Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 5-ζέστη σήμερα ε;

Η Σοφία ίσιωσε το παντελόνι της νευρικά λες και φορούσε φούστα και φαίνονταν τα πόδια της. Καθόταν στο πολυτελές τζιπ του Φίλιπ και κατευθύνονταν σε ένα «φανταστικό ιταλικό που είχε ανακαλύψει τον περασμένο μήνα» στη Βοστόνη. Άραγε πόσο καιρό ήταν εδώ και τι έκανε;

Kοίταξε τα φώτα της πόλης γύρω της και δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί. Πόσο καιρό είχε να βγει; Έμενε σε ένα μικρό διαμέρισμα μέσα στην πανεπιστημιούπολη και σπάνια έβγαινε με φίλους. Μόνο σούπερ μάρκετ πήγαινε και κυρίως ψώνιζε πράγματα μέσω ίντερνετ.
«Ελπίζω να σου αρέσει το ιταλικό» είπε εκείνος σπάζοντας την αμήχανη σιωπή. Η Σοφία έγνεψε θετικά αλλά δε μίλησε. Έδειχνε πολύ ευδιάθετος. Την εκνεύριζε αυτό. Εκείνη ήταν ράκος και αυτός ήταν χαλαρός. Το πρωί που ξύπνησε δεν πίστευε ούτε μία στο εκατομμύριο ότι το βράδυ θα βρισκόταν στο αμάξι του Φίλιπ και θα πήγαιναν για φαγητό. Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια που είχε να τον δει είχε αποκτήσει στο μυαλό της μυθικές, σατανικές διαστάσεις. Ήταν ο τρόμος της, ο λόγος που είχε κλειστεί τόσο στον εαυτό της.
«Πόσο καιρό είσαι εδώ;» τη ρώτησε.
«Μετά το πτυχίο μου ήρθα αμέσως στο Χάρβαρντ για το διδακτορικό μου. Είναι η έκτη χρονιά μου και νομίζω ότι μου αρέσει. Νιώθω άνετα» του είπε σχεδόν αμυντικά. Εκείνος πληκτρολόγησε κάτι στην κονσόλα του αυτοκινήτου και ήχοι τζαζ πλημμύρισαν την ατμόσφαιρα. Ωραία, σκέφτηκε η Σοφία. Αυτό που έλειπε. Λίγος ρομαντισμός.
«Εγώ θα μείνω εδώ άλλους τρεις μήνες περίπου» την έβγαλε από τη δύσκολη θέση να τον ρωτήσει πώς βρέθηκε στο δρόμο της. «Οι επιχειρήσεις μου απαιτούν να ταξιδεύω πολύ. Αν και τα κεντρικά γραφεία μας είναι στη Νέα Υόρκη έχω υποκαταστήματα σε δέκα πόλεις στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και μερικές στην Ασία» είπε και άκουσε στη φωνή του το καμάρι.
«Και τι ακριβώς κάνεις;» τόλμησε να τον ρωτήσει. Όσο μιλούσε εκείνος ήταν καλύτερα.
«Δεν ξέρεις;» τη ρώτησε με ειλικρινή έκπληξη. Η Σοφία δεν απάντησε. «Ίδρυσα μια εταιρεία επενδύσεων και ουσιαστικά ανήκει πια στην πρώτη δεκάδα των πιο ισχυρών εταιρειών στον τομέα».
«Τα κατάφερες δηλαδή» του είπε ήρεμα, προσπαθώντας να ελέγξει την ειρωνεία της. Ο Φίλιπ είχε σπουδάσει με τον αδερφό της σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά με υποτροφία. Δεν ήταν φτωχός, αλλά φυσικά δεν είχε την οικονομική άνεση των γονιών της και υπό κανονικές συνθήκες δε θα κατάφερνε να σπουδάσει σε τόσο καλό πανεπιστήμιο. Ανέκαθεν όμως καταλάβαινε τη δίψα του για επιτυχία. Στις λίγες συζητήσεις που είχαν κάνει οι δυο τους της έλεγε ότι θέλει να πετύχει, να γίνει γνωστός και να εξασφαλίσει στους δικούς του ένα καλύτερο αύριο.
«Ναι, μπορώ να πω πως ναι» είπε εκείνος μονολογώντας και μετά στράφηκε φευγαλέα σε εκείνη. «Βέβαια η επιτυχία ορίζεται από κάθε άνθρωπο διαφορετικά, οπότε…» άφησε την πρόταση μισοτελειωμένη.

Η απόσταση μέχρι το εστιατόριο δεν ήταν πάνω από δέκα λεπτά. Πάρκαρε με άνεση στο άνετο πάρκινγκ και πετάχτηκε γρήγορα για να της ανοίξει την πόρτα. Η Σοφία είχε ξεσυνηθίσει σε αυτές τις αβρότητες και χαμογέλασε άθελά της.
Κάθισαν σε ένα μικρό τραπέζι και παρήγγειλαν φαγητό για τρία άτομα. Ο Φίλιπ τη διαβεβαίωσε ότι τρώει πολύ και ότι και εκείνη θα απολάμβανε το φαγητό.
«Εσύ;» τη ρώτησε αφού έδωσαν την παραγγελία.. Δεν είχε γλυτώσει. Έπρεπε να μοιραστεί κάποια πράγματα κι εκείνη.
«Εγώ τα ξέρεις…» του είπε απλά. «Δουλεύω στο πανεπιστήμιο και ελπίζω κάποια στιγμή να έχω τη δική μου ομάδα και να κάνω έρευνα σε κάτι άλλο αν αυτό πάει καλά και ολοκληρωθεί με επιτυχία».
«Σου αρέσει αυτό που κάνεις; Αρκετά για να έχεις παραμελήσει τόσο την προσωπική σου ζωή;» της είπε εκείνος, μπαίνοντας αμέσως στο ψητό. Έτσι ήταν ο Φίλιπ. Δεν τα στρογγύλευε τα πράγματα. Όμως η Σοφία ένιωσε θιγμένη. Κατάλαβε ότι αναφερόταν στην ατημέλητη εμφάνισή της.
«Δεν παραμελώ την προσωπική μου ζωή. Απλώς δεν έχω» απάντησε ξερά εκείνη. «Η επιστήμη μου είναι πιο σημαντική για μένα από μερικές επιπόλαιες φιλίες».
«Εσύ ήσουν γεμάτη ζωή. Τι έγινε;» ρώτησε και η Σοφία χαμογέλασε πικρά. Αν ήξερε…
«Μεγάλωσα» του είπε απλά.
«Για μένα είσαι πάντα μικρή» της είπε τρυφερά και η Σοφία ένιωσε την επιθυμία να βρίσει. Πάλι τα ίδια. Η μικρή. Η αδερφή του Αλεξ. Η άπειρη.
«Τι κάνουν οι δικοί σου;» τον ρώτησε για να αλλάξει συζήτηση.
«Τους αγόρασα μια εξοχική κατοικία στην Κορνουάλη και περνούν εκεί τα γεράματά τους. Πάω πολύ συχνά εκεί. Θυμάσαι που είχαμε πάει κάποτε;» τη ρώτησε.
«Ναι, ναι, φυσικά» είπε ουδέτερα. Αν θυμόταν; Είχαν πάει για μία εβδομάδα μαζί με τον αδερφό της να επισκεφτούν κάποια θεία του που έμενε στην περιοχή και οι τρεις τους πέρασαν τέλεια. Βέβαια εκείνη ήταν πολύ μικρότερη και τα αγόρια περνούσαν πιο πολύ χρόνο μόνα τους, αλλά ωστόσο κάθε ευκαιρία να βλέπει τον Φίλιπ ήταν πολύτιμη.
«Και οι δικοί σου;» τη ρώτησε και η Σοφία απόρησε. Δεν ήξερε;
«Ο πατέρας μου ασχολείται με τις επιχειρήσεις μας αλλά έχει πουλήσει μεγάλο κομμάτι πια και προσπαθεί να αποσυρθεί» είπε και ήπιε μια γουλιά από το λευκό κρασί που τους είχαν σερβίρει. Ήταν υπέροχο. Ο Φίλιπ ήταν πάντα λάτρης του καλού κρασιού. Εκείνη έπινε ό,τι τη σέρβιραν, παρόλο που στο πατρικό της στη Φλόριντα υπήρχε ένα κελάρι αξίας χιλιάδων δολαρίων.
«Και…η Σάρλοτ;» τη ρώτησε σχεδόν ντροπαλά, γνωρίζοντας ότι μιλάει για ένα ευαίσθητο θέμα.
«Η Σάρλοτ νομίζω ότι είναι κάπου στην Γαλλία και παραθερίζει. Δεν έχω ιδέα. Το έσκασε με έναν μικρότερο άντρα και χώρισε με τον πατέρα μου» του είπε βιαστικά. Δεν ήθελε να το συζητάει άλλο. Η Σάρλοτ ήταν μια κοινή πόρνη, αλλά κάποτε νόμιζε ότι ήταν το στήριγμά της. Είχε αφεθεί στις γυναικείες φροντίδες της και πίστευε ότι είχε βρει μια νέα μητέρα, αλλά αποδείχτηκε πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Πολύ κατώτερη γενικά.
«Νομίζω καλύτερα» σχολίασε ο Φίλιπ και ήταν η πρώτη φορά που έλεγε κάτι γι’ αυτό. Η Σοφία ένιωθε πάντα ότι την αντιπαθούσε αλλά δεν το είχε εκφράσει ποτέ. Η Σάρλοτ έκανε όλο τον κόσμο να νιώθει αμήχανα. Ακουμπούσε πολύ τους άντρες, γελούσε δυνατά, έκανε απρεπή σχόλια σε γυναίκες. Ήταν μια βόμβα έτοιμη να σκάσει.
«Πώς είναι δυνατόν να μην το ξέρεις; Το διαζύγιο την έκανε μια πάμπλουτη γυναίκα. Δε σου το είπε ο Αλεξ;»
«Εγώ και ο Αλεξ…» κόμπιασε εκείνος και έστρωσε την λινή πετσέτα στα πόδια του «έχουμε χαθεί εδώ και λίγα χρόνια» την αιφνιδίασε. Τον κοίταξε με μισάνοιχτο στόμα χωρίς να λέει κάτι. Εκείνος ένιωσε την ανάγκη να εξηγήσει. «Έμπλεξα με το στήσιμο της εταιρείας και απομονώθηκα λιγάκι. Δεν είναι ότι τσακωθήκαμε» την πρόλαβε. «Απλώς δεν κάνουμε πια παρέα. Τον αγαπώ και ό,τι χρειαστεί θα είμαι εκεί, αλλά δεν έχουμε επαφή».
«Δεν είχα ιδέα. Δε μου είχε πει τίποτα» ψέλλισε εκείνη. Της φαινόταν πολύ άσχημο όλο αυτό. Οι δυο τους ήταν αχώριστοι φίλοι. Σαν αδέρφια. Ζήλευε το δέσιμό τους, τον τρόπο που ο ένας προλάβαινε τη σκέψη του άλλου, τη διακριτική υποστήριξη, την δυναμική αλληλεγγύη. Ήταν κρίμα να χαθεί μια τέτοια φιλία. Κι χωρίς κάποιο λόγο. Έτσι απλά. Επειδή «δεν είχαν χρόνο».
«Γιατί;» γέλασε εκείνος. «Τον είχες ρωτήσει ποτέ αν με βλέπει;»
«Η αλήθεια είναι πως όχι» παραδέχτηκε. Ο σερβιτόρος διέκοψε τη συζήτηση και ακούμπησε μια σαλάτα και μερικά ορεκτικά. Η Σοφία τσίμπησε λίγο αλλά δεν είχε όρεξη.
«Άλλωστε απ’ ό,τι ξέρω ο Αλεξ είναι πια διπλωματικός ακόλουθος. Πού είναι αλήθεια;» τη ρώτησε με ενδιαφέρον.
«Στο Μακάο, νομίζω» είπε χιουμοριστικά. «Σίγουρα στην Κίνα, αλλά κάθε μήνα μετακινείται. Έχω χάσει την μπάλα». Ο αδερφός της είχε ανέκαθεν έφεση στις ξένες γλώσσες και ονειρευόταν να γίνει διπλωμάτης. Τα είχε καταφέρει πριν από τρία χρόνια να μπει στο διπλωματικό σώμα και ταξίδευε συνεχώς έκτοτε.
«Χαίρομαι που τα κατάφερε» είπε ζεστά ο Φίλιπ και κατάλαβε ότι το εννοούσε.
«Ίσως επικοινωνήσω μαζί του και την επόμενη φορά που θα είμαστε στην ίδια ήπειρο, να κανονίσουμε μια συνάντηση» της είπε και η Σοφία χαμογέλασε.


Απόλαυσαν το δείπνο τους συζητώντας ανάλαφρα, για πιο ουδέτερα θέματα. Η Σοφία έφαγε πιο πολύ από όσο θα ήταν ίσως κομψό για μια γυναίκα, αλλά το πιάτο της, ένα ριζότο με θαλασσινά, ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που είχε φάει. Αναρωτήθηκε πόσο καιρό είχε να φάει κανονικά, ένα σπιτικό φαγητό ή σε ένα εστιατόριο της προκοπής. Έτρωγε συνεχώς τυποποιημένα φαγητά, ντελίβερι και σάντουιτς. Οι γευστικοί κάλυκές της είχαν ατονήσει. Μέχρι απόψε. Μέχρι να μπει ξανά στη ζωή της ο Φίλιπ και να ξυπνήσει κάθε επιθυμία, κάθε αίσθηση μέσα της.

Τέλειωσαν το δείπνο τους με μια υπέροχη πανακότα που τη μοιράστηκαν και αφού ο Φίλιπ πλήρωσε αγνοώντας την προσπάθειά της να πληρώσει το μερίδιό της, μπήκαν στο αμάξι. Την πήγε μέχρι την εστία που έμενε και της άνοιξε ξανά την πόρτα για να κατέβει από το αμάξι.
«Χαίρομαι πολύ που έχω κάποιον στην πόλη» είπε εκείνος ενθουσιασμένος. «Θα χαρώ πολύ να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί». Η Σοφία ήθελε να ουρλιάξει. Όχι! Και πάλι όχι! Εντάξει ένα δείπνο, αλλά όχι δεύτερο. Νιώθω το στομάχι μου κόμπο.
«Είμαι λίγο απασχολημένη με την έρευνά μου, Φίλιπ. Δώσε μου την κάρτα σου και θα σε πάρω εγώ αν είναι» είπε ήρεμα. Εκείνος την κοίταξε διερευνητικά.
«Σοφία, δεν έχει γεννηθεί η γυναίκα που θα μου πει όχι» της είπε χαμογελώντας σατανικά. Τον είχε εκνευρίσει. Της άρεσε που τσαλάκωσε την ματαιοδοξία του έστω και λίγο.
«Τις έχεις γνωρίσει όλες;» ειρωνεύτηκε εκείνη με τη σειρά της. Εκείνος δάγκωσε το κάτω χείλος του. Η Σοφία προσπάθησε να μη κοιτάξει. Διάολε, δεν κρατήθηκε. «Ή μόνο τις εύκολες;» κοκκίνισε από τα νεύρα της. Γιατί την κατέτασσε σε αυτές που θα παραδίδονταν αμαχητί; Δεν ήταν πια 17 χρονών.

«Μπράβο» είπε εκείνος ήρεμα. «Κράτα το αυτό το πάθος. Θα μας χρειαστεί» της είπε και αφού της έκλεισε το μάτι, μπήκε στο αμάξι και απομακρύνθηκε γκαζώνοντας. 


6 σχόλια:

  1. Ένα χαρακτηριστικο δείγμα της καλυτερης γραφης σου,επέτρεψε μου να πω..Τι κάνει το καλοκαίρι και οι γεματες μπαταρίες,ε;Άντρας που ξέρει τι θέλει και γρήγορες,έντονες εξελίξεις!Κι ααυτοί οι ατακαδορικοι διάλογοι.....αχ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. συγγραφεα μας πρωταγωνιστρια εχεις βρει??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οοοο τι της ειπε !!!!! Κατι μου λεει οτι θα την βγαλει απο εργαστιριο για παντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτες τις μερες που ανεβαζες συγγραφεα μας δεν ανοιξα να δω αν ειχε καινουρια ιστορια και τελικα ειχε!
      Παρα πολυ ωραια ιστορια και επειδη αργησα να το πω: καλη συνεχεια !

      Διαγραφή
  5. Οοοο τι της ειπε !!!!! Κατι μου λεει οτι θα την βγαλει απο εργαστιριο για παντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή