Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 4-μεγάλη στιγμή, τώρα είναι η μεγάλη στιγμή

«Δεν ξέρω σε τι γυναίκες έχεις συνηθίσει, αλλά αυτή η συγκεκριμένη δε σηκώνει διαταγές» απάντησε γλυκά η Σοφία, αλλά με ένα ύφος που έδειχνε με απόλυτη σαφήνεια ότι είχε εκνευριστεί. Ο Φίλιπ δεν έδειξε να εκπλήσσεται, παρόλο που πάντα ήταν ήρεμη και γλυκιά όταν της μιλούσε στο παρελθόν.
«Τι ηλίθια συμπεριφορά είναι αυτή; Γιατί έκανες ότι δε με ήξερες;» τη ρώτησε και σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος του. Η Σοφία αναγνώρισε την αμυντική στάση και επιτέθηκε ξανά.
«Ούτε κι εσύ έτρεξες ακριβώς να με αγκαλιάσεις» ειρωνεύτηκε.
«Με συγχωρείς» είπε εκείνος και χωρίς καλά καλά να καταλάβει, την πλησίασε με ένα γρήγορο βήμα και την έσφιξε πάνω του. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Για το κλάσμα δευτερολέπτου που τον ένιωσε πάνω της μεταφέρθηκε σε εκείνες τις δύο ολόκληρες φορές που την είχε αγκαλιάσει και την είχε φιλήσει αδερφικά στο μάγουλο. Αδερφικά εκ μέρους του δηλαδή. Γιατί εκείνη είχε συγκλονιστεί. Και σήμερα… Το άρωμά του δεν είχε αλλάξει. Μύριζε πάντα υπέροχα, σαν να είχε βγει μόλις από το ντους. Αλλά όχι έντονα. Διακριτικά. Τόσο όσο να θέλεις να πλησιάσεις τη μύτη σου κοντά στο δέρμα του και να προσπαθήσεις να ξεδιαλύνεις τα αρώματα. Σαπούνι, εσπεριδοειδή, μπαχαρικά. Και κάτι άλλο. Αρρενωπότητα, τεστοστερόνη, σεξουαλικότητα που σπάει κόκκαλα.

Απομακρύνθηκε αμέσως από κοντά της και την κοίταξε διερευνητικά. «Δεν είπα κάτι για να μη σε φέρω κι άλλο σε δύσκολη θέση. Σκέφτηκα ότι μπορεί να σου προκαλέσω κάποιο πρόβλημα στη δουλειά σου. Κάτι. Δεν ξέρω» είπε με ειλικρίνεια και η Σοφία δεν μπόρεσε παρά να θαυμάσει την οξύνοιά του. Πάντα ήταν έξυπνος, αλλά δεν είχε συνειδητοποιήσει πόση διαίσθηση είχε, πόσο καλά την καταλάβαινε.
«Καμία σχέση» του είπε αδιάφορα και έσπευσε να τα μπαλώσει. «Απλώς ένιωσα λίγο άβολα. Νόμιζα ότι δε με αναγνώρισες και…».
«Αλήθεια πίστεψες ότι δε σε αναγνώρισα;» την διέκοψε και ανασήκωσε τα φρύδια του με εμφανή έκπληξη. «Τόσα χρόνια φίλοι με τον αδερφό σου και έχω περάσει σπίτι σας γιορτές και ένα σωρό καλοκαίρια. Πώς είναι δυνατόν;» τη ζόρισε. Η Σοφία δεν απάντησε. Απλώς αναστέναξε.
«Σοφία, θα επαναλάβω λίγο πιο ευγενικά αυτή τη φορά» της είπε πιο ήπια. «Θες να πάμε για ένα ποτό; Είμαστε στην ίδια πόλη και χάρηκα πολύ που σε είδα».
«Νόμιζα ότι είχες κάπου να πας» του είπε εκείνη.
«Το ακύρωσα» είπε κοφτά.
«Φίλιπ, έχω ακόμα δουλειά εδώ και δεν είμαι πολύ για εξόδους και τέτοια. Αν θες κάποια άλλη στιγμή, αλλά να το ξέρω από πριν» του ξεκαθάρισε.
«Νόμιζα ότι εμείς οι δύο ήμασταν φίλοι» της είπε και άκουσε στη φωνή του ένα ίχνος λύπης.
«Με τον Αλεξ ήσουν φίλος. Εγώ ήμουν απλώς η αδερφή του φίλου σου.  Εκτιμώ την πρότασή σου, αλλά δεν είμαι και πολύ κοινωνική και δεν ξέρω τι έχουμε να πούμε» επέμεινε.
«Θα μιλάω εγώ. Έλα» της είπε και την έπιασε από τον καρπό. Η Σοφία απόρησε με το θράσος του. Δεν είχε επιλογή. Θα έκανε σκηνή αυτός.
«Μία ώρα» του είπε κοφτά και έβγαλε τη ρόμπα της. Επιθεώρησε τα ρούχα της γρήγορα. Φορούσε ένα στενό τζιν και ένα απλό μακό μπλουζάκι. «Να πάμε κάπου…να είμαστε άνετα» του είπε. «Δεν περίμενα να βγω με έναν εκατομμυριούχο απόψε» ειρωνεύτηκε.
«Κόψε τις εξυπνάδες και βγάλε τα γυαλιά» της είπε επίμονα.
«Αν βγάλω τα γυαλιά δε θα βλέπω πού πάω».
«Φόρα φακούς τότε» της είπε εκείνος.
«Δεν έχω».

Ο Φίλιπ την κοίταξε με περιέργεια. «Πώς είναι δυνατόν; Είσαι νέο κορίτσι και δεν έχεις φακούς; Είσαι σίγουρη ότι δε βλέπεις χωρίς τα γυαλιά;»
«Τελείως σίγουρη. Έχω 4 βαθμούς μυωπία σε κάθε μάτι. Αρκετό σοκ θα είναι για τον κύκλο σου η πρόχειρη εμφάνισή σου, να μη φάω και καμιά τούμπα και σε κάνω ρεζίλι».
«Θεέ μου, δύο μέτρα γλώσσα έχεις!» γέλασε εκείνος. «Πότε άλλαξες τόσο;».
«Έχεις να με δεις 10 χρόνια. Είχα χρόνο να αλλάξω» επέμεινε στο δεικτικό της τόνο.
«Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια;» έδειξε μόλις να το συνειδητοποιεί.
Δέκα χρόνια και τρεις μήνες σκέφτηκε η Σοφία και μετάνιωσε που θυμόταν την τελευταία φορά που τον είχε δει. Είχε προσπαθήσει τόσο πολύ να την ξεχάσει.
«Το δεκανίκι του χρόνου είναι πιο ισχυρό και από το ρόπαλο του Ηρακλή πού λέει και η παροιμία της πατρίδας σου» του είπε με μια δόση χιούμορ. Ο Φίλιπ ήταν Βρετανός και η Σοφία λάτρευε ανέκαθεν τον τρόπο που πρόφερε κάθε λέξη. 
«Ωραία η πολιτισμική αναφορά» της είπε και χαμογέλασε. «Αλλά αργούμε. Πάμε;»


8 σχόλια:

  1. Αγαπημένη μας συγγραφέα, μετά από μια δύσκολη και άκρως απογοητευτικη ημέρα για μένα, διάβασα αυτό το κεφάλαιο και μου έφτιαξε τη διάθεση. Σε ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις... :-)
    ΥΓ: Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση . Ανεβάζεις τα Σαββατοκυριακα κεφάλαιο?
    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι να έγινε πριν καιρό και αισθάνεται έτσι τώρα? Μήπως της την έπεσε και μετα το ξέχασε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγω φανταζομαι οτι αυτη τον ηθελε κρυφα,του το εδειξε με καποιον τροπο και αυτος θα το πηρε στην πλακα και γι'αυτο αυτη ντροπιαστηκε!Κατι τετοιο καταλαβα!Ο,τι και να εχει γινει περιμενουμε πως καπως τις εξελιξεις!Και φωτο!Μαρια Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ανυπομονω να δω ποιοι θα ειναι οι πρωταγωνιστες μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή