Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Κεφάλαιο 6-αναπολήσεις...

Η Σοφία προσπάθησε να συγκεντρωθεί αλλά δεν μπορούσε. Σκέφτηκε νευριασμένη ότι είχε δίκιο τόσα χρόνια που απέφευγε τις συναναστροφές με άντρες. Σου απορροφούν πολύ χρόνο και σκέψη. Από το πρωί είχε συνεχώς στο μυαλό της το βράδυ που πέρασε με τον Φίλιπ. Αυτό που της είπε στο τέλος, ο τρόπος που την κοιτούσε, η επιμονή του να την ξαναδεί. Είχε κάνει την καρδιά της και το μυαλό της χίλια κουβάρια.

Για ποιο λόγο ήθελε να την ξαναδεί; Απαντούσε με δυσφορία τις απαντήσεις του και σίγουρα δεν του κέντρισε το ενδιαφέρον με τις γνώσεις της για το θαλάσσιο οικοσύστημα. Επίσης εμφανισιακά σίγουρα δεν τον γοήτευσε. Οι γυναίκες μέσα στο εστιατόριο καθώς και στο δρόμο τον έγδυναν με τα μάτια. Γυναίκες ντυμένες με κομψά ρούχα, σέξι ρούχα, προσεγμένα ρούχα. Μακιγιαρισμένες με προσοχή, χτενισμένες και περιποιημένες. Θα πρέπει να είναι τυφλός κάποιος για να διαλέξει μια αδιάφορη κοπελίτσα με τζιν και φούτερ και κοκάλινα γυαλιά.

Είχε κάνει μια έρευνα στο ίντερνετ για εκείνον. Ο Φίλιπ είχε φτιάξει μια μικρή αυτοκρατορία με εταιρείες και συγκαταλεγόταν στους πιο ικανούς νεαρούς επιχειρηματίες με προσωπική περιουσία γύρω στα 95 εκατομμύρια δολάρια. Το όνομά του είχε συνδεθεί με τρεις τέσσερις γυναίκες, δύο εκ των οποίων επώνυμες, αλλά όλες πανέμορφες. Η τελευταία ήταν ένα διάσημο μοντέλο και έμειναν μαζί δύο χρόνια. Είχαν αρραβωνιαστεί αλλά δεν έφτασαν στα σκαλιά της εκκλησίας. Άρα, δεν ήταν παντρεμένος. Δεν ένιωσε ακριβώς ανακουφισμένη, αλλά όχι και τελείως αδιάφορη.

Ο έρωτας που ένιωθε για εκείνον πριν από τόσο καιρό είχε ποτίσει όλο της το είναι. Δεν τον αγαπούσε πια, πώς θα ήταν δυνατόν, αλλά η καρδιά της είχε πάντα έναν τρόπο να της θυμίζει ότι ο Φίλιπ ήταν ο μόνος άνθρωπος που την είχε κάνει κάποτε να χτυπάει.

Όταν τον είχε πρωτοδεί, εκείνη ήταν 12 χρονών και εκείνος 19. Τον είχε φέρει ο Αλεξ για διακοπές και πέρασαν μαζί μία βδομάδα στο πατρικό της. Η Σοφία θυμάται να σκέφτεται ότι είναι όμορφος και μέσα στην παιδική αθωότητά της είχε δηλώσει στη νταντά της ότι όταν μεγαλώσει θα τον παντρευτεί. Τον ξαναείδε όταν ήταν 14 και τον ερωτεύτηκε. Κανονικά. Μέχρι τα 16 της ζούσε για εκείνον. Ήταν πιο μεγάλος από εκείνη και το ήξερε ότι δεν είχε ελπίδα, αλλά τον αγαπούσε. Τον είχε θεοποιήσει στο μυαλό της. Δεν ήταν μόνο ότι ήταν όμορφος, καλλιεργημένος και γοητευτικός. Τώρα που τα έβλεπε τα πράγματα πιο ψυχρά καταλάβαινε ότι στο πρόσωπό του είχε βρει κάποιον να αγαπάει. Δεν είχε μητέρα, ο πατέρας της δούλευε νυχθημερόν και ο αδερφός της έλειπε. Χρειαζόταν κάποιον για να του καταθέσει την αγάπη της. Και βρήκε εκείνον. Τον κοιτούσε κρυφά όταν εκείνος ήταν απορροφημένος σε κάτι άλλο, είχε κρυμμένες φωτογραφίες του στα τετράδιά της, ρωτούσε τον αδερφό της συνέχεια τι κάνει. Το νεαρό της ηλικίας της δεν είχε υποψιάσει κανέναν. Εκτός φυσικά από ένα άτομο. Και δυστυχώς το πιο ακατάλληλο για να τη συμβουλεύσει. Η Σοφία εντωμεταξύ έλιωνε από αγάπη. Μετρούσε ανάποδα τις μέρες μέχρι να έρθουν γιορτές και να τον ξαναδεί. Κι εκείνος ήταν πολύ ευγενικός μαζί της και δυσκόλευε την κατάσταση. Περπατούσαν μαζί, μιλούσαν ώρες ατελείωτες λες και ήταν συνομήλικοι. Τη συμβούλευε και της έστελνε κάρτες από το εξωτερικό όταν ταξίδευε. Είχαν πολύ ζεστή σχέση. Μέχρι εκείνο το απαίσιο βράδυ. Γιατί; Χίλιες φορές γιατί. Γιατί πήγε να υποδυθεί κάτι που δεν ήταν; Γιατί δεν έμεινε στη σκιά, να τον κοιτάει πίσω από παράθυρα και να τον αγαπάει από μακριά; Τι περίμενε ότι θα βγει;

Είχαν περάσει πέντε μέρες από το δείπνο τους και δεν είχε ηρεμήσει καθόλου. Τον σκεφτόταν συνέχεια. Όχι τόσο εκείνον όσο τη δική της κατάσταση. Δεν ένιωθε άβολα με την κοινωνική αδεξιότητά της. Δεν της ήταν απαραίτητο όλο αυτό το παιχνιδάκι της κοινωνικής δικτύωσης, αλλά ίσως ένιωθε για πρώτη φορά ότι είχε χάσει χρόνο από τη ζωή της. Ότι θα μπορούσε να έχει ζήσει πιο πολλά. Να έχει ταξιδέψει, να έχει χορέψει μέχρι πρωίας, να έχει φορέσει ένα κοντό φόρεμα.

Δεν ήξερε από πού να αρχίσει και μάλλον δε θα το επιχειρούσε, αλλά αργά μέσα της γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο ότι εκδικήθηκε τον εαυτό της ενώ δεν έφταιγε. Ήταν ανώριμη, δεν ήξερε πώς να τον προσεγγίσει. Εκείνος αντέδρασε άσχημα, αλλά ούτε εκείνος έφταιγε. Το σοκ θα πρέπει να ήταν μεγάλο. Κανείς δεν έφταιγε αλλά μόνο αυτή έμεινε πίσω.

Ίσως ήταν καιρός να βγει εκεί έξω και να αρχίσει να ζει. Στο φως. Όχι στο σκοτάδι.



2 σχόλια:

  1. εχω πορωθη με την καινουργια σου ιστορια !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εγω ως καινουρια μπορω να πω ειναι πολυ ενδιαφερον η συγκεκριμενη ιστορια απορω πιο ειναι ο τιτλος παντως ειναι πολυ ωραια εχει αυτο το κατι που σε προοθει να διαβασει παρακατω

    ΑπάντησηΔιαγραφή