Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

κεφάλαιο 15-πού υπογράφω;

«Να διαπραγματευτούμε» του είπε με αυτοπεποίθηση μερικές μέρες μετά. Είχε αγνοήσει τις κλήσεις του και τα μηνύματά του που της υπενθύμιζαν ότι είχε συμφωνήσει να συνεργαστεί αλλά δε στάθηκε τυχερή για πολύ. Την περίμενε έξω από το εργαστήριο μέσα σε ένα αμάξι διαφορετικό από αυτό που οδηγούσε την τελευταία φορά. Την αιφνιδίασε. Είχε πεταχτεί σαν πάνθηρας από το τζιπ με τα φιμέ τζάμια και ουσιαστικά την έβαλε μέσα με το ζόρι. «Έχω μερικούς όρους» του είπε. Το είχε σκεφτεί καλά. Δε θα παραδιδόταν αμαχητί. Μα πού πήγαιναν; Αναρωτήθηκε προσπαθώντας να ηρεμήσει τον παλμό της.
«Δε διαπραγματεύομαι ποτέ. Είναι θέμα νοοτροπίας" της είπε εκείνος φανερά εκνευρισμένος. «Με αγνοείς εδώ και μέρες και σε ψάχνω σαν να σε έχω ανάγκη! Θα συνεργαστείς θες δε θες! Εσύ με έχεις ανάγκη» της είπε δεικτικά.
«Δεν έχω κανέναν ανάγκη» του είπε εκείνη ήρεμα, αλλά ο Φίλιπ έτρεμε από τα νεύρα. Δεν τον είχε ξαναδεί έτσι. Η ένταση που έκανε το κορμί του σχεδόν να πάλλεται πλάι της ανέβασε το σφυγμό της στα ύψη. Κάτι μέσα της αναδεύτηκε. Κάτι που είχε χρόνια να νιώσει. Αυτή η έξαλλη έκδοση του Φίλιπ, ήταν τρελό, αλλά της άρεσε πολύ.
«Δε σου προτείνω να πατήσεις σε κάρβουνα! Να βοηθήσω θέλω. Η επιμονή σου να αντισταθείς με κάνει να σκέφτομαι διάφορα…» είπε εκείνος και η Σοφία δαγκώθηκε. Την είχε καταλάβει; Ήθελε να βγει από το αμάξι αλλά πώς; Ήταν παγιδευμένη. Ο Φίλιπ οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα σε κάποιον κεντρικό δρόμο χωρίς φανάρια. Η ντροπή που ένιωθε την έκανε να βουλιάξει στο κάθισμά της.
«Δε θέλω πολλά πολλά, δεν έχω χρόνο» του είπε και από μέσα της έβρισε τον εαυτό της. Δεν έβγαζαν νόημα αυτά που έλεγε. Η ευγλωττία της την είχε εγκαταλείψει.
«Σιγά το χρόνο που θα πάρει να πάμε σε πέντε έξι μαγαζιά» ειρωνεύτηκε εκείνος.
«Δύο πολυκαταστήματα, μία κομμώτρια, μία αισθητικός και ένα σπα. Τέλος» του είπε και έδεσε τα χέρια της στο στήθος. Ήταν αποφασισμένη να βάλει τα όριά της.
«Δεν σε ρώτησα» την κεραυνοβόλησε με ένα σύντομο αλλά οξύ βλέμμα. «Θα σεβαστώ ότι έχεις σημαντική δουλειά να κάνεις, αλλά θα κάνουμε αυτό που πρέπει. Και μέσα σε αυτά που πρέπει είναι και να μάθεις να αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό σου και να μην δουλεύεις όλη τη μέρα σαν σκλάβα».
«Να συντάξεις συμβόλαια» του πέταξε και γύρισε προς το παράθυρο. Δεν του μίλησε άλλο μέχρι που εκείνος επιβράδυνε και μπήκε σε ένα υπόγειο πάρκινγκ.
«Θα φάμε σπίτι μου απόψε» της είπε ξερά. «Είναι αργά για να πάμε κάπου» συνέχισε και κοίταξε το ρολόι του. Είχε πάει εννιά και τέταρτο αν έβλεπε καλά η Σοφία.
«Μπορούσαμε να πάμε για πίτσα» του είπε εκείνη αδιάφορα αλλά την αγνόησε.

Πήρε μερικές ανάσες βαθιές για να ηρεμήσει όταν έμειναν μόνοι στο ασανσέρ και εκείνος πάτησε το κουμπί που οδηγούσε στον τελευταίο όροφο. Ήταν τόσο έντονη η γοητεία του, τόση η έλξη που ένιωθε για εκείνον, που έπρεπε να σκεφτεί κάτι άσχετο για να μην κοκκινίσει. Το άρωμά του, η ζεστασιά του κορμιού του... ήταν τέλειος.


Άνοιξε με μια κάρτα και την οδήγησε σε ένα τεράστιο διαμέρισμα με θέα όλη τη Βοστόνη. Η Σοφία έμεινε για λίγο ακίνητη, να κοιτάει τριγύρω της τα ολόλευκα έπιπλα και τον διακριτικό φωτισμό. Με ένα κουμπί, άναψε η φωτιά στο τζάκι.
«Βολέψου» της είπε απότομα ενώ εκείνος κατευθυνόταν σε κάποιο δωμάτιο λύνοντας τη γραβάτα του. Επέστρεψε μετά από μερικά λεπτά φορώντας μια φόρμα και ένα φανελάκι, πιο όμορφος από ποτέ. Τον χάζεψε λιγάκι και μετά έστρεψε το βλέμμα της στην πολυτέλεια του χώρου, στα περσικά χαλιά και την τεράστια τηλεόραση σε έναν τοίχο απέναντι από τον καναπέ προσπαθώντας να εστιάσει αλλού. Αυτό το σπίτι ήταν ο παράδεισος.
«Ωραίο σπίτι» του είπε τελικά αλλά ακούστηκε πιο μπλαζέ από όσο σκόπευε. Το σπίτι ήταν τέλειο. Όχι απλά ωραίο.
«Το νοικιάζω» είπε εκείνος ήρεμα. «Αυτή την περίοδο φτιάχνω το δικό μου στη Νέα Υόρκη και ελπίζω κάποια στιγμή να έχω και εκεί μια βάση».
«Στο Λονδίνο;» τον ρώτησε εκείνη ενώ έπαιρνε από τα χέρια του ένα χαμηλό κρυστάλλινο ποτήρι με ένα σκούρο χρυσό υγρό. Δεν ρώτησε καν τι είναι. Δοκίμασε λιγάκι και το άφησε στο πλάι. Μπράντι.
«Έχω κι εκεί κάτι, λίγο πιο παραδοσιακό» της είπε και κάθισε δίπλα της. Όχι πολύ κοντά αλλά όχι και πολύ μακριά. Όχι όσο μακριά θα την έκανε να νιώθει ασφαλής.
«Χαίρομαι που πέτυχες» του είπε προσπαθώντας να αλαφρύνει λίγο την ατμόσφαιρα. Ο Φίλιπ δεν απάντησε. Μόνο χαμογέλασε. «Ο Αλεξ έλεγε πάντα ότι έχεις σπουδαίο μυαλό».
«Το έλεγε επειδή τον βοηθούσα στα μαθήματα» γέλασε εκείνος και για λίγη ώρα συζήτησαν για τα παιδικά της και νεανικά του χρόνια, αποφεύγοντας κάθε αναφορά στη Σάρλοτ και τον πατέρα της ή για εκείνο το βράδυ που πέρασε τα όρια. Η Σοφία δεν ήξερε αν εκείνος θυμόταν τι της είχε πει και ήταν σίγουρη ότι δεν είχε ιδέα πόσο την επηρέασε.

«Αύριο θα συναντηθούμε με μια καλή φίλη που θα συντονίσει την προσπάθεια» της είπε μετά από λίγο, ενώ σέρβιρε στο πιάτο της μια σαλάτα με ζυμαρικά και τόνο που είχε αφήσει κάποιος στο ψυγείο. Η Σοφία έγνεψε. «Της έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο θέμα του στιλ» συμπλήρωσε και η Σοφία αναρωτήθηκε αν ήταν ερωμένη του. Τι την ένοιαζε όμως;
«Δε θέλω ριζοσπαστικές αλλαγές και χρονοβόρες διαδικασίες» του είπε αποφασισμένη ξανά να περάσει το δικό της.
«Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Αν συνεργαστείς θα τελειώσουμε σε ένα μήνα» της είπε εκείνος. «Πρώτη στάση θα είναι ένα κατάστημα οπτικών».
«Άντε πάλι» διαμαρτυρήθηκε η Σοφία αδύναμα ενώ απολάμβανε το φαγητό της. Ήταν υπέροχο. Από τη στιγμή που είχε ξαναμπεί στη ζωή της έτρωγε πολύ καλύτερα.
«Δε θέλω να σε αλλάξω» της είπε εκείνος ξαφνικά και η Σοφία αναγκάστηκε να τον κοιτάξει. Κάτι ο τόνος στη φωνή του, κάτι το σώμα του που ξαφνικά έγειρε προς το μέρος της, ένιωσε ότι κάτι της έλεγε. Ο,τι και να ήταν όμως, ήταν πολύ φευγαλέο. «Θέλω να αναδείξω τον καλύτερο εαυτό σου» συμπλήρωσε και συνέχισε να τρώει.
Η Σοφία σκέφτηκε ότι είχε προσπαθήσει και η Σάρλοτ να τη βοηθήσει και είχε αποτύχει. Μάλλον δεν ήταν καλή μαθήτρια.
«Με κάνεις να νιώθω πολύ άσχημη» είπε με πάσα ειλικρίνεια «και δεν ψαρεύω κομπλιμέντα. Μου έχεις τσακίσει την ψυχολογία» εξομολογήθηκε.
«Στο πρόγραμμα δεν συμπεριλαμβάνεται επίσκεψη σε πλαστικό» της είπε εκείνος. Η Σοφία γέλασε.
«Τι όμορφα λόγια που λες» του είπε.
«Δεν ξέρω να λέω όμορφα λόγια» τη διόρθωσε. «Λέω μόνο την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι χρειάζεσαι βοήθεια».
«Ξέρεις κάτι;» του είπε εκνευρισμένη. «Του Πίτερ τού αρέσω έτσι όπως είμαι».

Ο Φίλιπ την κοίταξε και άφησε κάτω το πιρούνι του. «Είμαι σίγουρος ότι αρέσεις και σε άλλους. Δεν είσαι άσχημη. Σου το είπα ξανά αυτό. Είναι ότι εκπέμπεις μια αρνητική αύρα, σαν να μας λες να μη σε πλησιάσουμε».
«Εσύ δεν αποθαρρύνθηκες δυστυχώς» του είπε με θράσος. Ο Φίλιπ γέλασε.
«Πέμπτη στις έξι θα περάσω να σε πάρω από το πανεπιστήμιο με την Λάνα. Θα πάμε να αγοράσουμε φακούς και βλέπουμε» της είπε εκείνος ενώ μάζευε τα πιάτα και τα έβαζε στο πλυντήριο. Η Σοφία δεν περίμενε ότι ήξερε να κάνει δουλειές.
«Εντάξει» του είπε ήρεμα και τον βοήθησε να μαζέψει. Κάθισαν στον καναπέ και συζήτησαν άλλο λίγο.

Όταν άρχισε να νυστάζει τη συνόδευσε μέχρι την πύλη της πανεπιστημιούπολης με το αυτοκίνητό του και την καληνύχτισε με ένα απαλό άγγιγμα στο κεφάλι. Όπως θα έκανε και σε ένα παιδάκι.


Διάολε, σκέφτηκε η Σοφία. Θα συνεργαζόταν με το ηλίθιο σχέδιό του. Και στο τέλος, είχε περιέργεια να δει αν θα συνέχιζε να τη βλέπει σαν τη μικρή αδερφή του. 

4 σχόλια:

  1. Αρχίζω να πιστεύω πως την ερωτεύτηκε κιολας
    Γεωργια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ετσι σε θελω, να τον κανεις να βαλει αυτος γυαλιά!!!!! Ακου μικρη αδερφη του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Του Πιερ του αρεσω έτσι όπως είμαι. Ναιιιιι ρε φίλε έτσι πετα κι άλλα τετοια να δούμε αν τσιμπάει ο τυπακος. Χεχε

    ΑπάντησηΔιαγραφή