω αν θα με κάνει ποτέ να νιώσω άβολα. Αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος για μένα, είναι εκείνος» κατέληξε με στόμφο. Ο Φίλιπ κάγχασε.
«Να ανέβω;» την αιφνιδίασε αλλά εκείνη έγνεψε αρνητικά. «Τι φοβάσαι;» ειρωνεύτηκε. «Μη σε φάω;».
«Φοβάμαι ότι θα χάσω το χρόνο μου και αύριο έχω μάθημα. Διδάσκω στο α’ έτος και πρέπει να ετοιμάσω κάτι για μια άσκηση που έχουν» προσπάθησε να ξεφύγει. Έδειχνε απειλητικός μέσα στο σκοτάδι. Το άκαμπτο κορμί του της έκρυβε το φως και ξαφνικά της φάνταζε σαν γίγαντας.
«Δε φοράς τίποτα από αυτά που πήραμε» είπε εκείνος.
«Φοράω το παλτό» του έδειξε με τον δείχτη της. «Και τα μαλλιά μου συνεχίζουν να έχουν αφέλειες. Και τα φρύδια μου είναι πιο λεπτά».
«Φοράς γυαλιά και λάθος παπούτσια» την κατέκρινε ξανά. Ήταν αδιόρθωτος.
«Σε όποιον αρέσουμε» του είπε όλο νάζι. Εκείνος την κοίταξε σταθερά αλλά δεν απάντησε. «Λοιπόν, καληνύχτα» του είπε και δεν την σταμάτησε, παρόλο που έδειχνε έτοιμος να αντιδράσει. Η Σοφία σχεδόν απογοητεύτηκε.

«Να σε δω πριν φύγεις για μήνα του μέλιτος» της είπε με ένα μείγμα ειρωνείας και απειλής. Η Σοφία απλώς έγνεψε.


Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 27-Βασιλική, μ' ακούς;


«Τι παράξενη επιλογή» είπε η Σοφία μπερδεμένη, κοιτώντας τριγύρω της αχόρταγα τα αμέτρητα λαμπάκια που φώτιζαν την πέργκολα. Δεν είχε κρύο και είχαν βγει για μερικά λεπτά στο μπαλκόνι του εστιατορίου όπου την είχε πάει ο Φίλιπ. Ήταν ξύλινο και βρισκόταν πάνω στο ποτάμι που έκοβε την πανεπιστημιούπολη του Χάρβαρντ στη μέση. Τεράστιοι ξύλινοι πάσσαλοι στήριζαν το μπαλκόνι και χώνονταν στον πυθμένα του ποταμού και η Σοφία υπολόγισε ότι απείχε τρία μέτρα από το νερό.
«Σκέφτεσαι να βουτήξεις;» τη ρώτησε εκείνος από πίσω της. Είχαν παραγγείλει θαλασσινά και μετά είχαν βγει να πάρουν αέρα μέχρι να έρθει η παραγγελία τους. Η βραδιά ήταν υπέροχη και το σκηνικό ήταν μοναδικό. Τα αστέρια έλαμπαν από πάνω τους και τα λαμπάκια παιχνίδιζαν χαρωπά. Ακόμα και η λίμνη στραφτάλιζε κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού λες και συναγωνιζόταν σε ομορφιά τον ουρανό.
«Δεν είμαι πολύ ανθεκτική στο κρύο» του απάντησε ήρεμα, προσπαθώντας να ελέγξει τον ρομαντισμό της. Σπάνια έβγαινε στην επιφάνεια, αλλά όταν το έκανε, ήταν ικανή να στέκεται για ώρες και να κοιτάει τον ουρανό.
«Φαίνεσαι παραξενεμένη» επέστρεψε στο αρχικό σχόλιό της εκείνος. «Φαντάζομαι με την επιλογή του εστιατορίου» συμπλήρωσε και η Σοφία θαύμασε για άλλη μια φορά την εξυπνάδα του. Ένα απλό σχόλιο που θα περνούσε απαρατήρητο σε κάποιον άλλον, ήταν κάτι ξεκάθαρο για εκείνον.
«Ε ναι…» του είπε εκείνη και στήριξε τους βραχίονες στο ξύλινο κιγκλίδωμα. Εκείνος έστεκε ακόμα από πίσω της. Είχε γείρει το κεφάλι του προς τα πίσω και κοιτούσε τον ουρανό. «Περίμενα κάτι πιο…κοσμοπολίτικο. Εδώ…μου αρέσει» παραδέχτηκε. Εκείνος γέλασε και έβγαλε το μπουφάν του. Της το πέρασε στους ώμους πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει. Η Σοφία μύρισε στον γιακά το άρωμά του. Είχε ακόμα τη ζεστασιά του κορμιού του. Υπέροχο…
«Το θέμα είναι να πηγαίνουμε και σε μέρη όπου δεν νιώθεις άνετα ώστε να συνηθίσεις» είπε εκείνος αυστηρά.
«Και σήμερα;» απόρησε η Σοφία και γύρισε προς το μέρος του. Μέγα λάθος. Το φεγγάρι φώτιζε τις τέλειες γωνίες του και την απαλή καμπύλη των χειλιών του. Ο μεγαλύτερος ζωγράφος δε θα μπορούσε να έχει συλλάβει τόση ομορφιά. Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης οδήγησαν σε αυτή την τελειότητα, σκέφτηκε. Ένα κύτταρο που πολλαπλασιάστηκε μια μαγική νύχτα και ταξίδεψε στον χρόνο, ώστε να έρθει αυτός ο υπέροχος άντρας αυτή τη στιγμή μπροστά της. Κάτω από έναν μαγικό ουρανό.
«Σήμερα είπα να προσαρμόσω το ραντεβού μας στα γούστα σου» την αιφνιδίασε. Ακόμα και αν ήταν στο χέρι της δε θα μπορούσε να έχει διαλέξει κάτι καλύτερο. Οι θαμώνες του εστιατορίου ήταν χαλαροί, το προσωπικό φιλικό και το μενού ήταν γεμάτο νόστιμα πιάτα. Τελικά την ήξερε καλά.
«Ραντεβού;» σούφρωσε τα χείλη της. «Δεν ήξερα ότι με βλέπεις στα σοβαρά» τον πείραξε και γέλασε. Το ίδιο έκανε κι εκείνος.
«Όλα μέρος του προγράμματος επιμόρφωσής σου» είπε εκείνος και συνέχισε να γελάει.
«Φυσικά» είπε εκείνη και χτύπησε τη παλάμη της στο μέτωπό της χιουμοριστικά.

«Δεν κρυώνεις;» τον ρώτησε κοιτώντας στα μάτια, νιώθοντας τα χείλη της παγωμένα σε ένα μισό χαμόγελο, όλο υπονοούμενο. Εκείνος δεν άφησε το βλέμμα της. Απλώς έγνεψε αρνητικά. Η Σοφία ένιωσε ότι κάτι της διέφευγε αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Την μπέρδευε αυτός ο άντρας.
«Και αυτό…» του ψέλλισε και του έδειξε μία εκείνον και μία τον εαυτό της με τον δείχτη της τεντωμένο «μέρος του προγράμματος επιμόρφωσης είναι;» αποτόλμησε. Δεν είχε ιδέα από πού είχε αντλήσει το κουράγιο, μιας και η τελευταία φορά που τον προσέγγισε είχε τραγικές επιπτώσεις. Εκείνος όμως δεν είχε ιδέα τι έκανε στην καρδιά και το κορμί της. Δεν ήξερε ότι την έκανε πάλι να νιώθει 17.
«Αυτό…» της είπε εκείνος βραχνά «είναι μέρος του προγράμματος εκμάθησης χημείας».
«Είμαι πολύ καλή στη χημεία» του είπε με περηφάνια, για να βάλει τέλος στο σύννεφο που πλανιόταν από πάνω τους.  Δεν άντεχε αυτή την ένταση. «Δε χρειάζομαι μαθήματα».
«Το βλέπω» είπε εκείνος και τη πλησίασε. Με το δάχτυλό του έβαλε μια τούφα που είχε ξεφύγει από τα μαλλιά της πίσω από το αφτί της. Η Σοφία ένιωσε τον παλμό της να χτυπάει δυνατά, στο καυτό μονοπάτι που χάραξε στο δέρμα της. Αλλά δεν έκανε πίσω. Μόνο τον κοιτούσε αχόρταγα, υπνωτισμένη.
«Είσαι πολύ όμορφη» της είπε τελικά, μετά από μια ατελείωτη σιωπή και έγειρε πιο κοντά της. Η Σοφία ήταν σίγουρη ότι θα τη φιλήσει και έγλειψε τα χείλη της νευρικά, αλλά εκείνος κοντοστάθηκε. Τον είδε να σφίγγει τα χείλη του και μια παίρνει μια βαθιά ανάσα. Πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά του και έκανε ένα βήμα πίσω. Η Σοφία πάγωσε ξαφνικά. «Συγγνώμη, αλλά το παράκανα» της είπε. Εκείνη χαμογέλασε με δυσκολία, αλλά ήλπιζε με πειστικότητα.
«Μην ανησυχείς…» του είπε ήρεμα, ελπίζοντας ότι εκείνος θα διευκρινίσει λίγο περισσότερο τι εννοούσε.
«Είναι τόσο φυσική η χημεία μεταξύ μας, τόσο μεγάλη η έλξη» της είπε και η Σοφία έμεινε να τον κοιτάει με το στόμα μισάνοιχτο. Το έβλεπε κι αυτός; Το ένιωθε; Δεν ήταν τρελή; «Παρασύρθηκα. Ήθελα λιγάκι να φλερτάρουμε και κόντεψα να…Συγγνώμη» επανέλαβε εκείνος φανερά εκνευρισμένος.
«Ε καλά, δεν έγινε και τίποτα» προσπάθησε να τον ηρεμήσει, και του έδωσε το μπουφάν του. Εκείνος άρχισε να κατευθύνεται στο εσωτερικό του εστιατορίου γιατί ο σερβιτόρος έφερνε την παραγγελία τους. Η στιγμή είχε περάσει ανεπιστρεπτί.
«Έγινε. Σκοπός μου είναι να σε βοηθήσω να φτιάξεις τη ζωή σου όχι να την μπερδέψεις περισσότερο» είπε αυστηρά ενώ κάθονταν σιγά σιγά στο τραπέζι. Τον κοίταξε απορημένη.
«Πώς θα την μπερδέψω; Με λίγο παραπάνω φλερτ μαζί σου;» προσπάθησε να ελαφρύνει λίγο τη στιγμή που είχαν περάσει μαζί. Δεν ήθελε να νομίζει εκείνος ότι η προσοχή του την αποδιοργάνωνε τελείως.
«Είσαι αδερφή του φίλου μου» της είπε και η Σοφία αναστέναξε. Ήθελε να του πει ότι με τον Αλεξ ουσιαστικά δεν ήταν πια φίλοι αλλά δεν μπορούσε να το κάνει χωρίς να δείξει ότι τον ήθελε απεγνωσμένα. «Και που σε πλησίασα ήταν ανεπίτρεπτο» συνέχισε εκείνος.
«Φίλιπ, ηρέμησε» του είπε μεγαλόκαρδα, αν και ήθελε να ουρλιάξει. Πάλι τα ίδια. Είσαι μικρή. Είσαι αδερφή του φίλου μου. Σε βλέπω σαν αδερφή. «Δεν έγινε τίποτα. Εγώ συνεχίζω να βγαίνω με τον Πίτερ και εσύ με την Κριστιάνα. Δεν κινδυνεύουμε».

Εκείνος την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και χωρίς να μιλάει ήπιε λίγο από το λευκό κρασί του. Έγνεψε επιδοκιμαστικά για το ποτό του και άρχισε να τρώει. Η Σοφία τον μιμήθηκε.

«Το ελπίζω» είπε μετά από λίγο και έπιασαν μια άλλη συζήτηση. 

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 26-all star Και λευκή ρόμπα

«Έχω βαρεθεί να σε περιμένω. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος ξέρεις» άκουσε μια αυστηρή φωνή και γύρισε προς την πόρτα. Τι έκανε εδώ ο Φίλιπ; Ωχ ναι. Το ραντεβού. Αλλά γιατί είχε έρθει τόσο νωρίς;
«Έχω πολλά να κάνω ακόμα. Και άλλωστε είναι νωρίς ακόμα. Γιατί ήρθες από τώρα;» τον ρώτησε στον ίδιο τόνο. Αφού δεν τη χαιρέτισε δε θα το έκανε ούτε κι αυτή. Είχε ακυρώσει το προχθεσινό ραντεβού τους γιατί ένιωθε άβολα υπό το φως των νέων εξελίξεων. Δεν θα έβγαινε μαζί του φορώντας τις γόβες και ό,τι άλλο τρελό της ζητούσε ενώ αυτός είχε σχέση. Δεν είχε σκοπό να κάνει μαθήματα φλερτ με έναν άντρα που έβαζε φωτιά σε κάθε μόριο του κορμιού της ακόμα και χωρίς να την αγγίζει.
«Τι εννοείς; Είναι εννιά και μισή!» σήκωσε ξανά τον τόνο της φωνής του. Η Σοφία κοίταξε το ρολόι σαστισμένη. Είχε δίκιο! Είχε κοιτάξει το ρολόι της κατά τις εφτά και υπολόγισε ότι είχε χρόνο. Πότε είχαν περάσει δυόμισι ώρες; Η Λόρα έμπαινε εκείνη τη στιγμή στο εργαστήριο και σταμάτησε τρακαρισμένη. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι.
«Διέκοψα κάτι; Συγγνώμη» ψέλλισε αλλά η Σοφία την παρότρυνε να περάσει μέσα.
«Είμαι σχεδόν έτοιμη και εγώ και ο Πίτερ» την ενημέρωσε η Λόρα. Η Σοφία έγνεψε. «Νομίζω ότι αν προσθέσουμε και το δικό σου κομμάτι θα είστε μια χαρά στο συνέδριο».
«Έχω κάτι να συμπληρώσω. Θα το χτενίσω εγώ το κείμενο» προσφέρθηκε η Σοφία.
«Ναι, αλλά όχι τώρα! Είναι Παρασκευή βράδυ και σε περιμένουμε για να βγούμε!» είπε η Λόρα και η Σοφία θυμήθηκε ότι τους είχε πει ότι θα βγουν μαζί απόψε. Μα τι βλακεία είχε κάνει;
«Σήμερα θα βγει μαζί μου» επενέβη ο Φίλιπ με αυστηρό ύφος, κοιτώντας σταθερά τη Σοφία. Η Λόρα κοκκίνισε.
«Φίλιπ, λυπάμαι αλλά τα έκανα θάλασσα. Είχα ξεχάσει το σημερινό και υποσχέθηκα στα παιδιά να βγούμε γιατί τελειώσαμε το πρότζεκτ και σε λίγες μέρες φεύγω με τον Πίτερ για Ρώμη».
«Νόμιζα ότι δε σου άρεσε να βγαίνεις» είπε εκείνος ανασαίνοντας αργά λες και προσπαθούσε να ηρεμήσει. Η Λόρα κοιτούσε τον Φίλιπ απορημένη. Η Σοφία το ίδιο. Τι αντίδραση ήταν αυτή;
«Προσπαθώ να συνηθίσω και καλύτερα να βγαίνω με συνομήλικούς μου» του είπε και τον είδε να χαμογελάει ξερά.
«Μπορείτε να έρθετε κι εσείς αν θέλετε!» πρότεινε η Λόρα χαρωπά και γύρισαν και οι δύο και την κοίταξαν. Η Σοφία γέλασε με το επίσημο ύφος της Λόρα. «Είναι ευκαιρία να σας κεράσουμε ένα ποτό και να σας ευχαριστήσουμε για όσα κάνετε για το τμήμα μας».

Ο Φίλιπ σταύρωσε τα χέρια στο στήθος και γύρισε προς το μέρος της Σοφία. Την κοίταξε με νόημα. Δεν είπε τίποτα αλλά η Σοφία άκουσε τις σκέψεις του. Το πρόγραμμα. Η βιωσιμότητά του είναι στα χέρια σου.

«Πάμε όλοι μαζί» είπε διαλλακτικά αλλά ο Φίλιπ έγνεψε αρνητικά.
«Μου είχες υποσχεθεί να βγούμε οι δυο μας» επέμεινε σαν μικρό παιδί. Άκουγε ένα παράπονο στη φωνή του και αυτό την μπέρδευε. Ήταν εγωιστής ή απλώς θιγμένος;
«Είμαι πολύ απασχολημένη και δεν έχω χρόνο να βγαίνω όλη την ώρα. Ας βγούμε με τα παιδιά απόψε και όταν γυρίσω από το συνέδριο πάμε για φαγητό μαζί» του είπε ήρεμα.
«Εγώ θα σας αφήσω» είπε σχεδόν ψιθυριστά η Λόρα και εξαφανίστηκε.

Ο Φίλιπ έκλεισε την πόρτα με φόρα. Έδειχνε θυμωμένος. Τσακώνονταν και δεν το είχε πάρει χαμπάρι;
«Ακύρωσα ένα σωρό πράγματα για να είμαι εδώ στις εννιά. Και εννιά και μισή, αφού σε περίμενα μισή ώρα στο πάρκινγκ, σε βρίσκω εδώ να κανονίζεις έξοδο με τους συνομήλικούς σου» επανέλαβε το ειρωνικό σχόλιό της. «Πες μας και γέρους τώρα!».
Η Σοφία δεν τον είχε ξαναδεί τόσο έξαλλο. Είχε αρχίσει να φοβάται για την υγεία του.
«Ο γιατρός είπε να μην πιέζεσαι. Σταμάτα να εκνευρίζεσαι!» του είπε αυστηρά εκείνη.
«Σταμάτα να με εκνευρίζεις τότε!» απάντησε εκείνος και κοιτάχτηκαν για μερικά δευτερόλεπτα χωρίς να λένε τίποτα. Η αναμέτρηση όμως δεν είχε νικητή.

«Δεν καταλήξαμε κάπου» είπε εκείνος λίγο πιο ήρεμα μετά από λίγο. «Θέλω να βγούμε».
«Μπορείς να έρθεις με τα παιδιά στο μπαρ» του είπε κι εκείνη λίγο πιο ήρεμα.
«Θέλω να βγούμε μόνοι μας» επέμεινε ο Φίλιπ. Η Σοφία δεν ήξερε τι να σκεφτεί για αυτή την επιμονή. Άγγιζε τα όρια της κτητικότητας.
«Εντάξει» του είπε εκείνη παραιτημένη. «Θα πω στα παιδιά ότι θα βγω αύριο μαζί τους και μπορούμε απόψε να πάμε κάπου μαζί. Έχεις δίκιο. Ήταν λάθος μου που ξέχασα το ραντεβού μας».
«Μη νιώθεις άσχημα. Δεν είσαι υποχρεωμένη να το θες» είπε εκείνος. Η Σοφία ένιωσε ένα παγωμένο αεράκι να την τυλίγει. Ουσιαστικά υπονοούσε ότι το είχε ξεχάσει επειδή ήθελε να το αποφύγει. Ίσως σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο ναι. Αλλά όχι εκούσια. Ποτέ δε θα το έκανε αυτό εκούσια.
«Μόνο που είμαι λίγο πρόχειρα ντυμένη και φοράω τα γυαλιά μου και…» ξεκίνησε να του λέει αλλά τη διέκοψε.
«Μια χαρά είσαι» της είπε απαλά και η Σοφία ανασήκωσε τα φρύδια μπερδεμένη.
«Θεωρητικά θα έβαζα τις γόβες απόψε και θα έβγαζα τα γυαλιά και ένα σωρό άλλα πράγματα που έβαλες ως προαπαιτούμενα για να φάμε μια μπουκιά φαγητό» του είπε με πικρία.
«Μια χαρά είσαι» επανέλαβε κοφτά. Η Σοφία τον κοίταξε. Τα καστανά μάτια του ξαφνικά έμοιαζαν πιο σκούρα, πιο απειλητικά. Αναρωτήθηκε αν αυτός ήταν ο τρόπος του για να απολογηθεί. Το σχόλιό του δεν την κολάκευε ιδιαίτερα αλλά την ανακούφιζε που δεν ήθελε να τη δει ντυμένη σαν κούκλα για να βγουν μαζί.
«Το λέω επειδή έχεις συνηθίσει σε καλλονές» του είπε χωρίς να καταφέρει να συγκρατήσει τη γλώσσα της. Πραγματικά της είχε κοστίσει που είχε δει την Κριστίνα. Καταρχήν είχε σοκαριστεί που δεν της είχε πει ότι έχει σχέση, αλλά πιο πολύ τη σόκαρε η αψεγάδιαστη ομορφιά της Κριστίνα.

«Ισχύει αυτό» της είπε εκείνος και χαμογέλασε σατανικά. «Και δεν πρόκειται να χαλάσω απόψε το σερί μου».

κεφάλαιο 25-γοβίτσες

«Εγώ λέω καρέ» είπε η Κριστίνα.
«Όχι καρέ. Έχει στρογγυλό πρόσωπο» είπε ο Φίλιπ.

Η Σοφία καθόταν με βρεγμένα μαλλιά σε μια βολική καρέκλα κομμωτηρίου και οι δυο τους βρίσκονταν από πάνω της και μιλούσαν για αυτή σαν να ήταν αόρατη. Ή ακόμα χειρότερα, σαν ανήσυχοι γονείς για την πορεία της κόρης τους.
«Μήπως να αφήσουμε την Αμάντα να μιλήσει που είναι και η δουλειά της κιόλας;» ειρωνεύτηκε η Σοφία ανίκανη να ελέγξει τα νεύρα της. Η κομμώτρια φορούσε ένα ευγενικό χαμόγελο αλλά δεν έδειχνε να απολαμβάνει αυτό που γινόταν.
«Πιστεύω ότι η Σοφία είναι πολύ όμορφη και το φυσικό χρώμα της είναι πολύ ζεστό. Προτείνω μερικές αφέλειες για να τονίσουμε τα μάτια της και ίσως ελάχιστες ανταύγειες» είπε η κοπέλα με σταθερό τόνο. Η Σοφία εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι για την Αμάντα αυτή ήταν η δουλειά της και την αντιμετώπιζε ως κάτι απόλυτα σοβαρό. Μπορεί να μην μελετούσε κάτι που θα έσωζε την ανθρωπότητα από τον καρκίνο, μπορεί να μην έκανε εγχειρήσεις ανοικτής καρδίας, αλλά αγαπούσε τη δουλειά της και έκανε ό,τι μπορούσε για να την κάνει σωστά. Η Σοφία ένιωσε ξαφνικά σαν χαζή που πίστευε ότι μόνο η δική της δουλειά ήταν ουσιαστική. Ήταν σνομπ. Κάθε άνθρωπος έκρινε τη δική του δουλειά ως την πιο σοβαρή. Και αυτό που σε κάνει σοβαρό επαγγελματία είναι το πάθος με το οποίο κάνεις κάτι, όχι η γκλαμουριά της θέσης, η καταξίωση. Ούτε καν οι απολαβές.

«Συμφωνώ με την Αμάντα» είπε η Σοφία. Της άρεσε που η κοπέλα δεν πρότεινε ριζοσπαστικές αλλαγές. Μα τι στο καλό ήθελαν οι άλλοι; Να την κάνουν άλλον άνθρωπο; Άκου καρέ! «Μερικές αφέλειες είναι ό,τι πρέπει. Και αυτό, μόνο επειδή επέμεινε ο Φίλιπ» συμπλήρωσε. Η Κριστίνα ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα.
«Μιας και είμαστε εδώ θα φτιάξω τα νύχια μου» είπε και εξαφανίστηκε σε ένα άλλο χώρο του υπερπολυτελούς κομμωτηρίου. Ο Φίλιπ είπε ότι έχει να αγοράσει ένα δώρο και άφησε τη Σοφία με την Αμάντα.

«Πολύ ωραίος άντρας» είπε η κοπέλα με έναν αναστεναγμό μόλις έμειναν μόνες. Η Σοφία χαμογέλασε αλλά δεν απάντησε. Ωραίος; Μόνο ωραίος;
«Επειδή δεν κατάλαβα» ρώτησε η Αμάντα «με ποια από τις δυο τα έχει;». Η Σοφία γέλασε με την καρδιά της για μερικά δευτερόλεπτα ενώ η Αμάντα διάλεγε ψαλίδι λίγο πριν της κόψει τα μαλλιά.
«Δεν είναι εμφανές;» ρώτησε ρητορικά αλλά η κοπέλα έγνεψε αρνητικά.
«Για μένα, όχι» απάντησε. «Αρχικά νόμιζα ότι είναι με την άλλη κοπέλα, αλλά εσένα κοιτάει συνεχώς».
«Επειδή αυτός επέμενε να έρθουμε εδώ και θέλει να βεβαιωθεί ότι δεν νιώθω άβολα» επεσήμανε. «Είμαστε οικογενειακοί φίλοι» συμπλήρωσε, για να είναι ξεκάθαρη.
«Μάλιστα» είπε η Αμάντα με έναν τρόπο που έδειχνε ότι αμφισβητούσε όσα άκουγε.


Σαράντα λεπτά μετά, η Σοφία κοιτούσε τα μαλλιά της και ομολογούσε ότι της άρεσαν πολύ. Οι αφέλειες έπεφταν λίγο πιο ψηλά από τα φρύδια της και η Αμάντα είχε ισιώσει τα κυματιστά μαλλιά της σε ένα άψογο χτένισμα.
«Δε νομίζω ότι χρειάζεσαι ανταύγειες. Είσαι πολύ όμορφη» της είπε ζεστά. Η Σοφία την ευχαρίστησε για την εξαιρετική δουλειά. Πρώτη φορά έβλεπε τον εαυτό της έτσι. Ήταν όμορφη, χωρίς να είναι προκλητική. Δεν είχε καταλάβει ότι μπορούσες να έχεις το ένα χωρίς το άλλο.
«Μπορείς να χτενίζεις τις αφέλειες και στο πλάι αν θες μια αλλαγή» πρότεινε η Αμάντα, η οποία εντωμεταξύ είχε πατήσει ένα κουμπί και έγερνε το κάθισμα της Σοφία προς τα πίσω.
«Τι κάνεις εκεί;» τρόμαξε η Σοφία αλλά η Αμάντα γέλασε.
«Σου βγάζω τα φρύδια! Πόσο καιρό έχεις να τα βγάλεις;» τη μάλωσε και με ένα τσιμπιδάκι άρχισε να την περιποιείται.
«Εμ…» ψέλλισε ντροπαλά η Σοφία «κάπου δέκα χρόνια».
«Είσαι τυχερή που είσαι τόσο όμορφη από τη φύση σου» είπε σοβαρά η Αμάντα και η Σοφία συνειδητοποίησε ότι είχε καιρό να ακούσει κάτι τόσο όμορφο. Της έλειπαν τα κομπλιμέντα. Μέχρι σήμερα πίστευε ότι το να είσαι όμορφη και να σου το λένε ήταν κάτι σαν προσβολή, σαν να σου αναδείκνυαν την εξωτερική ομορφιά σου ενώ αυτή που είχε σημασία ήταν η εσωτερική. Αλλά όχι. Δεν ήταν υποχρεωτικό να διαλέξεις. Μπορούσες να τα συνδυάσεις.

Η Σοφία δεν έφτιαξε τα νύχια της, αλλά κανόνισε ραντεβού με δική της πρωτοβουλία για την επόμενη βδομάδα. Κάθισε στο σαλονάκι και περίμενε την Κριστίνα, αφού πλήρωσε και για τις δυο τους, πριν προλάβει ο Φίλιπ να το κάνει εκείνος.

Λίγο μετά εμφανίστηκε η Κριστίνα με ένα έντονο μπορντό χρώμα στα υπέροχα νύχια της. «Σου πάνε πολύ» της είπε για τα μαλλιά της και η Σοφία την ευχαρίστησε.

Ο Φίλιπ ήρθε μετά από δέκα λεπτά, κρατώντας μια σακούλα. Χωρίς να σχολιάσει τίποτα, πήγε να πληρώσει. Η Αμάντα τον ενημέρωσε ότι τον είχε προλάβει η Σοφία και μετά από μερικά λεπτά κηρύγματος, βγήκαν από το μαγαζί και κατευθύνθηκαν στο πάρκινγκ.
«Θα με αφήσεις σπίτι σου πριν πας τη Σοφία;» ρώτησε η Κριστίνα. «Έχω να μελετήσω μια πρόσοψη» συμπλήρωσε. Η Σοφία αναρωτήθηκε αν είναι αρχιτέκτονας. Μάλλον.
«Φυσικά» είπε ήρεμα ο Φίλιπ και αυτό έκανε. Δεκαπέντε λεπτά μετά την άφηνε έξω από το κτίριο όπου έμενε και της υποσχέθηκε ότι θα είναι γρήγορα πίσω. Τους φαντάστηκε να αγκαλιάζονται στο κρεβάτι, να φιλιούνται, να…

«Είσαι πολύ όμορφη» της είπε με το που έμειναν μόνοι. Σχεδόν μέσα στο πρώτο λεπτό. Η Σοφία ένιωσε ένα καυτό κύμα να την πλημμυρίζει. Ένα απλό κομπλιμέντο ήταν, αλλά την έκανε πολύ χαρούμενη.
«Ευχαριστώ» ψέλλισε αδύναμα. Γιατί δεν της είχε πει κάτι πιο πριν; Γιατί ένιωσε την ανάγκη να το κάνει όταν έμειναν μόνοι; Αν την έβλεπε απόλυτα φιλικά, θα την κολάκευε ανοιχτά. Εκτός αν η Κριστίνα ήταν ζηλιάρα. Δεν ήξερε τι να σκεφτεί.
«Αυτά είναι για σένα» της είπε και της έδειξε τη σακούλα που ήταν στο πίσω κάθισμα. Ήταν ένα ζευγάρι γόβες. Μαύρες. Όχι πολύ ψηλές αλλά πολύ σέξι. Τις είχε δοκιμάσει στο κατάστημα με τα παπούτσια όπου είχαν πάει πριν από λίγες ώρες αλλά τις είχε απορρίψει επειδή δεν ήταν πρακτικές.
«Κάθε κορίτσι που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει ένα ζευγάρι μη-πρακτικές γόβες» της είπε χιουμοριστικά, αλλά κάτι στο βλέμμα του την έκανε ξαφνικά να νιώθει άβολα.
«Δεν ξέρω πότε να τις φορέσω» παραπονέθηκε αδύναμα.
«Αύριο το βράδυ» είπε εκείνος αποφασιστικά. «Θα βγούμε οι δυο μας». Η Σοφία απόρησε. Ο τρόπος που το έλεγε…
«Η Κριστίνα πρέπει να έχει μεγάλη κατανόηση» τον προκάλεσε. Ήταν πολύ κοντά και δεν έλεγχε τα συναισθήματά της. Για να μην παρερμηνεύσει όσα νόμιζε ότι έβλεπε στο βλέμμα του ήθελε να ακούσει και τα λόγια του.
«Δε θα κάνουμε κάτι κακό» είπε εκείνος. Η καρδιά της Σοφία βούλιαξε στο στήθος της. Πάλι το ίδιο παραμύθι. Σε βλέπω σαν αδερφή μου. Αλλά προς τι οι γόβες; Και γιατί να τις φοράει στο…ραντεβού; Αυτό άγγιζε τα όρια του φετιχισμού.
«Ραντεβού χωρίς κακές προθέσεις;» τον πείραξε και άνοιξε την πόρτα της. Είχαν φτάσει έξω από το διαμέρισμά της. Με ένα νεύμα στον φύλακα, είχε ανοίξει τις πύλες και είχαν πλησιάσει πολύ για να μην περπατάει με τις τσάντες. «Φοβάμαι ότι θα βαρεθώ» του γέλασε και έκανε να βγει αλλά το χέρι του την άρπαξε σφικτά και την κράτησε. Η Σοφία γύρισε προς το μέρος του.
«Με φλερτάρεις, μικρή;» της είπε προειδοποιητικά και η Σοφία κόμπιασε για λίγο. Την είχε παγιδεύσει. Μάλλον αυτό έκανε. Τον φλέρταρε. Αλλά μπορούσε να το υποστηρίξει;
«Δε μου αρέσει να παίζω με τη φωτιά» του είπε. Το είχε κάνει μια φορά και κάηκε. Τα σημάδια ήταν μόνιμα.
«Έτσι μπράβο» είπε εκείνος σκληρά. Η Σοφία έπιασε το μήνυμα. Τον καληνύχτισε και βγήκε από το αμάξι.





Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

κεφάλαιο 24-ρούχα και παπούτσια

24

«Από δω η Κριστίνα» είπε ο Φίλιπ και έδειξε την κοπέλα δίπλα του. Η Σοφία έτεινε το χέρι της και χαμογέλασε παρόλο που μέσα της έβραζε. Είχαν ραντεβού σήμερα για να πάνε για ρούχα και άλλα παρόμοια μαρτύρια. Αλλά δεν είχε έρθει μόνος. Είχε φέρει και τη γυναίκα-πύραυλο.
«Και από δω η Σοφία» συνέχισε με τις συστάσεις ο Φίλιπ.
«Είναι σαν να σε ξέρω ήδη» είπε ευγενικά η Κριστίνα και χαμογέλασε. Μια απίστευτη οδοντοστοιχία έλαμψε μπροστά της. Η Σοφία ανταπέδωσε.
«Χαίρομαι για τη γνωριμία» ήταν το μόνο που είπε και μπήκε στο αμάξι του Φίλιπ. Την περίμενε στο πάρκινγκ της πανεπιστημιούπολης, μέσα στο μαύρο τζιπ με τα φιμέ τζάμια και δεν είχε δει ποιος ήταν μέσα, μέχρι που το ζευγάρι βγήκε για να την προϋπαντήσει. Η Σοφία έκατσε στο πίσω κάθισμα σαν μικρό παιδάκι, και κοίταξε την Κριστίνα με την ησυχία της.

Ήταν μια πανέμορφη γυναίκα χωρίς ψεγάδια, λες και όλη η ομορφιά που έλειπε από άλλες γυναίκες είχε συσσωρευτεί πάνω της. Είχε μακριά μελί μαλλιά και αν είχε προλάβει να δει καλά, πράσινα μάτια. Ήταν ψηλή, πάνω από 1.70, και είχε μακριά πόδια, ζουμερές αναλογίες και μια αυτοπεποίθηση στις κινήσεις που απέπνεε σεξουαλικότητα ακόμα και σε κάποιον που δεν είχε ιδέα από αυτά. Η Σοφία παραδέχτηκε ότι ήταν η ιδανική γυναίκα για τον Φίλιπ. Δεν μπορούσε να έχει τίποτα λιγότερο δίπλα του.

«Είσαι καλύτερα, Φίλιπ;» τον ρώτησε μετά από λίγο. Είχε βγει πριν από τέσσερις μέρες από το νοσοκομείο και δεν τον είχε δει από εκείνη τη μέρα. Τον είχε επισκεφτεί τη μέρα που έπαιρνε εξιτήριο αλλά έφυγε λίγο πριν έρθει η Κριστίνα για να τον πάει σπίτι. Έδειχνε καλύτερα πάντως.
«Σωματικά ναι» είπε εκείνος ενώ έβγαζε φλας για να μπει στον αυτοκινητόδρομο. Θα πήγαιναν σε ένα εμπορικό κέντρο λίγο πιο έξω από τη Βοστόνη. «Αλλά έχω τόση δουλειά που νιώθω ότι δε θα προλάβω ποτέ».
«Μα οι γιατροί είπαν να μην κουράζεσαι» διαμαρτυρήθηκε η Σοφία. «Η υγεία σου είναι πιο σημαντική από μερικά εκατομμύρια επιπλέον». Ήταν πολύ καλό που ήταν φιλόδοξος αλλά όχι εις βάρος της υγείας του. Υπήρχαν και όρια στην τρέλα!
«Αφού είναι τελείως καλά πια» διαφώνησε η Κριστίνα και η Σοφία εξεπλάγη με το σχόλιο. «Ο Φίλιπ είναι τρελός με τη δουλειά του. Αν μπορεί να επιστρέψει στα καθήκοντά του γιατί να μην τον κάνει;».
«Να επιστρέψει, αλλά με μέτρο» είπε ουδέτερα η Σοφία. Δεν ήταν δουλειά της και δε θα επέμενε.
«Είμαι κι εγώ εδώ» είπε ο Φίλιπ ξαφνικά και η Κριστίνα γέλασε. «Η γνώμη μου δε μετράει;»
«Φυσικά, φυσικά!» του είπε η φίλη του. «Πες μας τη γνώμη σου!» τον ενθάρρυνε λες και μιλούσε σε παιδάκι.
«Η γνώμη μου είναι ότι είμαι καλά και να μην ανησυχείτε» απάντησε πιο πολύ στη Σοφία, βάζοντας τη στη θέση της. Καλά, σκέφτηκε. Ας φάει το κεφάλι του. Δε με νοιάζει. «Τι θέλετε να κάνουμε σήμερα;» άλλαξε θέμα ευτυχώς.
«Εγώ, ξέρεις» είπε η Κριστίνα. «Θέλω να αγοράσω μία τσάντα και δύο παντελόνια για τη δουλειά». Η Σοφία συνειδητοποίησε ότι ο Φίλιπ είχε συνδυάσει δύο υποχρεώσεις σε μία. Εκνευρίστηκε αλλά δεν το έδειξε.

Στην είσοδο του εμπορικού η Κριστίνα ανακοίνωσε ότι σε μία ώρα θα τους συναντήσει στο κομμωτήριο. Η Σοφία τη χαιρέτισε ευγενικά και ο Φίλιπ έμεινε μαζί της.
«Αν θες να τη συνοδεύσεις εγώ μπορώ να περιμένω» του είπε αν και δεν το εννοούσε. Άλλο είχαν συμφωνήσει. Δεν ήθελε μια ξένη στα πόδια της. Άσε που η Κριστίνα την έκανε να νιώθει πολύ άβολα με την εντυπωσιακή ομορφιά της. Η γυναίκα ήταν καλλονή. Οπτασία.
«Δε συνηθίζω να κάνω πράγματα που δε θέλω» της είπε και την έπιασε από τον αγκώνα. Περπάτησαν δίπλα από μερικές βιτρίνες. Το εμπορικό είχε μόνο πανάκριβα καταστήματα και επώνυμες μάρκες. «Τι θα πάρουμε σήμερα; Χρειάζεσαι κάτι;» την κοίταξε. Η Σοφία παραπάτησε και εκείνος την έσφιξε. Απαγκιστρώθηκε με δυσκολία από το δυνατό κράτημά του.
«Θέλω να πάρω ένα αδιάβροχο, δύο πλεκτά φορέματα για τη δουλειά, ένα καλό κοστούμι για το συνέδριο στην Ρώμη και ένα ζευγάρι μαύρες μπαλαρίνες» του είπε. «Έβγαλα και πιστωτική» του είπε ενθουσιασμένη και την έβγαλε από την κάρτα της.
«Βάλ τη μέσα» είπε εκείνος άγρια. Πραγματικά άγρια. Η Σοφία απόρησε.
«Μα θέλω να πληρώσω εγώ αυτή τη φορά. Εσύ βοηθάς με το να είσαι εδώ» του είπε.
«Είπα βάλ’τη μέσα» επανέλαβε πιο αργά, μέσα από σφιγμένα δόντια.

Μπήκαν σε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα ιταλικής φίρμας. Ο Φίλιπ κάθισε άνετα σε ένα δερμάτινο καναπέ και εκείνη παρέλασε από μπροστά του με δέκα διαφορετικά σύνολα. Εκείνος κατέληξε σε 3-4 και η Σοφία έκανε την τελική επιλογή. Ο Φίλιπ διαφώνησε με ένα φόρεμα γιατί του φαινόταν κολλητό. Όλα κολλητά τού φαίνονταν. Πότε είχε γίνει τόσο πουριτανός; Εκείνη ήταν συντηρητική αλλά δεν τα έβρισκε στενά. 
«Το κοστούμι για τη Ρώμη είναι πολύ ωραίο» είπε εκείνος την ώρα που πλήρωνε στο ταμείο. «Και τα φορέματα επίσης. Πάμε για παπούτσια; Σε λίγο θα συναντηθούμε με την Κριστίνα να πάμε στο κομμωτήριο».

«Φίλιπ, δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να κάνω δραστική αλλαγή» είπε την ώρα που δοκίμαζε παπούτσια. Ο Φίλιπ τής έδειχνε μόνο ψηλοτάκουνα, αλλά εκείνη επέμεινε ότι στα συνέδρια δεν πάει ντυμένη προκλητικά. «Θέλω να νιώθω άνετα».
«Δε σου είπα ότι θα σε κάνω ξανθιά» είπε εκείνος ενώ έγνεφε αρνητικά για ένα ζευγάρι καφέ μπαλαρίνες που της άρεσαν πολύ.
«Μα καφέ με μαύρο;» διαμαρτυρήθηκε.
«Είναι σκούρο καφέ και πάει με όλα» αντέδρασε εκείνη.
«Το καφέ είναι άσχημο. Τέλος» έκλεισε τη συζήτηση ο Φίλιπ. ‘Η έτσι νόμισε.
«Έχεις ένα καφέ πουλόβερ» του υπενθύμισε.
«Εγώ έχω καστανά μαλλιά. Εσύ μαύρα. Μη φοράς καφέ. Τέλος» επανέλαβε με στόμφο.
«Κόψε τα τελεσίγραφα» τον μάλωσε. Διάλεξε ένα ζευγάρι μαύρες μπαλαρίνες με ελάχιστο τακούνι και τις πήγε στο ταμείο. Ο Φίλιπ πλήρωσε ξανά. «Και σταμάτα να πληρώνεις».
«Δική μου ιδέα ήταν και εγώ θα πληρώσω» της χαμογέλασε γλυκά. Η Σοφία ένιωσε να λύνονται τα πόδια της αλλά συγκρατήθηκε.
«Φίλιπ, εγώ…» ξεκίνησε να λέει και εκείνος έγλειψε φευγαλέα τα χείλη του. Ήταν πολύ κοντά της και μύριζε τόσο υπέροχα που…

«Εδώ είστε;» ακούστηκε η Κριστίνα να γελάει από πίσω τους. Γύρισαν και οι δύο προς το μέρος της κοπέλας. Κρατούσε πάνω από τρεις τεράστιες τσάντες επώνυμων καταστημάτων. Πρέπει να είχε δώσει πάνω από 5.000 δολάρια μέσα σε μία ώρα. Άραγε ποιος πλήρωνε; «Πάμε στο κομμωτήριο; Θα μας πάρει ώρα» είπε ουδέτερα, αλλά το βλέμμα που έριξε στη Σοφία έδειχνε ότι τη θεωρούσε χαμένη υπόθεση.
«Πάμε» είπε ο Φίλιπ και ακολούθησε την κοπέλα του. Η Σοφία τούς έδωσε μερικά βήματα προβάδισμα και ακολούθησε.


Σε δύο ωρίτσες θα ήταν σπίτι της. Θα χαλάρωνε με ένα καλό βιβλίο και θα ξεχνούσε τον τρόπο που αντέδρασε η καρδιά της όταν η Κριστίνα τύλιξε κτητικά τα χέρια της γύρω από τη μέση του Φίλιπ.



Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Κεφάλαιο 23-όροι

Η Σοφία έτρεξε στο νοσοκομείο που με μεγάλη δυσκολία της υπέδειξε ο Φίλιπ. Τον είχε πάρει τηλέφωνο όταν είδε ότι αργούσε να απαντήσει στο μήνυμα και μετά από πολλή πίεση της είχε πει ότι βρισκόταν σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο στην άλλη άκρη της πόλης. Πήρε ένα ταξί και σε μισή ώρα ήταν εκεί. Είχε προσπαθήσει από το τηλέφωνο να την αποτρέψει. Της είχε πει ότι ήταν καλά και ότι σε δύο μέρες θα έβγαινε αλλά εκείνη άκουσε τη φωνή του και κατάλαβε ότι έπρεπε να σπεύσει.

Μπούκαρε στο δωμάτιό του χωρίς να χτυπήσει. Ευτυχώς εκείνος είχε προνοήσει και είδε δώσει εντολές στην είσοδο να την αφήσουν να περάσει παρόλο που ήταν πολύ αργά. Το δωμάτιό του βρισκόταν στον τελευταίο όροφο και μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες του ασανσέρ κόντεψε να τρελαθεί από την αγωνία. Τον άκουσε πολύ καταβεβλημένο. Τι να είχε συμβεί;

«Φίλιπ» ήταν το μόνο που κατάφερε να πει όταν τον είδε ξαπλωμένο στο κρεβάτι του. Ήταν μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και σκεπασμένος με ένα λευκό σεντόνι μέχρι τη μέση. Φορούσε ένα μαύρο μακρύ φανελάκι. Μόλις την άκουσε άναψε ένα φως δίπλα του και η Σοφία τον κοίταξε. Ήταν χλωμός και αδυνατισμένος. Αλλά της χαμογελούσε. Αυτό ήταν που την ανατρίχιασε. Όχι ότι έδειχνε τόσο αδύναμος, εκείνος, που πάντα φάνταζε στα μάτια της υπεράνθρωπος. Αλλά το ότι της χαμογελούσε καθησυχαστικά, επειδή είχε συνειδητοποιήσει πόσο την είχε ανησυχήσει.
«Καλά είμαι» της είπε σταθερά ότι εκείνη άρχισε να διαβάζει τις ιατρικές καρτέλες μπροστά από το κρεβάτι του χωρίς άλλα λόγια.
«Έλκος; Περιτονίτιδα;» τον ρώτησε διαβάζοντας σκόρπια λέξεις και αιματολογικές εξετάσεις. Εκείνος ανασηκώθηκε άτσαλα και ανακάθισε. Της πρότεινε να καθίσει σε μια από τις καρέκλες δίπλα του. Το δωμάτιο ήταν μεγάλο και άνετο. Προφανώς ήταν σουίτα. Είχε κανονικό σαλόνι με καναπέδες και ένα ανοιχτό λάπτοπ σε ένα τραπεζάκι δίπλα του έδειχνε ότι το νοσοκομείο τού παρείχε κάθε δυνατή άνεση.
«Έχω χρόνια έλκος, αλλά αυτή τη φορά…» ξεκίνησε να της λέει αλλά τον διέκοψε εκνευρισμένη.
«Έχεις έλκος και πίνεις αλκοόλ και καφέ; Τρως αργά το βράδυ και αγχώνεσαι για την παλιοδουλειά σου;» τον μάλωσε. «Το παρακολουθείς ή απλώς περίμενες να σκάσει η βόμβα;»
«Δεν το πιστεύω ότι με μαλώνεις επειδή αγχώνομαι για τη δουλειά μου» της είπε δεικτικά. «Και κάτσε, σε παρακαλώ» επέμεινε. «Ζαλίζομαι να σε βλέπω να πηγαινοέρχεσαι έτσι».

Η Σοφία κάθισε δίπλα του για μερικά δευτερόλεπτα, χωρίς να μιλάει και σηκώθηκε ξανά.
«Γιατί δε μου είπες τίποτα; Είναι δυνατόν να είσαι στο νοσοκομείο και να μη μου το πεις;» διαμαρτυρήθηκε. Τι σόι συμπεριφορά ήταν αυτή; Ήταν μόνοι σε μια ξένη πόλη και ήταν φυσικό να τρέξει δίπλα του σε μια ώρα ανάγκης.
«Δεν είχα καταλάβει…» ψέλλισε και σταμάτησε. Της έκανε νόημα να του δώσει λίγο νερό. Του έδωσε ένα ποτήρι με ένα καλαμάκι και ήπιε λιγάκι. «Δεν είχα καταλάβει ότι έχουμε τέτοια…σχέση» την κάρφωσε. Η Σοφία έτσι το ένιωσε. Σαν μαχαιριά στο στήθος. Ουσιαστικά αυτή είχε βάλει αυτά τα όρια αλλά τώρα ντρεπόταν για αυτά.
«Προτιμώ να μη με σέρνεις στα μαγαζιά αλλά όταν συμβαίνει κάτι τόσο φοβερό να με ενημερώνεις» του είπε αυστηρά. Εκείνος την κοίταξε για λίγο και χαμογέλασε αχνά. Έδειχνε τόσο κουρασμένος. Το υπέροχο πρόσωπό του ήταν αξύριστο και τα χείλη του είχαν ξεραθεί. Ένιωσε μια επιθυμία να τον χαϊδέψει και αμέσως μάλωσε τον εαυτό της. Ήταν πολύ ευαίσθητη με τα προβλήματα υγείας, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι μπορούσε να του φερθεί έτσι.
«Ξέρω ότι ήρθες άρον άρον, αλλά τι στο καλό φοράς;» γέλασε εκείνος αδύναμα και η Σοφία ξίνισε τα μούτρα της. Φορούσε πιτζάμες, καστόρινες μπότες και ένα μπουφάν που είχε για πρόχειρο. Τα μαλλιά της ήταν δεμένα σε ένα κόμπο στη βάση του κεφαλιού της και φυσικά φορούσε τα γυαλιά της.
«Αν με είχες ενημερώσει έγκαιρα, θα φορούσα τα καλά μου και θα σου έφερνα και λουλούδια» τον ειρωνεύτηκε κι αυτός γέλασε ξανά.
«Έτσι μπράβο» της είπε. «Αυτό μπορώ να το αντιμετωπίσω. Την οξεία ειρωνεία, ναι. Αλλά αυτή την αδικαιολόγητη ανησυχία σου, δεν την καταλαβαίνω» την αιφνιδίασε. Η Σοφία δεν ήξερε τι να απαντήσει. Ίσως υπερέβαλε αλλά έτσι ένιωθε. Ανησυχούσε πολύ. Η περιτονίτιδα δεν ήταν κάτι απλό.
«Πες μου πώς είσαι και τι συνέβη» του είπε επιτακτικά και εκείνος συμμορφώθηκε. Της είπε για το χρόνιο έλκος και την κρίση περιτονίτιδας που εκδηλώθηκε με έναν απίστευτο πόνο στην κοιλιά. Η Σοφία δεν ήθελε να ακούει άλλα. Δεν μπορούσε να τον φαντάζεται μόνο του, να πονάει.
«Έχεις κάποιον να σε φροντίζει;» τον ρώτησε εκείνη αφού τέλειωσε την περιγραφή των δεινών του μέχρι τη σημερινή μέρα. Βρισκόταν έξι μέρες στο νοσοκομείο και ήταν πεπεισμένος ότι η εταιρεία του θα κατέρρεε χωρίς εκείνον. Η Σοφία τον διαβεβαίωσε ότι καμία ισχυρή εταιρεία δεν καταρρέει επειδή ο ιδιοκτήτης αρρωσταίνει μερικές μέρες.
«Η Κριστίνα» της είπε εκείνος ήρεμα. Η Σοφία τον κοίταξε απορημένη. «Βγαίνουμε εδώ και λίγο καιρό. Αυτή με έφερε εδώ και γενικά με προσέχει».

Η Σοφία κατέβασε το κεφάλι στα χαρτιά που είχε μπροστά της και κοίταξε τις εξετάσεις, ανίκανη να ελέγξει τα συναισθήματά της. Για μια στιγμή φοβήθηκε ότι μπορεί εκείνος να είδε την έκπληξή της. Είχε σχέση; Και πότε περίμενε να της το πει; Γιατί ένιωθε τόσο προδομένη; Τι ηλίθια που ήταν. Ήταν δυνατόν να πιστεύει ότι ήταν μόνος;

«Είσαι καλά;» τη ρώτησε εκείνος, ψάχνοντας το πρόσωπό της.
«Φυσικά» απάντησε  Σοφία λίγο βεβιασμένα. «Απλώς διαβάζω τις εξετάσεις σου».
«Μάλιστα» είπε ο Φίλιπ και η Σοφία αναγκάστηκε να τον κοιτάξει. «Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει» συμπλήρωσε μετά από μια άβολη σιωπή. Η Σοφία ένιωθε διάφανη κάτω από το καυτό βλέμμα του.
«Ελπίζω την επόμενη φορά που θα πάθεις κάτι να με ενημερώσεις πιο έγκαιρα» άλλαξε θέμα εκείνη. Το εννοούσε αυτό που έλεγε.
«Δεν είχα καταλάβει ότι σε ενδιαφέρει τόσο η ζωή μου» γέλασε εκείνος με κέφι. Η Σοφία γέλασε κι εκείνη. Είχαν αφήσει το ναρκοπέδιο πίσω τους.
«Δε με ενδιαφέρει, αλλά να…» αυτοσχεδίασε. «Έχω βγει με τον Πίτερ ένα ραντεβού και θέλω συμβουλές για το δεύτερο. Και δεν ξέρω και τι να βάλω και νιώθω λίγο άβολα και ίσως…» άρχισε να φλυαρεί αμήχανα. Δεν ήθελε να νομίζει ότι εκείνη ήταν μόνη όταν αυτός διασκέδαζε με την Κριστίνα.
«Πότε βγήκατε;» έδειξε κεραυνοβολημένος. «Δε μου είπες τίποτα».
«Σου είχα πει ότι υπάρχει ενδιαφέρον».
«Νόμιζα ότι ήταν μονόπλευρο».
«Όχι ακριβώς» του χαμογέλασε με νόημα. Εκείνος συννέφιασε λιγάκι. Μόνο λιγάκι όμως. Η Σοφία δεν μπορούσε να είναι σίγουρη για το λόγο.
«Τότε πρέπει να επιταχύνουμε μερικά πράγματα» είπε εκείνος σκεπτικός. «Πρέπει να δουλέψουμε λίγο το φλερτ, τις εξόδους και τη συμπεριφορά μέσα σε σχέση».
«Πολύ το προχωράς» του είπε εκείνη με κομμένη την ανάσα.
«Όχι εγώ. Εσύ προφανώς» είπε εκείνος κοφτά.
«Γίνε εσύ καλά και θα τα κάνουμε όλα» του είπε κεφάτη. Πραγματικά ένιωθε ανάλαφρη ξαφνικά.
«Σε δύο μέρες βγαίνω και θα έχω πολλή δουλειά στο γραφείο. Θα βρεθούμε το Σαββατοκύριακο» είπε τελεσίδικα. Η Σοφία έγνεψε θετικά. «Χαίρομαι που αποφάσισες να συνεργαστείς».
«Με τους δικούς μου όρους όμως» του είπε και του έκλεισε το μάτι. Ο Φίλιπ ξεφύσηξε αργά.
«Αυτή η γυναίκα θα με τρελάνει» μονολόγησε και η Σοφία γέλασε. Αλλά μέσα της η λέξη "γυναίκα" απλώθηκε σαν βάλσαμο.