Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 8-τι να θέλει άραγε;

«Χριστέ μου, πώς μπήκες εδώ μέσα; Χρειάζεται ειδική άδεια!» ξεφώνισε αγανακτισμένη η Σοφία λίγες μέρες μετά, ενώ ο Φίλιπ περνούσε το κατώφλι του εργαστηρίου της με φοβερή άνεση. Χαμογελούσε σαρδόνια. «Φόρα αυτό σε παρακαλώ» του είπε επιτακτικά και του πέταξε μια λευκή ρόμπα που είχε κρεμασμένη σε έναν καλόγερο. Εκείνος τη φόρεσε και προσπάθησε να την κουμπώσει αλλά δεν τα κατάφερε. Η ρόμπα ήταν αντρική αλλά το στέρνο του ξεπερνούσε τις διαστάσεις του προηγούμενου ερευνητή που δούλευε εκεί μέσα. Η Σοφία προσπάθησε να μην θαυμάσει το πώς του πήγαινε η ρόμπα και πόσο σέξι έδειχνε μέσα σε κάτι τόσο…αδιάφορο.
«Με είδε μια κοπέλα έξω να περιφέρομαι» είπε με τάχαμ λυπημένο ύφος «και με λυπήθηκε. Λόρα νομίζω ότι τη λένε».
«Ω Θεέ μου! Φίλιπ, δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να με εκθέτεις έτσι; Τι της είπες;» επέμεινε η Σοφία ενώ εκείνος περιεργαζόταν τα φιαλίδια της. Του έδωσε ένα ζευγάρι γάντια. Πάει, θα μόλυνε κάθε τι με την παρουσία του.
«Αφού ξέρει ότι είμαι χορηγός και ότι είμαστε οικογενειακοί φίλοι. Εγώ απλά είπα ότι θέλω να σε δω» είπε εκείνος και την προκάλεσε να του απαντήσει. Δεν είχε πει κάποιο ψέμα. «Ήταν πολύ φιλική» συμπλήρωσε και η Σοφία ξίνισε τα μούτρα της.
«Φαντάζομαι ότι θα έχεις συνηθίσει οι γυναίκες να κάνουν ό,τι θες, ακόμα και να σου δώσουν πρόσβαση σε χώρους με πρωτόκολλο ασφαλείας» του είπε. «Και πες μου σε παρακαλώ, τι κάνεις εδώ μέσα;»
«Αν είχες έρθει στο ραντεβού μας δε θα χρειαζόταν να το παίξω Επικίνδυνες Αποστολές!» είπε εκείνος και γέλασε ανάλαφρα. Η Σοφία κοίταξε τα ολόλευκα δόντια του, τα γεμάτα χείλη του και τον τρόπο που το στέρνο του ανεβοκατέβαινε με το τράνταγμα του γέλιου του. Πόσες φορές είχε σκεφτεί πώς θα ήταν να τον χάιδευε, πώς θα ήταν το φιλί του; Αλλά όχι πια. Αυτή τη στιγμή ήθελε απλά να τον δείρει.
«Ποιο ραντεβού; Εσύ αποφάσισες και διέταξες. Περίμενες να έρθω;» τον προκάλεσε. Εκείνος σοβάρεψε.
«Σε περίμενα στο πάρκινγκ μέχρι τις 18:15 και σκέφτηκα ότι μπορεί να ξεχάστηκες. Δεν πίστεψα ότι δεν είχες σκοπό να έρθεις» είπε ήρεμα αλλά η Σοφία διέκρινε ένα τόνο παράξενο στη φωνή του. Σαν έκπληξη, σαν απογοήτευση…
«Φίλιπ, με φέρνεις σε δύσκολη θέση. Χθες κιόλας μίλησα στον καθηγητή μου και αναγκάστηκα να του πω ότι δε μου άρεσε που σου έδωσε το κινητό μου. Σήμερα με εξέθεσες στη Λόρα. Αύριο τι θα κάνεις; Θα με βγάλεις στις εφημερίδες;» του είπε. «Δε νιώθω άνετα να βγαίνω και δε νομίζω ότι έχουμε κάτι να πούμε. Ναι, είμαστε οικογενειακοί φίλοι, και ναι, τυχαίνει να είμαστε στην ίδια πόλη αυτό το διάστημα, αλλά μη νιώθεις την υποχρέωση να περάσεις χρόνο μαζί μου. Είμαι καλά, είσαι καλά, ας συνεχίσουμε όπως ήμασταν. Χάρηκα που σε είδα» του είπε με μια ανάσα και σταμάτησε. Πρέπει να τον είχε πείσει. Την κοιτούσε αμίλητος. Λίγο εγωισμό να είχε έπρεπε να φύγει.
«Δε νιώθω καμία υποχρέωση» της είπε αυστηρά, σμίγοντας τα φρύδια του με έναν τρόπο που προμήνυε καταιγίδα. «Θέλω να περάσω χρόνο μαζί σου» της είπε τονίζοντας την πρώτη λέξη.
«Εγώ δεν έχω χρόνο να περάσω μαζί σου» του είπε η Σοφία, τονίζοντας το «έχω».
«Ολοκλήρωσε αυτό που έχεις να κάνεις και πάμε για φαγητό. Έχω κάτι που θέλω να συζητήσω μαζί σου» της είπε και η Σοφία έσφιξε τα δόντια της. Δεν καταλάβαινε με τίποτα αυτός ο άνθρωπος.
«Έχω τουλάχιστον μία ώρα δουλειά ακόμα» του είπε και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος αποφασιστικά.
«Δώσε μου κάτι να διαβάσω και θα περιμένω» είπε ήρεμα και κάθισε σε ένα σκαμπό.
Η Σοφία κοίταξε τριγύρω. Βρήκε ένα περιοδικό και του το έδωσε.
«Να, ορίστε. Διάβασε το Biology Today του προηγούμενου μήνα. Να δω τι θα καταλάβεις» ειρωνεύτηκε.
«Θα κοιτάζω τις εικόνες» ειρωνεύτηκε κι αυτός και το άνοιξε. Η Σοφία τον κοίταξε. Πραγματικά χάζευε το περιοδικό. Δεν την κοιτούσε. Ήταν αποφασισμένος να μείνει εκεί και να την περιμένει. Ξεφύσηξε αγανακτισμένη.

Κάθισε στο μικροσκόπιό της και δούλεψε. Ναι, δούλεψε. Με τον Φίλιπ να κάθεται σε απόσταση δύο μέτρων από εκείνη και να διαβάζει το περιοδικό. Η Σοφία ήταν σίγουρη ότι αυτό ήταν το πιο τρελό σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

«Α! Αυτό το έχεις γράψει εσύ!» τον άκουσε να λέει με ενθουσιασμό και γύρισε προς το μέρος του. Διάβαζε κάτι.
«Ναι, μάλλον» του είπε αδιάφορα και κοίταξε το ρολόι της. Είχαν περάσει πενήντα λεπτά. Πότε κιόλας; Καθόταν τόση ώρα ήσυχος;
«Δεν καταλαβαίνω λέξη αλλά ωραίο φαίνεται» της είπε και εκείνη γέλασε άθελά της. Έβγαλε τη ρόμπα της. Δεν ήθελε να τον ταλαιπωρεί άλλο.
«Φίλιπ, έλα, πάμε» του είπε κοφτά, δείχνοντας ότι δε θέλει να βγει μαζί του. «Πραγματικά θέλω να δω τι έχεις να μου πεις, μήπως και τελειώνει όλη αυτή η κατάσταση».
«Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;» τη ρώτησε ενώ εκείνη περιφερόταν στο χώρο και έσβηνε λαμπάκια, διακόπτες και μηχανήματα. Εκείνη έγνεψε αρνητικά.
«Θα πάμε για φαγητό και θα ήθελα στις εννιά να είμαι σπίτι μου» του είπε αποφασιστικά. Εκείνος συμφώνησε.
«Έχουμε πολλά να πούμε» της είπε εκείνος σοβαρά. «Ίσως πάρει περισσότερο».
«Δεν έχουμε πολλά να πούμε εμείς οι δύο. Ποτέ δεν είχαμε» του είπε και ήξερε ότι έλεγε ψέματα. Κάποτε μιλούσαν ώρες, έπαιζαν επιτραπέζια και τη συμβούλευε. Εκείνος όμως έδειχνε να μην τα θυμάται αυτά. Ούτε εκείνο το βράδυ… Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί γι’ αυτό ή να λυπηθεί. Να λυπηθεί που η μεγαλύτερη ήττα της ζωής της είχε περάσει τόσο απαρατήρητη από εκείνον.
«Πάμε» είπε εκείνος ανοίγοντας την πόρτα του εργαστηρίου για εκείνη. Είχε βγάλει τη ρόμπα και είχε μείνει με το κασμιρένιο πουλόβερ και το στενό τζιν του. Ήταν απλά πανέμορφος. Σαν μοντέλο σε περιοδικό. Σου έκοβε την ανάσα. Σε ανάγκαζε να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να τον χαζέψεις. Διάολε, αν ήταν λίγο πιο άσχημος…
«Πάμε» είπε εκείνη παραιτημένη και τον ακολούθησε. Μέσα της έτρεμε άλλο ένα βράδυ μαζί του, ντρεπόταν για την ατημέλητη εμφάνισή της, αλλά την έτρωγε η περιέργεια να μάθει τι είχε να της πει.




8 σχόλια:

  1. Μακάρι να μην περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα το πρωί για να μάθουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αφου σημερα ειναι Παρασκευη!Δικαιουμαστε να μαθουμε!Συγγραφεα της καρδιας μας γραφεις υπεροχα!Εγω ταυτοχρονα διαβαζω και τις παλιες ξανα και ξανα!Δεν μπορω να ξεχωρησω ποια ιστορια ειναι η αγαπημενη μου!Η καθε μια ειναι ξεχωριστη!Και το ιδιο και αυτη η καινουρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Oti tin goustari alla epidi itan stin mesi o aderfos tis den mporouse na kani katii
    Gewrgia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αφου σημερα ειναι Παρασκευη!Δικαιουμαστε να μαθουμε!Συγγραφεα της καρδιας μας γραφεις υπεροχα!Εγω ταυτοχρονα διαβαζω και τις παλιες ξανα και ξανα!Δεν μπορω να ξεχωρησω ποια ιστορια ειναι η αγαπημενη μου!Η καθε μια ειναι ξεχωριστη!Και το ιδιο και αυτη η καινουρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://anonymoigr.blogspot.com/2015/09/blog-post_5866.html?m=0 Διαβασα αυτο το αρθρο και μου αρεσε πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή