Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 2-κοιτώντας έξω από το παράθυρο

2

Η αλήθεια ήταν ότι την είχαν ανάγκη τη χρηματοδότηση. Η Σοφία το παραδεχόταν απρόθυμα. Χρειάζονταν καινούργιο καταδυτικό εξοπλισμό, υπολογιστές, καινούργια πτέρυγα με εργαστήρια, καθώς και επέκταση των υποτροφιών των σπουδαστών. Πόσο δύσκολο θα ήταν να χαμογελάσει λιγάκι και να πει μερικές σαχλαμάρες στον χορηγό; Να του πει μερικές γενικότητες για τη σημασία της έρευνας στον τομέα της Βιολογίας, να του εξηγήσει τις προεκτάσεις της δουλειάς της (σιγά μην καταλάβει ή ασχοληθεί) και να του δώσει να καταλάβει πόση βαρύτητα θα έχει η βοήθειά του στην μελλοντική πρόοδο της ανθρωπότητας. Πανεύκολο. Σωστά;

Η βαβούρα έξω από την πόρτα της δεν είχε τελειωμό. Άνθρωποι πήγαιναν και έρχονταν, προφανώς ετοιμάζοντας τη μικρή δεξίωση προς τιμήν του ευεργέτη. Σε μισή ωρίτσα θα έπρεπε να πάει στην αίθουσα εκδηλώσεων και να χαιρετήσει ευγενικά, να φλυαρήσει λίγο και να επιστρέψει στη δουλειά της. Δεν είχε καιρό για χάσιμο. Μελετούσε κάτι και δεν είχε την πολυτέλεια της διασκέδασης. Κοίταξε φευγαλέα το πρόσωπό της σε ένα μικρό καθρεφτάκι που είχε στην τσάντα της. Να έβαζε λίγο κραγιόν; Μπα. Άλλωστε δεν ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε ένα κάπου εκεί μέσα. Σπάνια βαφόταν και τα ρούχα της ήταν περισσότερο άνετα παρά κομψά.

Κοίταξε έξω από το παράθυρο και το μυαλό της πλανήθηκε σε όλα εκείνα τα γεγονότα που την έκαναν τόσο αδιάφορη για την εμφάνισή της. Στον αδερφό της, τον πατέρα και τη μητριά της. Σε εκείνον. Σε όλα αυτά που τη σημάδεψαν με έναν τρόπο τόσο καταλυτικό ώστε να μην νιώθει καν γυναίκα. Ο πατέρας της παντρεύτηκε πολύ σύντομα μετά το θάνατο της μητέρας της. Όταν εκείνη ήταν μόνο οκτώ χρονών δέχτηκε τη νεότατη μητριά της και προσπάθησε ειλικρινά να έρθει κοντά της αλλά στάθηκε αδύνατο. Ο πατέρας της δούλευε συνέχεια και ήταν πρακτικά απών, ο αδερφός της ήταν μεγαλύτερος και είχε δική του ζωή και εκείνη αναγκαστικά στράφηκε στη μόνη μητρική φιγούρα. Αλλά η Σάρλοτ Πάρκερ δεν ήταν ένα υγιές πρότυπο. Τώρα πια το καταλάβαινε. Ήταν μια γυναίκα ακόρεστη, φιλάρεσκη και υπολογίστρια. Μεγαλώνοντας η Σοφία την έβλεπε να σπαταλάει τα λεφτά του πατέρα της, να αγγίζει απρεπώς τον σοφέρ, τον κηπουρό και τους οικογενειακούς φίλους. Να ντύνεται προκλητικά, να σουφρώνει τα χείλη και να απαιτεί. Ωστόσο η ανάγκη της για κάποια γυναίκα στη ζωή της ήταν τόση, που την τύφλωνε η έκδηλη προστυχιά της μητριάς της και νόμιζε ότι αυτή ήταν η συνηθισμένη συμπεριφορά για μια γυναίκα. Αν και φύσει ντροπαλή, σε κάποια φάση τον έχασε το δρόμο της και ο τρόπος που τη συνέφεραν ήταν σαν παγωμένο νερό στη σπονδυλική της στήλη.

Ο Φίλιπ. Γιατί τον σκεφτόταν; Είχε πολύ καιρό να το κάνει. Η ντροπή που ένιωθε ήταν ακόμα νωπή. Το γέλιο του εκείνο το βράδυ, η αμηχανία, η απόρριψη ήταν αγκάθι στα πλευρά της. Κάπου κάπου αναρωτιόταν τι κάνει αλλά ντρεπόταν να ρωτήσει τον αδερφό της. Ο Αλεξ και εκείνος ήταν πολύ καλοί φίλοι. Κολλητοί. Είχαν γνωριστεί στο πανεπιστήμιο και συγκατοικούσαν τέσσερα χρόνια. Έκαναν μεταπτυχιακό σε διαφορετικές πόλεις αλλά δεν έχασαν ποτέ επαφή. Θα μπορούσε να ρωτήσει τον αδερφό της αλλά ντρεπόταν. Ίσως δεν ήθελε να μάθει ότι παντρεύτηκε. Την παραξένεψε αυτή η ιδέα. Πόσων χρονών να ήταν τώρα; Είχαν εφτά χρόνια διαφορά. Θα πρέπει να ήταν 34 πια. Λογικό θα ήταν να έχει φτιάξει τη ζωή του. Αντιστεκόταν στην παρόρμηση να τον ψάξει στο ίντερνετ, να τον κάνει φίλο στο facebook. Άραγε την θυμόταν; Σίγουρα κάτι θα του έλεγε ο Αλεξ για εκείνη.

Η πόρτα του εργαστηρίου της χτύπησε δυνατά και μπήκε μέσα με φόρα ο Πίτερ, διακόπτοντας τις σκέψεις της.
«Πού είσαι;» τη ρώτησε φανερά αγχωμένος. «Έχουν μαζευτεί όλοι και λείπεις» της είπε και η Σοφία κοίταξε το ρολόι της. Θεέ μου! Είχε περάσει κιόλας μισή ώρα; Όταν ονειροπολούσε έχανε την αίσθηση του χρόνου.
«Έρχομαι» του είπε και έβγαλε τη ρόμπα της, αλλά ήταν πια αργά. Άκουσε το δρα Λόιντ να μιλάει κεφάτα και βήματα να πλησιάζουν.

«Έρχονται αυτοί» της είπε ο Πίτερ ξερά και η Σοφία είδε τον καθηγητή της να μπαίνει στο εργαστήριό της και από πίσω του μια φιγούρα παράξενα οικεία…

5 σχόλια:

  1. Να υποθέσω ότι η παράξενα οικεία φιγούρα είναι ο... Φίλιπ? (αν κατάλαβα καλά) :-) :-) JJ
    -Δήμητρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Κι εγώ το ίδιο....♡♡♡♡♡♡
      -Δήμητρα

      Διαγραφή
  3. Και γω :P...θα τον αγαπησω ακομα περισσοτερο μολις τον δουμε κιολας. .να προτεινω εγω απο τωρα αν και ειναι λιγακι νωρις αν και δεν μας το ζητησες συγγραφεα μας αλλα εγω θα προτεινω ετσι απλα για να τον εχεις στο μυαλο σου ρε παιδι μου...και προτεινω τον... Channing Tatum....

    ΑπάντησηΔιαγραφή