Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 3-BIOLOGY LOVE

Η Σοφία κατέβασε τα μάτια της στο πάτωμα, μετά κοίταξε τριγύρω, μετά τα χέρια της, μετά τα έβαλε στις τσέπες της, τα έβγαλε, καθάρισε τη φωνή της, κοκκίνισε, πανικοβλήθηκε. Αλλά τον ξανακοίταξε. Και ο χρόνος σταμάτησε. Αν την πρώτα φορά που τον είδε διέλυσε το είναι της και πότισε κάθε μόριο της ύπαρξής της σήμερα της έδωσε μια κλοτσιά και την καταβαράθρωσε από τον πύργο στον οποίο νόμιζε ότι είχε κλειδώσει τον εαυτό της. Έτσι απλά.

Ο Φίλιπ; Τι αστείο ήταν αυτό; Τι συμπαντικό αρρωστημένο χιούμορ τον έφερε στο εργαστήριό της; Στο άδυτό της; Στο μόνο μέρος που ένιωθε ασφαλής;
«Κύριε Χάρινγκτον, να σας συστήσω τη δρα Κολτ, το καμάρι του τμήματός μας» είπε ο δρ Λόιντ χαμογελώντας ζεστά. Ο Φίλιπ άπλωσε το χέρι του και έσφιξε το δικό της. Η Σοφία κοίταξε αλλού, στη γραβάτα του και μετά στα παπούτσια του.
«Χάρηκα πολύ, δρ Κολτ» της είπε και χαμογέλασε. Το άκουγε στη φωνή του.
«Κι εγώ» ψέλλισε εκείνη αδύναμα, νιώθοντας τη γη να υποχωρεί κάτω από τα πόδια της. Ήταν δυνατόν να την κάνει να νιώθει ακόμα τόσο αδύναμη;
«Ο κύριος Χάρινγκτον θα επενδύσει ένα σημαντικό ποσό για τη βελτίωση των εγκαταστάσεων και την επέκταση της έρευνάς μας και γι’αυτό του είμαστε υπόχρεοι» είπε ο δρ Λόιντ, παραινώντας τη διακριτικά να πει κι εκείνη κάποιο καλό λόγο. Θα ήθελε, ειλικρινά, αλλά η γλώσσα της δε συνεργαζόταν. Ο Φίλιπ την κοιτούσε, αλλά χωρίς να φανερώνει κάτι με το βλέμμα του.
«Μην το συζητάτε» είπε τελικά, με αυτή την απίστευτη φωνή που την έκανε να λιώνει παλιά. «Είναι μεγάλη μου χαρά να επενδύω σε κάτι τόσο σημαντικό για την ανθρωπότητα» είπε μεγαλόψυχα και κοίταξε τριγύρω το χώρο.
«Πάμε να πιούμε κάτι;» πρότεινε ο δρ Λόιντ, προσπαθώντας να  διαλύσει την απίστευτη αμηχανία που σίγουρα εισέπραττε κι εκείνος.
«Φυσικά, ναι» είπε η Σοφία ήρεμα και βγήκε από το εργαστήριο τελευταία.

Περπάτησε μέχρι την αίθουσα εκδηλώσεων προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της. Ο Φίλιπ ήταν ο άγνωστος χορηγός. Θα του ήταν υποχρεωμένη; Αλλά πώς; Αυτός δε τη θυμόταν καν. Την εξαγρίωνε. Ο άνθρωπος αυτός, που σήμαινε τόσα για εκείνη, απλώς δε τη θυμόταν. Στερέωσε τα κοκάλινα γυαλιά στην μύτη της, και προσπάθησε να ελέγξει το καρδιοχτύπι της. Μάλιστα. Δεν τη θυμόταν.

«Πείτε μου μερικά πράγματα για το τι κάνετε εδώ» είπε ο Φίλιπ όταν έμεινε μόνος του με τους νεαρούς ερευνητές. Ο δρ Λόιντ μιλούσε με τον πρύτανη. Η Λόρα, μια πολύ συμπαθητική κοπέλα που έκανε ακόμα διδακτορικό, μίλησε πρώτη.
«Ο καθένας δουλεύει σε κάτι διαφορετικό, αλλά ουσιαστικά ο στόχος μας είναι ο ίδιος. Εγώ, ο Πίτερ και η Σοφία ασχολούμαστε με τη θαλάσσια Βιολογία και η Κατ, ο Τζόναθαν και η Μιράντα με την υδροβιολογία. Κάνουμε αναλύσεις σε μικροοργανισμούς σε δείγματα που λαμβάνουμε και συνεργαζόμαστε καθημερινά».
«Εσείς; Τι ακριβώς κάνετε;» ρώτησε ο Φίλιπ ξαφνικά και αφού κανείς δεν απάντησε, η Σοφία αναγκάστηκε να τον κοιτάξει. Μιλούσε σε εκείνη. Διάολε. Γιατί τη στοχοποιούσε έτσι;
«Εγώ…εμείς…» ψέλλισε αδύναμα και προσπάθησε να τον κοιτάξει. Την αποπροσανατόλιζε η απίστευτη ομορφιά του. Ως νέος ήταν απλά όμορφος. Σήμερα, στα 34 του, ήταν απερίγραπτα γοητευτικός. Τα σκούρα πλούσια μαλλιά του, τα καστανά μάτια του, οι τέλειες γωνίες στο πρόσωπό του και τα σαρκώδη χείλη του είχαν τραβήξει γύρω του σαν μέλισσες τις φοιτήτριες. Η ωμή σεξουαλικότητα που ανέδιδε τη μεθούσαν. Ήταν συγκλονιστικά όμορφος. Έλαμπε μέσα στην ήρεμη, χαλαρή, αβίαστη τελειότητά του. «Εγώ μελετώ ένα μικροοργανισμό που έχω απομονώσει και προσπαθώ να αποδείξω ότι με επιβλεπόμενη καλλιέργειά του σε στρατηγικά μέρη μπορεί να βοηθήσει στον αυτοκαθαρισμό του βυθού, σε περιπτώσεις περιβαλλοντολογικής μόλυνσης, όπως τοξικά απόβλητα» είπε γρήγορα χωρίς να πάρει ανάσα.
«Ακούγεται ενδιαφέρον» είπε συνοφρυωμένος. «Έχετε καλά αποτελέσματα μέχρι στιγμής;»
«Κάτι γίνεται» απάντησε ο Πίτερ και η Σοφία τον ευχαρίστησε από μέσα της που την έσωσε. «Αλλά πρέπει πρώτα να γίνουν μερικές καταδύσεις ακόμα για καλύτερο δείγμα και μετά σωστή καλλιέργεια».
«Βουτάτε όλοι;» ρώτησε ο Φίλιπ και έγνεψαν όλοι αρνητικά.
«Μόνο η Σοφία» είπε η Λόρα φιλικά. «Είναι αυτοδύτρια τεσσάρων αστέρων και την αγγαρεύουμε» γέλασε και παρέσυρε και τον Φίλιπ ο οποίος την κοιτούσε με ειλικρινή έκπληξη. Τι; Στον κόσμο του οι δύτες είναι μόνο άντρες;
«Τεσσάρων αστέρων; Τι είναι αυτό;» ρώτησε.
«Σημαίνει ότι έχει εκτελέσει ήδη πάνω από 80 καταδύσεις υπό διαφορετικές συνθήκες και είναι σε θέση να εκτελεί αποστολές μόνη ή με ομάδα» είπε η Μιράντα ήρεμα.
«Αυτό είναι εντυπωσιακό» είπε ο Φίλιπ και όλοι συμφώνησαν. Εκτός από τη Σοφία.  Που ντρεπόταν αφόρητα με όλη αυτή την προσοχή. «Φοβάστε ποτέ;» τη ρώτησε ευγενικά και εκείνη χαμογέλασε άθελά της.
«Πολύ συχνά, αλλά οι άνθρωποι με φοβίζουν περισσότερο από τα ψάρια» του είπε ανασηκώνοντας το φρύδι. Διερευνητικά.
«Μήπως συναναστρέφεστε λάθος ανθρώπους;» τη ρώτησε απαλά, αλλά με υπονοούμενο. Η Σοφία ένιωσε να ανατριχιάζει. Κάτι στο βλέμμα του την έκανε να πιστεύει ότι τη θυμάται.
«Καμιά φορά δεν είναι επιλογή μας τον ποιον συναναστρεφόμαστε» του είπε και όλοι γέλασαν. Ο Φίλιπ στράφηκε σε μια κοπέλα και πήρε ένα ποτήρι σαμπάνια. Το σήκωσε και έκανε μια πρόποση προς τιμήν όλων τους. Η Σοφία ήπιε κι αυτή λίγο αν και αντιπαθούσε το ποτό. Το είχε ανάγκη όμως.
«Θεέ μου, ελπίζω να έρχεται πιο συχνά» της είπε η Μιράντα συνωμοτικά όταν ο Φίλπ απομακρύνθηκε για να μιλήσει στον πρύτανη. «Δεν έχω δει πιο ωραίο άντρα».

Η Σοφία χαμογέλασε απλά και τον κοίταξε με την ησυχία της. Φορούσε ένα υπέροχο μαύρο παντελόνι που αναδείκνυε τα μακριά, γυμνασμένα πόδια του και ένα λευκό πουκάμισο που τέντωσε τέλεια πάνω στο επίπεδο στέρνο και στομάχι του. Υπέροχος. Απλά υπέροχος. Δερμάτινα παπούτσια και ασορτί ζώνη συμπλήρωναν το στιλ του και μια πλεκτή ζακέτα σκούρα ανθρακί. Ο τρόπος που περπατούσε και μιλούσε…απλά σε ανάγκαζε να τον κοιτάξεις. Διάολε. Ξανά Διάολε.

Μίλησε χαλαρά με τους συναδέλφους της, που τους έβλεπε συνέχεια, αλλά σπάνια μιλούσαν για κάτι άσχετο με τη δουλειά και κατάφερε για μερικά λεπτά να χαλαρώσει. Η ώρα είχε περάσει και ένιωθε κουρασμένη από την προσπάθεια να μην τον κοιτάξει. Το πάρτι σιγά σιγά ατονούσε και ο Φίλιπ ανακοίνωσε ότι είχε άλλη μια υποχρέωση. Όλοι τον χαιρέτησαν δια χειραψίας, το ίδιο και η Σοφία, και εκείνος έμεινε με το δρα Λόιντ για μερικές τελευταίες κουβέντες.

 Η Σοφία ένιωσε την επιθυμία να κλειδώσει το εργαστήριό της όταν έμεινε μόνη της. Φόρεσε ξανά τη ρόμπα της, μάζεψε τα μαλλιά της και κάθισε στο σκαμπό μπροστά από το μικροσκόπιό της. Έπρεπε να τελειώσει κάτι και μετά θα πήγαινε σπίτι να ξεκουραστεί. Και να προσπαθήσει να κοιμηθεί.

Δέκα λεπτά μετά άκουσε την πόρτα να χτυπάει. Ωραία, σκέφτηκε. Ο δρ Λόιντ θα έχει έρθει να μου τα ψάλλει. Και με το δίκιο του ίσως. Ήμουν αντικοινωνική, αλλά αν ήξερε…
«Φίλιπ» της ξέφυγε όταν άνοιξε η πόρτα και τον είδε μπροστά της να στέκεται αγέρωχος, σχεδόν θυμωμένος. Μπήκε στο εργαστήριο με φόρα και δεν της άφησε περιθώριο να διορθώσει την άνεση με την οποία του μίλησε. Καρφώθηκε. Την πάτησε για τα καλά.
«Τελειώνεις σύντομα;» τη ρώτησε τρίβοντας το σαγόνι του.
«Γιατί;» είπε η Σοφία άψυχα.
«Βγάλε αυτά τα απαίσια γυαλιά και πάμε για ποτό».








5 σχόλια:

  1. Κάποια φορτισε πραγματικά τις μπαταρίες της το καλοκαίρι! Ωραίο βραδινό δωράκι για όλες εμάς! Ευχαριστούμε πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τι σκωτσέζικο ντους είναι αυτό? θα με φάει η αγωνία. Να αρνηθεί την πρόσκληση και να τον στείλει. Κατερίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tii antras theee mou!!! Edw egw ton pwrakalaw gia na me paei kapou��ena tetoio thelw kai egw!
    Georgeta

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εντάξει!Άμεσες εξελίξεις,αμεσότητα,απαιτητικοτητα,πάθος..!Αυτές είναι οι καλύτερες ιστορίες σου!Όπως ο αγαπημένος δρ Πιρς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή